Unravel In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Mas nagulat ako nang biglang may lumapit sa'min na lalaki. Eto na nga ba ang sinasabi ko! Kung anu-ano naman kasi ang sinasabi nitong si Kuya Andrew, tsk! Hindi muna nag-iisip. "The heck, Jon! Nanggugulat!" Kilala ni Kuya Andrei? "Sorry Drei! I overheard lang. Medyo malakas pagkakasabi ni Andrew ng surname namin." Pagbibirong sabi nito kahit hindi naman talaga malakas. Or malakas talaga? />

At halos mawalan ako ng ulirat ng ipasok niya ang isa niyang daliri sa bukana ng aking hiyas na siyang dumagdag sa sensasyong aking nadadarama. Why it feels this good? It's unexplainable feeling that i ever felt. It's making me insane and gone crazy because of too much pleasure. Napa-upo na lamang ako sa sarap. I want to stop him from doing it because it is too much and "W-wait.....naiihi ako," sabay hawak sa buhok nito. Hihilain ko sana papalayo ng bigla niya dinilaan ang perlas ko at sinipsip.

“Kung ikaw pala ang magiging rason kung bakit hindi ko ito maabot, kung ganoon, maghiwalay na lang tayo!” Mabilis na namilog ang mata ni Rafael. I saw shock, fear, anger and disappointment in his eyes. But I was too mad to even care. “This is…how you solve this, Maia? Ang maghiwalay?” puno ng tabang at kontroladong galit na tanong niya. “Oo! Tutal hindi mo naman ako naiintindihan, hindi ba? Kaya mas mabuti pang maghiwalay na lang tayo!”

“Anong gusto ng mahal ko?” Mahal? Umungol na naman siya nang ipinasok na nito ang daliri at sinisip pa ang leeg niya. Nagsabay pa ang kiliti ng pagkababae niya at ang kiliti niya sa leeg. Pagsabunot at pag-ungol lang yata ang maiaambag niya. “Masarap ba?”

Ang huli n'yang naramdaman bago s'ya mawalan ng ulirat ay ang pag-alog ng kan'yang sasakyan na parang nabundol sa kung saan. "N-Nalie! A-Alonso!"

hindi ko na napigilang mapa-ungol. I heard him groaned and kiss me more. He suck my lips like a sweet candy. I then got drowned by his kisses. Hindi ko na napigilan ang pag-ungol at pag-d***g sa bawat halik na binibigay niya sa akin. "Fuck! You're moan so hot," he cursed but his voice was husky.

Laking gulat at takot niya ng makitang punong puno ng dugo ang ibabang bahagi ng kanyang bestida. “Kung ako sa iyo ay aayos na ako ng higa at ihahanda ang sarili dahil anumang oras ay luluwal na ang iyong sanggol.” Sabi ni Runa kay Felianie. Nakatunghay lamang ito at hindi kumikilos upang siya ay tulungan. Ngunit bakit naman niya iyon gagawin?

Isang Buwan ang Lumipas Mula sa malayo, pinagmamasdan ni Madeline ang mga bata sa Heaven’s Door Orphanage habang abala sila sa pag-aani ng prutas at gulay mula sa kanilang hardin. Muling bumalik sa kanyang isipan ang araw nang tuluyan niyang natuklasan ang kanyang tunay na pagkatao at ang kanyang tunay na ama—si Shun Saito, ang may-ari at tagapagtatag ng Heaven’s Door Orphanage.

"Mula ngayon ay huwag mo na akong ipagluto, lalo na ang hatiran ng pagkain dito." "Sorry kung naging dahilan pa ng pagkaroon ng kumplikasyon sa relasyon ninyong dalawa ang pagkaing dala ko. Huwag sanang bigyan ng ibang pakahulugan dahil ginagawa ko ito upang ibalik ang kabutihan ng pamilya ninyo sa amin ng mama ko. Utang na loob ko ang pagtapos ko sa pag aaral ." Mapagkumbabang turan ni Lily.

tanong niya rito, para siyang sira na kinakausap ito kahit na nakatingin lang naman ito sa kaniya. Napaisip siya sa kung ano ang itatawag sa dalaga, pangalan na babagay sa kanya. Sumagi sa isip niya ang nakita sa f******k habang nagbrobrowse. “Ara.” Means ‘brings rain.’ Para itong ulan na dumating sa buhay niya na bigla nalang bumagsak at dumating, ang lanta niyang buhay ay parang nadiligan ng ulan ng dumating ito sa kanyang buhay.