Number Four Novels & Stories

I chuckled, at pagtingin ko kay Dos, ngiting-ngiti siyang nagpindut ng buzzer lumabas ang 98 score! Hindi ko na maiwasang kiligin, sobrang ingay na ng hiyawan, kilala ba ako ng mga ito? Then si Fourth, hindi ko pa siya nakakaharap, pasimple lang din siyang nagpindut ng buzzer at lumabas ang 97!

May kandado na kailangan ng apat na numero para mabuksan. “Subukan mo ang kaarawan mo,” mungkahi ni Damien. “Abril 14,” sagot ko. 0-4-1-4… MALI. “Kaarawan ba ng nanay mo?” “Hulyo 2.” 0-7-0-2… MALI. Napagod ako. Umupo ako sa lupa at tinakpan ang mukha. “Ayoko na. Sumusuko na ako.” Lumuhod si Damien sa harap ko. Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at pinaharap sa kanya.

May passcode ito. “Ano ang passcode?” “Hindi ko din alam. Ang sabi ng daddy mo ay alam mo kung paano ‘yan buksan. Hindi ko din actually alam ang laman ng attache case na ‘yan.” Nahulog siya sa malalim na pag-isip. Four numbers. “Wala bang clue?” “Wala. Numbers ‘yan na alam na alam mo.” Sinubukan niya ang kanyang birthday. Mali.

tumingin na lang ulit ako sa gawi ni iczeh dug.dug. dug.dug --- END OF CHAPTER 4

Sa labas naman kung saan nagtataka si Nikko at Andrew kung bakit hindi mabuksan ang pintuan, nakita ni Nikko ang number ng room sa likod ng Card key. “Teka bakit room 04 ito? Tanda kong sinabi saakin na room 05 ‘yun.” Ipinakita niya sa kaibigan ang sinasabi nitong room number at maging si Andrew ay lalong nagtaka. “Kung ganon room 04 ang nabuksan natin kagabi?” Nagkatinginan ang dalawa dahil sa sinabing iyon Andrew at sakto na bumukas ang nasa tabi nilang pintuan. Ang room 04.

bulong ko habang hinahawakan ang susing ibinigay ng matanda, "Sino ang kausap ko kanina?" Sinuri ko ang susing hawak ko. Sa ilalim ng ilaw, nakita ko ang maliliit na numerong nakaukit dito: 404. Room 404. Ang lumang archive room sa 4th floor na matagal nang selyado at ginawang imbakan ng mga sirang kagamitan.

Sa likod ko ay ang kislap ng siyudad, sa harap ko ay ang lalakeng sisira at bubuo sa akin. "U-ugh... Zion, nandiyan na sila..." bulong ko, ang mga kamay ko ay nakabaon sa kanyang balikat. "Let them watch the shadows, then," sagot niya. Hinawakan niya ang dulo ng aking damit, ang kanyang mga mata ay tila hinuhubaran na ang kaluluwa ko. "Lesson number four, Ava: When the world is against you, you don't hide. You show them that you are untouchable because you belong to me."

This camera has a high sentimental value for me dahil bigay ito ni Dad noong highschool ako so I don't wanna lose this. Palabas na sana ako nang mapansin ko ang cellphone ni Dion sa lamesa sa gilid ng pinto. Kinuha ko iyon at kusa iyong nagbukas nang may mag text dito at agad ko ring nakita ang four missed calls from unknown number kaparehas ng text. From:+963********* Necesitamos encontrarnos. Estoy aqui donde tu estas.

dagdag niya. "Oo naman. Alangan naman maglihiman pa tayo!" sagot ko kahit na hindi siya nililingon. At dahil makakalimutin ako, sinet ko ang sa akin sa apat na zero (0000). "Ano'ng code ng sa'yo?" "1234. 'Yung sa'yo?" Kumunot ang noo ko sabay angat ng tingin sa kaniya. "1234? Napakadaling hulaan n'yan! Ano ka, bata? Baligtarin mo gawin mong 4321."

“Divorce.” Isang salita ngunit napakahirap na desisyon pero sa nangyari kagabi ay mas ginanahan si Xyriel na ipagpatuloy ang kanyang iniisip dahil gusto na niyang makawala sa lalaking hindi naman siya minahal, sa lalaking nananakit at namimilit na makipagtalik sa kanya. Isang lalaki na kahit kailan ay hindi siya pinahalagahan at inalagaan. Ang lalaki na may iba namang mahal. Sa apat na taon nilang pagsasama ay bilang lamang sa daliri ang masasayang ala-ala nila ni Ralph.