Novel & Cerita Uno Dos Tres Kwatro

Nakita niya hindi kalayuan si Tres na pasimpleng lumalapit sa may pinto ng malaking room habang sa likuran naman nito ay si Dos na nakahanda na ang baril. Hinanap niya si Quatro sa paligid at hindi kalayuan sa kanila ay nakita niya itong palipat lipat ng side na animo'y naglalaro pero hindi dahil may dala itong maliliit na bomba at ang ginagawa nitong pagpapalipat lipat ay siyang pagkakabit nito ng bomba. "Go!" Pabulong na sigaw niya kay Tres na tuluyan ng nakalapit sa pintuan.

Stanford na medyo malaki ang pangangatawan, ako pa kaya na hindi makasira ng timbangan. Isa, dalawa, tatlo hanggang limang kwarto ang nilalaman ng unit niya. Yung isa para sa kanya, at yung isa para rin daw sa kapatid niya. Ang pangatlo para daw sa pamilya niyang nagbabakasyon dito, ang isa ay playroom niya at ang panghuli ‘yon yung pang guest room niya.

Sinabi ni Gerald ang kabaliktaran ng mga digits dahil meron siyang ngayong dalawang five at tatlong three. Bigla namang sumigaw si Xanry ng, "Four fours!" Wala sa kanila ang may ganitong number. Gusto na ni Gerald na buksan ang dice ni Xanry. Kung tutuusin, ayaw niyang mabilis na matalo si Xanry. Para masaktan sa pagkatalo si Xanry, hahayaan muna ni Gerald si Xanry na manalo ng ilang rounds...

Si Daddy ay nakisali pa. "Nope, quadruplets for the win ako! Hindi pwede isa lang ang ating apo. Baka malamog kapag pinag-agawan nating lahat. Sakto ang apat. Pero sorry ka Manolo, Lima tayo at hindi ako papahuli sa'yo." Mahabang litanya ni Dad. "Let's see Juanito kung sino ang hindi makakahawak sa ating apo haha. " Ang puno ng kompyansang sagot ni Daddy.

Tama ba ang narinig ko? MAGKATABI ANG MGA KUWARTO NAMIN?!

“Kaunti lang ‘yan, one, gusto ko ikaw ang maghatid sundo sa akin para masanay ako na palagi kitang kasama. Two, no hug and kiss kung hindi naman kailangan lalo na kapag dalawa lang tayo.” “Ang lungkot naman agad ng number two mo,” maktol pa niyang saad. “Nakarami ka naman na kaya ok lang yan, saka pwede naman kapag hinihingi ng pagkakataon. Three, wala kang ililihim sa akin lalo na pag tungkol sa pagsasama nating dalawa. Four, pwede kang uminom pero hindi ka pwede umuwi ng lasing na lasing at pwede mong gawin ang night life na nakasanayan mo basta magsasabi ka sa akin kapag may kapalit na ako.”

sabi naman niya. Wala siyang tiwala, kabado siya, baka mamaya mabalian siya ng tuluyan. Pero ang mga mata talaga nito nambabanta kaya wala siyang choice. "Sige na nga," mahinang sabi niya at pumikit na lang. Nagbilang ito, "One..." One pa lang kabado na siya. "Two..." Huminga siya nang malalim at nagpigil ng hininga sa huli. Pagbilang nito ng, "Three!"

Naghihintay kami. Lahat o wala. "Four." Dahan-dahan siyang humarap. At 'yun na.

Umaabot ng ilang libo. “Don’t look at the price, just order what you want.” saad niya. “Eh wala namang nakalagay na pagkain eh, tignan mo. Yung “kahit ano” five thousand. Yung “ikaw bahala” four thousand. Yung “basta masarap” three-five. Yung “mabigat sa tiyan” five thousand din tapos “yung mura” two-thousand.”

"Ang code..." simula ni Paola. Ang kanyang boses ay tila galing sa malayo. "Yes! Sabihin mo!" udyok ni Alejandro. "8... 4... 2... 0..." ang mga numero ay lumalabas sa kanyang labi nang kusa. "Ano ang huling digit?" sigaw ni Sebastian. "What is the name?!"