The Tale Of The Rose の小説・ストーリー

Nang madama ng lahat na wala silang magawa, ipinahayag ng pamilya ni Rose na nalutas na nila nang perpekto ang problema. “Oh… Oh, that time. Nalutas ito ng isang misteryosong tao na humiling kay President Chase ng Merchant Union na lumapit,” nakangiting sabi ni Rose. "Isang misteryosong tao?" Nagkatinginan sina Sara, Jade, at Garry na naguguluhan. “Sinasabi mo ba na hindi pa rin alam ng pamilya mo kung sino ang tao?” “Oo.” Awkward na tumawa si Rose. “Gayunpaman, wala itong kinalaman sa aking ama. Malamang na estudyante iyon sa Preston University.”

Sa tabi niya, si Shelley—ang lalaking blondeng kinatatakutan ni Amber noong una siyang mahuli sa kastilyo. “Shelley, have you heard the story of the Petal Murders?” “I haven’t, sir.” Darius gave a faint, almost nostalgic smile. “I once bought a painting called The Rose of Heliogabalus.” Napatingin si Darius sa ibaba at nakita nito sina West at Amber na nagsasayaw sa gitna. “It depicted a feast thrown by a Roman tyrant—he ordered thousands upon thousands of rose petals to be released from the ceiling during the banquet.”

"Hayaan ko muna siyang matulog, she thought, tucking the blanket around him. Pagod din siguro siya." She quietly opened the door and stepped out, leaving the master bedroom behind. She walked down the grand staircase and headed straight for the back of the mansion, towards the sprawling garden that she had always loved tending to. The fresh air hit her face, cooling her heated skin. The garden was in full bloom, filled with different kinds of flowers, but her eyes were immediately drawn to the roses red, pink, and white, standing tall and proud.

At si Sylvant… marahil, sa wakas, matututo siyang magsalita. Ang kwento ay hindi pa tapos. Ngunit sa gabing iyon, sa tahimik na opisina at mga ilaw ng lungsod, alam ni Rosemary na ang bawat desisyon, bawat hakbang, ay humuhubog sa kanilang lahat. At sa kanyang puso, naroon ang isang pangako: kahit gaano man kahirap, kahit gaano man kaalangan ang sitwasyon, hindi na siya tatakbo sa pagmamahal.

Pero bago pa kami makarating doon, pareho kaming napatigil. Sa gitna ng puti naming unan, may nakapatong na isang bagay na hindi dapat nandoon. Isang black rose. Sariwa pa ito, may mga tinik na matatalim, at may malapot na itim na likido sa mga petals nito. Walang sulat. Walang card. Pero sapat na ang presensya nito para mabasag ang katahimikan ng gabi. Dahan-dahang lumapit si Kalix, ang kanyang kamay ay agad na napunta sa baril sa kanyang bewang. Tinitigan niya ang rosas, ang kanyang panga ay nag-igting sa galit.

Pilit kong pinapantay ang mabilis at marahas kong paghinga. Sa ayaw ko man o sa gusto ay dapat ako’ng kumalma. “Let’s get back to the dark fairy tale, shall we?” Wala ni isang sumagot kaya nakangiting ipinagpatuloy ko ang kuwento. “The third choice the evil king gave to Princess Karmine is to sell her body to the highest bidders every time there is an auction his mafia will hold. Princess Karmine thinking that she will die after countless of men using her body shuddered with that thought. She called God numerous times, but not even once did God heard her cries and pleas.

Tumatawang kwento ni Rose. Sinupil ni Hazel pagsilay ng ngiti sa kanyang labi. Baka kasi mapansin ng mga ito na sobrang saya niya na makarinig ng kwento tungkol sa binata. Baka mamaya ay makahalata pa ang mga ito.

Palaging sumasakit ang ulo niya at palaging inaantok na halos tulog ito buong araw. Hindi mapakali si Cassidy, kaya naman ay inutusan niya si Rose na malaman ang nangyayari sa kwarto ni Czarina, kapalit ng pera. Alam ni Cassidy na nangangailangan ng malaking pera si Rose, kaya ginamit niya ang pagkakataong iyon para malaman ang totoo. At nang iabot ni Rose ang pregnancy test na nakuha niya sa kwarto ni Czarina, nanlamig si Cassidy.

she whispered, her voice a hushed murmur that held a world of meaning. Osiris's fingers traced a gentle path along her cheek, his touch a silent affirmation of his love. "No rose, no gesture, can ever capture what we have," he replied, his words a gentle caress that mirrored the sentiment in his eyes. In the tender glow of the night, their unspoken vows hung in the air—a promise to cherish each moment, to weather the storms together, and to revel in the quiet joy of being in each other's arms. As they settled into the soft embrace of their bed, the night whispered promises of dreams and tomorrows. The rose remained a silent witness to their journey—a journey that had been filled with challen

mahinang sagot ng dalaga. “Sige, Rose, ikaw ang lalakad para sa finale,” desisyon ni Aera. “Tandaan mo, hindi ka lang nagsusuot ng damit nagsusuot ka ng isang kwento. Kwento ito ng isang babaeng mula sa pagkaka-wasak tungo sa pagiging buo. Ang bawat hakbang mo ay dapat sumasabay sa ritmo ng kwentong iyon.”