Photography Quotes Novels & Stories

It’s a dslr cam. “hindi ka naman prepared sa lagay na yan ah” he smiled at me. “capturing the moments will never expire. Mind can lie but photos don’t” then he proceed in taking picture. I was busy admiring the nature when I heard a click malapit sakin. Nang lingunin ko si mavis ay muli akong nakarinig ng click at nakitang nakatutok ito sakin.

Mabuti na lamang at hindi nahirapan sa akin ang photographer sa pagkuha ng mga larawan. "Tapos na ang pictorial, hindi mo na kailangan pang ipakita ang iyong katawan para lang makuha ang atensyon ng mga lalaki." Isang malamig na boses iyon buhat sa aking likuran. Madilim ang awrang lumapit ito sa amin. Kasama nito si Vera na halos hindi na bitawan ang lalaki. Hindi ko nagustuhan ang sinabi nito na tila nang i-insulto. Katatapos lamang nang aming pictorial kaya hindi pa ako nakapagpalit ng damit.

sagot niya habang nasa camera pa rin ang atensyon. He is actually insisting on taking a picture of me with the beautiful sunset as my background kahit na masyado akong malikot. Hindi ko nga alam kung maganda ba ang mga kuha niya. Well, hindi naman kasi talaga ako mahilig mag picture. Mas gusto ko pa ang mag-enjoy kaysa ang kumuha ng picture ng sarili ko bilang remembrance. And if ever na hindi maganda ang mga kuha niya sa akin ay aasarin ko talaga siya ng bonggang bongga. Nagfefeeling photographer, eh, hindi naman maganda kumuha ng picture.

( " Nahh... I just remember, Mr. Alfred Eisenstaedt and his famous ' V-J Day in Times Square photograph '. " Tugon ni Fred sa kabilang linya. Napakunot noo ako dahil sa sinabi nito habang palihim na nakikinig sa usapan nila. " Ito na naman ang IQ ng ating photographer na si Fred " Natatawang bulong ni Snooker sa isang tabi habang kumukuha ng panibagong tranquilizer bullets. ( " You know about ' The embracing kiss of a sailor to a dental assistant '?... It was just like that. " )

Kadalasang umaabot ang kanilang mga usapan hanggang madaling araw, puno ng tawanan at mga ideya na lumalabas mula sa kanilang mga isip. “Cearina, sa palagay mo, dapat ba tayong kumuha ng photographer?” tanong ni Ezekiel habang nagbabalot ng mga idea sa notebook. “Oo, mahalaga ang mga litrato, kasi ito ang magiging alaala natin. Pero gusto ko ng photographer na kayang ipakita ang tunay na emosyon ng ating kasal,” tugon ni Cearina. “Gusto ko ang mga candid shots, y’know? Yung mga nakuhanan na hindi napaghandaan.”

Sinabi niya, , "You are not very enthusiastic. The photographer always asked you to get closer to me. If you get closer, you will be like frozen and will not move.” Nagtatawanan lang sila sa isa't isa. "Lucky, huwag mo nang banggitin ang kasunduan sa hinaharap. Huwag mong sabihin na walang kasunduan. Kahit na meron, malamang itinapon ko na ito sa kanal." Tiningnan siya ni Lucky, tiningnan ito ng mabuti.

It told a story, and for a moment, I wished I could tell the story too. “You’re good at this,” I said, surprised by how much I meant it, “Pwede na,” I jokingly added. “Thanks,” he replied, leaning back. “I try.” I hesitated before asking, “Why photography?” He looked over at me, surprised by the question. “Bakit hindi?” “Napaka palaaway mo naman ha, pero, seriously,” I pressed. “You could’ve done anything. Why this?” He chuckled and looked thoughtful for a moment, then answered, “Because it’s honest. A camera doesn’t lie. It shows you the world exactly as it is, not how people want it to be.”

‘For what? “Why do I have lots of photos?” Gulong tanong nito. Wala namang masama sa mga kuha sa larawan pero nakakapagtaka lang na halos sa kanya naka focus ang camera, pero kung tutuusin ay hindi naman s’ya ang public figure.

patuloy ng photographer. "Okay salamat." Pagkatapos ay nagtanong si Avery, "Ang ibang tao ba ay karaniwang kumukuha ng ganoon karaming photographer para sa kanilang mga kasalan?" "Karaniwan, ang mga ordinaryong tao ay hindi kumukuha ng ganoon karami, ngunit ikaw at si Mr. Foster ay hindi mga ordinaryong tao," nakasimangot na sabi ng photographer. "Ikaw at si Mr. Foster ay napakagandang tao. Napakamakabuluhan na kumuha ng higit pang mga larawan upang panatilihin bilang mga alaala para sa hinaharap."

Sumagot si Quinn, “Hindi! Gusto kong sunduin kita! Hindi mo kailangang mag-alala. Magsusuot ako ng disguise at hindi ako makikilala ng paparazzi!” “Kalimutan mo na.” Sumagot si Charlie, “Sobrang galing na ng paparazzi sa panahon ngayon. Maraming artista ang madalas na iniisip na natago nila ang sarili nila nang mabuti pero nakunan pa rin sila ng litrato ng paparazzi.”