Twinkling Stars Poem นิยาย & เรื่องราว

Wala. I looked down. Ang taas pala ng kinatatayuan ko. I can even see small cars driving their way. Huminga ako ng malalim, and once more, I appreciated the night view in front of me, but I still feel lonely. Sumandal ako sa harang pagkatapos ay napaupo. I put my arms above my knees before my knees give up, at napatitig sa madilim na kalangitan. It's dark out there, but there are those twinkling little stars keeping the darkness company. Malamig din pala ang simoy ng hangin. But somehow, it calms me down.

Inubos kasi nito ang enerhiya sa pag-entertain kay Wade. Pagbukas niya ng pinto, sumalubong kaagad sa kanya ang dilim, ang malamig na simoy ng hangin at ang katahimikan ng paligid. Tanging mga ilaw na lang sa poste ng bakod nila ang nakasindi. “Ang damot naman ng mga stars.” Mabibilang lang sa daliri ang mga bituin na kumikislap sa madilim na langit. Gayunpa man, nakagagaang pa rin ng pakiramdam.

Pakiramdam pa nga niya safe siya sa piling nito. "Matutunaw na ang langit sa kakatitig mo." Manipis na ngiti lang ang tanging tugon niya. "Tahimik ka lang talaga 'no?" Di naman talaga siya ang tipong unang nagbubukas ng usapan. "Naiisip ko lang kung nasaan ang mga stars. Mas maganda sana kung marami sila." "Stargazing fanatic ka rin?" "Ikaw din?"

Isip ko. "Like the stars, I have met someone who is like a brilliant star to me, she twinkles and she manifest her being, she can enlighten my dark side and even in my darkest days, I have a one of a kind star who gives light and who can make darkness beautiful." Sabi ni Zik habang nakatingin sa mga bituin at nagulat ako nang bigla niya akong tingnan sa mata at nagtitigan lang kaming dalawa.

Nakakapagsinungaling ang labi ngunit hindi ang sinasaad ng mga mata. "So why don't we rewrite the stars?Maybe the world could be ours, tonight…" una akong nagbitaw ng tingin, hindi ko kinaya. I stopped playing, 'di ko na tinapos, tumayo ako at iniwan siya kasabay ang palihim kong pagpunas sa luhang basta na lamang pumatak.