Vincent Van Gogh Quotes นิยาย & เรื่องราว

Napako ang tingin ko sa sikat na artista sa may hindi kalayuan. “Hindi mo naman sinabi na may mga kakilala ka palang mga artista,” sabi ko kay Vince nang umalis na ang kausap niya. Lumingon siya sa akin. “Pwede ba akong magpa-autograph sa kaniya?” Kunot-noong sinundan ni Vince ng tingin ang artistang tinutukoy ko. “I can give you my autograph if you want. Why would you ask for that asshole’s signature when you can have mine?”

Matawagan ko nga mamaya. "Oh napano ka, pre? Dahan-dahan! Kung hindi mo kaya umuwi ka na lang sa inyo. Sinasabi ko sa'yo na 'wag mong patayin ang sarili mo sa trabaho!" concern na sabi ni Vincent kasi siya ang huli na naglalakad patungong pintuan. Kaya napahinto rin ang mga kaibigan ko na nauna ng lumabas at bumalik.

"If an enemy wants to destroy me, he can use this painting to inflict pain in me..." Ngumisi si Vincent. A strategy. Akala naman siguro nito ay kakagat siya sa patibong nito. "Should I burn it then?" walang halong biro na saad niya. Lumapit sa painting at sa tabi ni Lucas. Puno ng sarkasmo ang kanyang tono. Napangisi si Lucas. Ngising nanghahamon. "Like burning the hell out me..." anas niyang may pagbabanta.

Ang simpleng pahayag na iyon ay muling nagpatahimik sa buong silid. “Corny mo,” biro ko na lamang, sinabayan ng mahinang tawa upang gumaan ang mabigat na hangin sa pagitan namin. Muli kaming nagkatinginan. Sa pagkakataong ito, wala nang halong biro ang kanyang mga tingin. “Vincent… don’t talk,” saway ko sa kanya. “Let me finish putting ointment on your bruises,” dugtong ko, umaasang hindi na niya itutuloy ang kung anumang balak niyang sabihin.

“Heto! Tikman mo 'to! Maalat ba? Sabihin mo sa akin, maalat ba ang loob niyan?!” Napakurap si Vincent. Tumingin siya sa paligid—sa mga nagbabagang bahagi ng motor at sa bangkay ng mga assassin at saka tumingin uli kay Marguxx na parang nawawala na sa katinuan. “Ano bang pinagsasabi mo? Muntik na akong mamatay rito, at strawberry ang inuuna mo?”

“Money doesn’t fall from the trees. I don’t want to count it if it’s not for me. After all, it is not my sweat.” Akmang sasagot pa sana si Sunset ngunit ganoon na lamang ang gulat nila ni Vincent nang makalabas ng restaurant na kinainan at napakarami ng media na naghihintay sa kanila. Sa bawat flash ng camera, ganoon na lamang ang pagtatakip ni Sunset sa kanyang mukha dahil sa pangamba na maulit muli ang nangyari sa kanya…

Sobrang public display of affection naman yata itong ginagawa nila! "Ano bang ginagawa mo?" Pabulong niyang tanong. Malambing itong ngumiti sa kanya. Kung hindi lang niya alam na umaakting lang sila, iisipin niyang totoo ang mga ngiting iyon. Napakagaling palang artista ng loko! "This is part of the script," tugon ni Vincent at may pahaplos haplos pa sa kanyang pisngi.

Tissue pala to, pwe! "Basta tatawagan kita Van kapag okay na!" Nag thumbs up ako at uminom ng iced tea. Vince POV Mahimbing pa ang tulog ng ibang tao, pero gising na ako. My motto: time is gold, and money and my best bros come first. Pababa na sana ko nang madaanan ko ang isang kwartong hindi ko pinapasukan kahit kailan, pero palagi ko naman siyang pinapasilip sa mga yaya niya.