Novel & Cerita Valerie Pokémon

At itinaas pa nito ang kamay at proud na ipinakita sa kanya ang singsing na bigay ko. Pagkatapos noon ay nahiga sila. Valerie asked him to turn off the lights, saying she wanted to watch the glow-in-the-dark stars on the ceiling. Nang alukin siya ni Toby na mag-inom para makalimutan ako, tumanggi si Valerie. “I think… I think I’m pregnant, Toby.” sabi niya, at nanlaki ang mga mata ko. “What?” hindi ko na tinapos ang video dahil alam ko naman na walang nangyari sa kanya. “She’s fcking pregnant?”

"Nasa isang private condo sa Makati nagtatago si Valerie. Sinundan siya ng mga tauhan natin mula sa isang bangko kaninang hapon." Pagkarinig pa lang sa pangalang iyon, tila may malamig na kamay na marahas na humaplos sa puso ni Serena. Valerie.

(Wilma POV) “Mom!” Tumatakbo akong pumunta sa opisina nito at nakita ko nga siya sa kanyang desk. Hindi ako makapaghintay na sabihin sa kanya ang nalaman ko… Kinagat ng mag-asawang Valeria ang pamain ko para pabagsakin si Sera. Umangat ang paningin ni Mama sa akin, at labis na ngiti sa aking mukha ang binati ko sa kanya.

Inusig na siya ng kan’yang konsensiya nang maselayan ang maninipis na luhang lumaya mula sa mga mata ng binata. “I’m not Vanessa,” walang gatol niyang bunyag. “Ano? Nagbibiro ka ba?” “Can’t you notice the difference? Kilala mo si Vanessa, on how she talks.” “Yes, kaya nagduda na ako sa simula pa lang na may mali sa ‘yo. At sino ka kung hindi ikaw si Vanessa?” “I’m Valerie, Vanessa’s twin sister.” Natigalgal ito. “Aware ako na may kakambal si Vanessa pero nasa US,” anito pagkuwan.

VALERIE PUMASOK NA NGA SILANG DALAWA ni Samuel sa banyo. Kung kanina, lantang-lanta at halatang walang gana sa buhay si Samuel pero ngayon, tila nabuhayan ang binata. Tila naging masigla ito. Hinubád kaagad ni Samuel ang saplot niya sa katawan. Wala na tuloy siyang kahit anong damit. Natawa si Valerie nang makita ang tayong-tayo at maugat na sandata ni Samuel. Mataba iyon at mahaba. Maugat-ugat pa nga.

Ang mga pangunahing karakter ay nanatiling magkasama, ngunit may presensya na bago sa silid—isang babae na hindi agad halata, ngunit ramdam sa bawat hininga. Biglang bumukas ang pintuan, at sa pagpasok, lumabas si Valeria Montanez. Mataas at matikas, may malamig ngunit kaakit-akit na aura. Ang bawat hakbang niya ay may kasamang kumpiyansa, at agad na napansin ng lahat ang kakaibang tensiyon na dala niya. “Magandang hapon,” mahinang boses, may halo ng misteryo at katiyakan. “Ako si Valeria Montanez. May impormasyon akong kailangan ninyong malaman.”

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas, pero ramdam kong buo iyon—walang alinlangan, walang takot, walang pahinga. Mula sa kinatatayuan niya, parang may nakitang apoy si Valeria sa loob ko. Ngumiti siya, halos hindi halata, pero maitim, determinado. “Good,” sabi niya. “Iyan ang sagot na inaasahan ko.” Lumapit siya muli at inilagay ang isang maliit na itim na card sa mesa, nakalagay ang simbolo ng organisasyon—espada at pakpak.

tumango nalamang siya kay Valerie upang matapos na ang usapan. Sinermonan ni Valentine si Devina lalo na si Jeydon na walang ibang magawa kundi ang mapakamot nalang sa ulo. Habang si Valerie naman ay sinusubukan na lapatan ng paunang lunas ang mamamasang leeg nito. Nasa ganoong tagpo sila ng mayroong kumatok sa pintuan. “Mga apo? May naghahanap sa inyo,” sabi ng lola nila Devina at pumasok doon ang hindi nila inaasahang bisita.

wika nito na kina lingon namin pareho. “Sino ka?!” Sabay na tanong namin ni Val. “Damon Valencia Lavistre at your service!” Magiliw nitong pakilala. “Gusto ko lang sabihin ang side ni Apoy, kapag may mga sekreto ayaw niyang nalalaman ng ibang tao, ibig sabihin ayaw niyang nang gagaling pa sa ibang tao bakit malalaman..” kwento nito.

Sabi ni Jordan. Tumango si Valerie. Saglit niyang balak na umalis agad sa kanyang silid ngunit, biglang may nangyari na hindi niya inaasahan at kaagad, hindi na inisip ni Valerie ang tungkol sa pagiging saksi para kay Velo.