Voltaire Quotes Novels & Stories

Muling bumalik ang kaba ko. Napa-tingin ako kay Volt nang abutan niya ako ng panyo, "You look like as if you can't shit. Wipe those nasty sweats. Gross." Argh! Akala ko pa naman ichi-cheer up niya ako. Anong aasahan ko sa kaniya? Wala. NGANGA. Voltage Xirquit 'yan. Ang pinakaseryosong nilalang sa mundo. Biruin mo 'yan patay ka dyan. Hays~

Ayaw niyang makita ni Luke ang dahan-dahang pangingilid ng mga luha niya. “O, nakakaiyak ang vow ni Voltaire, ‘di ba? Ang tigasing kagaya mo nga ay napaiyak.” Nag-recite na pala ng vow ang pinsan nang wala roon ang isip niya. “Oo nga,” ayon niya na lang habang pasimpleng pinunasan ng panyo ang namamasang mga mata. Nakakainis at pumiyok pa ang boses niya.

Maari kayang may kinalaman nga si Volter sa mga pag-atakeng iyon katulad nang sinasabi ni Marcus? "Hindi ako nagtaksil, Volter hinanap ko lang ang pagkatao ko na inilihim niyo sa akin sa mahabang panahon kahit ang totoo'y alam niyo ang tungkol dito," galit kong balik. Bumaling din ako kay Tiyo Freud na alam kong may alam din. "Kaya huwag mo akong sisihin kung sa mga lobo ko hahanapin ang sarili ko dahil itinago niyo ito sa akin."

Ang amoy ng mamahaling pabango niya ay sumiksik sa ilong ko, pinaghahalo ang amoy ng mint at cedarwood. "You think this is a game?" bulong niya. "Tingin mo ba nakakatuwa ang pagiging palaban mo?" "Hindi ako nakikipaglaro, Mr. Voltaire," itinulak ko nang bahagya ang dibdib niya pero parang pader na semento ang naitulak ko dahil hindi man lang siya natinag. "Nagsasabi lang ako ng totoo... at kung hindi mo kayang tanggapin ang totoo, problema mo na yan, hindi akin."