Twinkling Stars Poem の小説・ストーリー

Nagpaalam itong kukuha lang ng palanggana at tubig habang hinayaan niya naman ako rito sa kuwarto. Bigla ay naalala ko na madalas naming kantahan ni Harvien ang anak niyang si Ephraim ng twinkle twinkle little star noong bata pa lang ito. Mabilis kasi siyang makatulog kapag ganoon. Ramdam ko talaga ang pagod sa katawan ko pero dahil gusto ni Honey na hintayin ko siya iyon ang ginagawa ko. Although, I can feel my eyes betraying me because it really wanted to close. “Af above da sky sow high! Layk a daymond in the skway!” Why do my voice sound so slurred?

Jake didn't take a glance at me and he just continuously walked in the room. Lumabas muna ako sa balcony upang makapagisip-isip at makapag-pahangin na rin. Tumingin ako sa langit at nakita ang mga bituing kumikislap sa kalangitan. We are so lucky because we have stars and moon. They are in this place to give light to our world whenever darkness comes. But... the light of these stars, sometimes, fade or worst sometimes it disappears. Kaya hanggang mayroon pa, kailangang pangalagaan. Kailangang pahalagahan.

"Yes, you're right. The moon tonight is too beautiful to not be appreciated, but the stars are missing. Do you think it would have been breathtakingly beautiful to look at when both stars and moon shines together?" Napatango si Rafus sa sinabi ko. Tumingin siya sa akin suot ang malapad na ngiti kaya hindi ko maiwasang mahawa sa kaniya. "The stars are missing, but I think you forgot something, baby." He huskily uttered. My throat went dry by just looking at his dark and intoxicating eyes. "The moon may be alone but it shines beautifully on its own. The moon illuminates and reflects the surrounding making it more fascinating. Look how the moonlight reflects the sea water, it gives another impr

Tumingala siya sa kalangitan. "Katulad ng mga bituin sa langit na nagbibigay ng liwanag sa mundo, ganoon ka para sa akin, Mara. You're my stars na nagbibigay ng liwanag sa akin. Ikaw ang pumawi ng dilim sa puso ko, ng galit at poot. Pinakita mo sa akin kung gaano kaganda at kasaya ang mundo katulad ng sinasabi mo," seryoso aniya. Humarap siya sa akin at ngumiti.

Bahagya pa itong tumulala habang nakatingin sa’kin at may kumawala na namang luha sa mga mata niyo kaya’t hindi ko mapigilan na iiwas ang tingin sa kaniya dahil nagbabadya na naman ang akin. Ilang minuto na naman ang lumipas at binalot muli nang katahimikan ang buo naming paligid. “If shooting stars allow me to meet you again, I’ll make everything’s right,” wika niya makalipas ang ilang minutong katahimikan. Napatingan ako sa langit nang maaninag sa gilid ng mata ko ang liwanag mula rito. ‘Ah meteor shower. Oo nga pala, ngayong araw ’yon.’

Para akong nasa galaxy dahil sa mga maliliit na liwanag na nagmumula sa maliit na mga bituin sa kisame. Pagtingala ko sa pinakadulo ng staircase ay naroon ang babaeng pinakamamahal ko. Nakatayo at mariing nakatitig sa akin. Sa liwanag na binibigay ng maliliit na bituin sa kisame at ng mga improvise candles ay malinaw kong nakikita ang kabang bumabalot sa kanyang mga mata. Hindi siya kumukurap habang nakatitig sa akin ng mariin. Nangingislap ang mga mata niya dulot ng mga luhang tila nagbabadyang kumawala.

Vava. "The night sky becomes dark whenever there's no moon. So plain. So empty. Nothingness." Naka-ngiti nyang sabi. Nagbabadya nang magsipatak ang mga luha ko. Nagbu-blur na din ang paningin ko dahil sa mga luha ko pero hahayaan ko na sila. "Paano 'yung stars?" Tanong ko. Mahina naman syang natawa. "The moon can brighten up the sky even without stars. Wait, your smiles and craziness are the stars. Happy?" Eeeeeh! Vava naman, eh! Lintik naman, oh! Baka maihi ako nito!

Sa simpleng katagang iyon, natuldukan ang lahat ng pag-aalinlangan, takot, at sakit ng paghihintay. Tahimik silang nagkatitigan sa ilalim ng langit na unti-unting niyayakap ng gabi. Sa paligid ay may katahimikang tila nagbibigay-daan sa muling pagsilang ng dalawang pusong minsang pinaghiwalay ng tadhana—at ngayo'y pinagbubuklod ng isang pag-ibig na hindi kailanman nalimot ng puso, kahit nawala sa alaala. Lumapit si Adrian, dahan-dahang hinawakan ang pisngi ni Ana.

*Pagpipinta ng Twilight Naiintindihan ko ang paglalakbay sa buhay na pinagdadaanan mo ngayon.Sana kahit mahirap, wag mong maramdaman na nag-iisa ka.Nahirapan kang sakupin ang iyong mga araw na hindi madali. Hayaan mong samahan kita maghugas ng pagod mo.Hayaan akong magpinta ng paglubog ng araw Iukit ang iyong pangalan doon.Nakikinig sa iyo na magkwento Umiiyak na tumatawa Hayaan akong magpinta sa gabi Dalhin mo ang mga bituin Para samahan ang nasugatan mong kaibigan.

"Too much pain Can heal a thousand scars Feeling alone So i'm talking to the stars.." Libo libong bituin ang kumikinang sa malawak na kalangitan at ang buwan na nagsisilbing liwanag sa karagatan. Ang malamig na hangin ay patuloy sa pag-ihip. Nakikisabay sa mala-anghel na boses ni Zephaniah ang mga hampas ng alon. Halos hindi ako makapaniwalang totoo ang lahat ng ito. I'd trade anything to stay in this moment.