روايات وقصص ضمن Twinkling Stars Poem

Tumango siya, nanghihina nang maramdaman ang nagdedepinang mga ugat sa kamay nito. “Now, look in front of you.” “Madilim,” reklamo niya ulit. “I’m here,” wika nito kasabay ng pisil sa gilid ng kanyang baywang. Atubiling inilayo niya ang mukha sa dibdib nito para humarap sa malawak na siyudad ng Southshire. City lights and real stars above were twinkling like fairy dust. Tila isinaboy ang mga iyon ng Diwata sa kanyang harapan para bigyang liwanag ang madilim na mundo at kalangitan.

pagmamayabang ni Daddy. “Sige nga, kantahan mo nga to ng twinkle-twinkle little stars mo,” hamon ni Daddy Manuel sa kanya. Tila nahamon naman si Daddy at napatikhim muna bago ito nagsimulang kumanta. “Twinkle-twinkle little stars-” ngunit nagsisimula pa lang ay pumalahaw na ng iyak ang baby na hawak ni Daddy Manuel. Natawa kami. Maging si Daddy Manuel.

But with him, with this man, I could be anything I couldn't imagine I will be. He didn't stop. Mas isinubsob niya ang bibig sa pagitan ko. Napasabunot ako sa kanya. Hindi ko na alam kung saan pa nga ba ako kakapit. Hinihibang ako ng labi niyang mapang-akit, mapanukso... mas pinatigas pa niya ang dila at pilit ipinapasok sa kung saan niya puwedeng patunguhan. Those stars above me weren't there before. They were dancing in rhythm, like waves of the wild ocean trying to escape. Each star has its name. Has its own pace of motion. Some were colliding with each other, as it exploded in the air.

I solace myself with the city lights and the stars. "Ano kayang ginagawa niya ngayon? Is he already sleeping?" I asked the stars. I smiled when I saw my favorite constellation. Images of Eros smiling flashes in my mind. I missed you, my solace. Do you miss me too? Kahit bilang cook mo na lang Eros. Kahit 'yong mga luto ko na lang ang mamiss mo. Ayos na 'yon, at least may namiss ka sa akin 'di ba?

“You don’t trust me that much, huh?” “You don’t trust me too. What’s the difference?” supladang sagot niya. Hindi ito sumagot, tumitig lang sa langit. Napilitan siya tuloy na tumingala rin. Hindi na mag-isa ang buwan sa langit. The night sky is now peppered with stars, each taking their turns to shine. They fell silent for a while, just watching the night sky. “Have you wished on stars too when you were young?” anito, maya-maya.

he said, sounding so manipulative. Mahina akong natawa. "Have you ever seen a million twinkling stars in the morning?" pang-iiba ko, sabay lapit sa kanya. "Never been," aniya at bahagyang nakakunot ang noo. Mabilis kong hinawakan ang kwelyo ng suot niyang shirt at hinatak ko siya patayo. "Let me show you those, baby..." may lambing na saad ko at walang alinlangang sinapak ko siya.

“W-Wow…” Hindi ko namalayan na nasa tuktok na kami ngayon habang nakasakay sa ferris wheel and that, it suddenly stopped. Mas napagmasdan ko at na-appreciate ko pa lalo kung gaano kaganda ang mga ilaw sa baba. At nang bahagya naman akong tumingin sa itaas ay nailapat ko pa ang isang palad ko sa bintana nang makita naman ang iilang mga bituin. Up in the sky, the stars were starting to show—twinkling softly, as if they, too, were part of this moment. Lilingunin ko na sana non si Elijah para sabihin kung gaano kaganda ang labas nang bigla ay hawakan niya ako sa kamay ko na mismong nakalapat sa bintana.

Sa lahat pa naman ng ayaw niya ay iyong pinaghihintay siya. She then let her eyes wonder on the undiscovered beauty of the environment. Nakayuko na ngumingiti ang palakaibigang buwan sa kanya samantalang nakatayo lamang sa tabi nito ang sundalo nitong bituin. But like the people, some of the stars traveled as far as their feet carried them. Stubborn as always. And when they spotted her, they winked. Hinubad niya ang tsinelas na suot.

Yvo Artemis POV Madaling araw na. Stars are blinking and shining at the dark sky. Cold breeze met my skin causing me to shake at the coldness. I hold the cup of my coffee to feel it's hotness. But the hotness of this coffee can't filled my broken heart.

Nakakakalma sa pakiramdam. ‘What if we rewrite the stars? Say you were made to be mine Nothing could keep us apart You'd be the one I was meant to find.’ Natigilan ako nang unti-unti kong maintindihan ang pinapahiwatig ng kanta. ‘It's up to you, and it's up to me No one can say what we get to be So why don't we rewrite the stars? Maybe the world could be ours Tonight.’ Napahigpit ang kapit ko sa kanyang kamay nang tumigil siya sa pagkanta.