The Twilight Zone: A Small Town Sub Indo Lk21

“ฉันเสียสละร่างกายให้เธอศึกษา ไม่คิดเงินนะ ฟรี! แต่ถ้าเกรงใจเธอจะจ่ายเงินให้ฉันก็ได้นะ” “นายร้อนเงินเหรอ?” “ป่าว ร้อนหัวล่าง”

"ฉันจะแต่งค่ะ" "หือ?" ไวซ์ครางอย่างประหลาดใจ ผิดคาดที่คิดว่าพรีมจะปฏิเสธการแต่งงานกับเขา "แต่ฉันอยากตกลงอะไรกับคุณก่อน" พรีมรู้ว่าเงื่อนไขที่เธอคิดไว้มันอาจจะเห็นแก่ตัว เพราะไวซ์เองก็คงไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ แต่เธอขอเลือกความรู้สึกของตนเองก่อน "ว่ามาสิ" เธอกัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ และตัดสินใจว่าจะพูดมันออกไปให้จบๆ "ฉันอยากให้การแต่งงานเป็นแบบสัญญาแต่สัญญาของเรามีระยะเวลาแค่หนึ่งปี" "..." "คุณตกลงมั้ยคะ" พรีมสบตากับไวซ์อย่างคาดหวัง ขณะที่เขาตีสีหน้าเรียบเฉยจนมองไม่ออกว่าจะปฏิเสธหรือตอบรับข้อเสนอของเธอ ผ่านไปหลายวินาทีเขาถึงจะตอบว่า "ต้องนอนด้วยกัน" "คะ?" "ถ้าผมกับคุณแต่งงานกันแล้วแปลว่าคุณจะกลายเป็นเมียผม นอนด้วยกันก็คงไม่เป็นอะไรถูกมั้ย" "มันก็ใช่ค่ะ แต่..." ไวซ์เลือกพูดความต้องการของตนเองแทรกข้อแม้ที่พรีมกำลังจะหยิบยกมาโต้แย้งกับเขา "แต่ถ้าคุณไม่โอเค ผมก็ไม่แต่ง อย่างน้อยหนึ่งปีที่ผมเสียไปต้องได้อะไรกลับคืนมาบ้าง"

การแอบรักใครสักคนมันเจ็บดีนะ... แต่มันเจ็บยิ่งกว่าเมื่อเราไม่สามารถบอกได้ว่า...เราแอบรักเขาอยู่💔 นิยามของคำว่าเพื่อนสนิท ความใกล้ชิดที่ทำให้รู้สึกผูกพัน ถ้ามีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแอบคิดเกินเลยถ้าเป็นคุณจะเลือกอะไร ระหว่าง 1.แอบรัก แต่กล้าเเสดงออกบอกออกไปตรงๆถึงแม้ผลลัพธ์จะไม่เป็นดังหวังจนถึงขั้นอีกคนขอเลิกเป็นเพื่อน กับ 2.แอบรัก อยากบอกแต่กลัวถูกปฏิเสธกลัวว่าจะไม่ได้อยู่ข้างๆเขา กลัวจะถูกอีกคนผลักไส จนถึงขั้นมองหน้ากันไม่ติด ถ้าเป็นแบบนั้นเธอขอเลือกข้อ2 เลือกที่จะเก็บความรู้สึกนี้ใว้ลึกๆ แอบมองเขาอยู่ใกล้ๆ เป็นความรักลับๆ นิยามของคำว่า รักในความลับ

"พี่ไคท์ต้องการหาเพื่อนนอนเหรอคะ" "เราคิดว่าไง" "พี่ไคท์หาคนอื่นไม่ดีกว่าเหรอคะ ขิมไม่มีประสบการณ์ คงทำให้พี่ไคท์พอใจไม่ได้" "พี่ไม่ติด พี่สอนเราได้" "..." "ถึงเราไม่คิดจะเปิดใจให้ใคร แต่การมีคนคอยรับฟังปัญหา มีคนกินข้าว ดูหนัง หรือทำอะไรในสิ่งที่เราชอบด้วยกันก็ดีไม่ใช่?" "ค่ะ" เหมือนกับความรู้สึกแรกเริ่มตอนที่นทีเข้ามาทำความรู้จักกับเธอเลย ตอนนั้นเธอแค่ต้องการคนแก้เหงา ด้วยความที่เขาเป็นผู้ใหญ่กว่าจึงมีคุณสมบัตินั้น "แล้วพี่ไคท์จะได้อะไรจากการทำแบบนี้" "ได้เรา" "อ้อ" "หมายถึงได้อยู่กับเรา" "สองประโยคนั้นความหมายมันต่างกันมากนะ" เพลงขิมหัวเราะเมื่อเขาแก้ไขประโยค "ไม่ต้องแก้ตัวก็ได้ค่ะ"

"ถ้าพี่ต้องการแค่เพื่อนเที่ยวคงไม่นอนกับธาม ไม่พาไปเจอครอบครัว ไม่ต้องสนใจว่าพ่อแม่พี่จะคิดกับธามยังไง ไม่พามาที่ฮ่องกงด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้ว่าธามมีตัวตนอยู่ในชีวิตพี่" ธามไทไม่จำเป็นต้องมีตัวตนเลยก็ได้ เพราะสถานะของเขามันก็แค่เด็กในปกครองของเธอ แต่เฮสเทียก็ให้สิทธิ์เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเธอ รู้จักกับคนสำคัญในชีวิตซึ่งไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยก็ตาม "ธามอาจจะคิดว่าพี่เห็นแก่ตัว แล้วใครบ้างที่มันไม่เห็นแก่ตัว ใครจะอยากเจ็บ ใครมันจะอยากทำร้ายหัวใจตัวเอง ถึงคนอื่นให้คำนิยามว่าพี่เป็นเจ้าแม่ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าพี่จะควบคุมทุกอย่างได้นะ" เฮสเทียเปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดให้เขารับรู้ เพราะเธอไม่อยากให้เขาเข้าใจอะไรผิด ๆ ว่าสิ่งที่เธอทำมันเป็นการให้ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ แก่เขา "ธามคิดว่าธามพยายามอยู่ฝ่ายเดียวเหรอ พี่เองก็กำลังพยายามอยู่เหมือนกันนะ"

"So, do you believe in ghosts now?" Irene Blanchard has never believed in things related to the paranormal. You saw a ghost? She'll rationalise it as a trick of the light. But what happens if she actually did see a ghost? A powerful one that's able to end a life at that. Together with the school's resident heartthrob, Kai Putra Irawan, she's now dragged into the dangerous world of paranormal hunting. Will she be able to survive all of the foreign ghosts she never thought could take a life? (This is probably basically BuzzFeed Unsolved but with death, smut, and overly dramatic descriptions. Every character is completely fictional and the ghosts, while they do exist in name, some of the rules and whatnot of the ghosts are dramatised and made up.)

Setelah kehilangan kedua orang tuanya secara tragis, Joylin dan Jayden tumbuh dalam bayang-bayang misteri dan luka. Perlahan, potongan demi potongan kebenaran mulai terungkap, membuat keduanya sadar—kematian itu bukan kecelakaan. Dalam perjalanan penuh bahaya, keduanya menemukan seseorang yang berhasil menggetarkan hati mereka ... Tapi apakah cinta bisa bertahan di tengah dendam dan darah? Akankah mereka berhasil membalas kematian kedua orang tuanya? Atau justru kehilangan segalanya untuk kedua kalinya?

Unnatural murders have accumulated in the suburban area of Leonska State. The bizarre details of each murders confined the state police inside a hopeless predicament and as they widen their investigation it, the possibility of catching the perpretrator slowly died down. The police force knew that it would not take long before the case goes cold and unsolved. Paige Morsen, the sagacious, resilient, and the only female detective under the Homicide Unit received the approval of taking the case under her control. Despite the chauvinism she receives and invalidation from the police men in their force, she continued following the sketchy tracks of the killer, hoping she would mark the case as closed before the frantic race of the time would end. As she dives in towards the deep and twisted mind of the killer, she finds herself trapped inside a horrific cat-and-mouse chase with no other possible way out other than executing the killer himself. Would she be able to serve the justice? Or would it take another victim to again disappear before she could call it a case-closed?

Three total strangers get united by fate. When the war among the supernaturals and humans will erupt this trio may lead the world to light. But can they keep together when their own supernatural secrets try to tear them apart?

“ถ้าไม่อยากสัก...เธอจะกลืนฉันแทนก็ได้” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู ขณะที่ปลายนิ้วของเขาไล้วนตรงกลางเรียวขาเธอ พร้อมเสียงเครื่องสักที่ยังสั่นครืดอยู่ข้างลำตัว เขาไม่ได้มาขอรอยสักธรรมดา เขาต้องการ "รอยที่ไม่มีวันลบออก" และร่างกายของเธอ...ก็คือผืนผ้าที่เขาเลือกจะจารึกมันไว้ คืนเดียว กลายเป็นพันธะตลอดชีวิต และเมื่อเธอยอมให้เขา ‘สักตรงด้านในต้นขา’ เธอก็ไม่มีทางหนีจากเขาได้อีกเลย “อ๊ะ...เดี๋ยว...ฉันจะเสร็จ” “ก็เสร็จไปสิ...แตกใส่นิ้วฉัน ตอนที่เข็มมันกดชื่อฉันลงในตัวเธอ” “จำไว้ เด็กดี เครื่องนี้ไม่ใช่ของเธอ ร่างเธอก็เหมือนกัน”