Vincent Van Gogh Quotes Novels & Stories

Dahil nang mga sandaling iyon ay nawawalan na rin ng kakayahan na mag-isip ng tuwid ang kanyang isipan. “Basang basa ka na. So I was right nang isipin kong gusto mo rin ito, hindi ba?” ani Vincent na itinaas ang mukha saka inabot ang kanyang mga labi para sa isang maalab na halik.

Ngunit sa kabila ng katahimikan, hindi nagpatinag si Vincent. Itiinaas nito nang kaunti ang baba, pilit ipinapakita ang tapang. “Pero hindi ibig sabihin n’on ay magsasalita na kami,” ani niya na may mapanuyang ngisi. “Mas pipiliin naming mamatay kaysa umamin!” “Huwag ka mag-alala, pagbibigyan kita sa hiling mong ‘yan,” malamig na sambit ni Axel habang bahagyang tumango sa limang tauhan niya.

Kasama niyang kasayaw ang mga bata at nilagyan pa siya ng koronang gawa sa bulaklak. I have seen Vincent's smile so many time before but this time, he look so free. He look at me and give me a smile. That smile. So bright yet so fragile. The way Vincent smile at me it cheering me up: telling me I shouldn't have shoulder the earth alone. I don't know why did I do to deserve a man like him who's always there if I fall. "Hi."

May pumitlag na munting tuwa sa puso. “Let say, bumili kaya ako ng loteng malapit dito? Ano sa palagay mo? Patatayuan ko ng bahay na simple lang.” Parang nag-i-imagine si Vincent. “Hindi ko man tirhan lagi, ‘yong maging pahingahan ko lang everytime na gusto kong magbakasyon. Pahinga sandali mula sa trabaho. Why not give myself a little relaxation sa napakagandang panig na ito ng mundo kasama ang anak ko, 'di ba? What do you think, Andeng? Hmmn?” Iyon pala. Iyon pala ang ibig sabihin ni Vincent. Akala niya…

Niyakap ko siya ng mahigpit. Nawala bahagya ang momentum ng mabaling ang atensyon niya kay Vincent. "Hala, si Vincent na ba 'yon, Haya?!" Gulat na tanong niya na parang nakakita ng multo este ng artista. Pumihit ang aking ulo sa kinaroroonan ng paningin niya. Bumuntung-hininga ako."Hay. Oo siya na 'yon. At marami akong ikukwento sa 'yo." Nakahalukipkip kong sabi.

Napako ang tingin ko sa sikat na artista sa may hindi kalayuan. “Hindi mo naman sinabi na may mga kakilala ka palang mga artista,” sabi ko kay Vince nang umalis na ang kausap niya. Lumingon siya sa akin. “Pwede ba akong magpa-autograph sa kaniya?” Kunot-noong sinundan ni Vince ng tingin ang artistang tinutukoy ko. “I can give you my autograph if you want. Why would you ask for that asshole’s signature when you can have mine?”

Matawagan ko nga mamaya. "Oh napano ka, pre? Dahan-dahan! Kung hindi mo kaya umuwi ka na lang sa inyo. Sinasabi ko sa'yo na 'wag mong patayin ang sarili mo sa trabaho!" concern na sabi ni Vincent kasi siya ang huli na naglalakad patungong pintuan. Kaya napahinto rin ang mga kaibigan ko na nauna ng lumabas at bumalik.

“Money doesn’t fall from the trees. I don’t want to count it if it’s not for me. After all, it is not my sweat.” Akmang sasagot pa sana si Sunset ngunit ganoon na lamang ang gulat nila ni Vincent nang makalabas ng restaurant na kinainan at napakarami ng media na naghihintay sa kanila. Sa bawat flash ng camera, ganoon na lamang ang pagtatakip ni Sunset sa kanyang mukha dahil sa pangamba na maulit muli ang nangyari sa kanya…

Sobrang public display of affection naman yata itong ginagawa nila! "Ano bang ginagawa mo?" Pabulong niyang tanong. Malambing itong ngumiti sa kanya. Kung hindi lang niya alam na umaakting lang sila, iisipin niyang totoo ang mga ngiting iyon. Napakagaling palang artista ng loko! "This is part of the script," tugon ni Vincent at may pahaplos haplos pa sa kanyang pisngi.

Tissue pala to, pwe! "Basta tatawagan kita Van kapag okay na!" Nag thumbs up ako at uminom ng iced tea. Vince POV Mahimbing pa ang tulog ng ibang tao, pero gising na ako. My motto: time is gold, and money and my best bros come first. Pababa na sana ko nang madaanan ko ang isang kwartong hindi ko pinapasukan kahit kailan, pero palagi ko naman siyang pinapasilip sa mga yaya niya.