Vincent Van Gogh Quotes Novels & Stories

Pagkatapos ng sinabi niyang iyon, nagbagsak ang mukha ni Vincent, at ang hangin sa paligid ay biglang tumigas. Agad na kinuha ng ikatlong rich second generation ang cellphone at tiningnan, tinukso ang katabing bata: "Ano'ng alam mo! Ang tawag dito ay torture beauty! Marunong mag-art si Mr. Qi!" Pagkatapos niyang sabihin iyon, tinignan ulit ang litrato, ngunit hindi mukhang na-appreciate at pinilit mag-smile. Naging mas relaxed ang mukha ni Vincent nang marinig ito.

"Kung alam mo ang buong kwento, alam mong wala itong kinalaman sa maling pagkakaintindi." "Gusto lang ni Vincent na takutin si Roxanne, hindi naman niya balak saktan ito. At saka, ako ang may kagagawan ng lahat ng ito. Kung may dapat sisihin, ako na lang. Huwag mo nang pahirapan si Vincent."

Bulong ko na parang nagdadasal. Tiningnan ko ang nakakahilong drawing ni Van Gogh sa may kusina at mapait na ngumiti. Manloloko, I know your secret. The world knows your secret! How could he paint as if life is wonderful? He committed suicide for pete sake! Because life is ugly.

pilit tuwid niyang sabi. Kahit natagalan ay nagawa niya din mabuo ang nais sabihin dito, pero halata naman na nadismaya ito sa sinabi niya dahil naparolyo na lang ito ng mata bago tumayo upang lumapit sa kanya. "If I were you man, I'm not going to go through with this, you're just going to end up causing trouble for yourself."Tapik ni Vincent sa kanyang balikat.

Ito ay sugat. Isang sugat na siya mismo ang gumawa. Ang Desisyon na Hindi Na Naghihintay Pagkatapos ng tanghalian, kahit wala pa silang lakas, nagpasya silang umuwi muna. “Hindi tayo makakapagtrabaho ng maayos,” sabi ni Vincent habang hinihimas ang ulo. “Parang gusto ko na lang maging plantsa ngayon at magpatunaw sa init.”

Dumako rin siya sa kaharap na batis. "Sabi ni Vincent sa akin noon nang una niya akong dinala rito, wala nang nakalalabas ng buhay ang sinumang pumasok dito. Totoo kaya 'yon? O baka'y gawa-gawa lamang niya upang matakot ako," sabi niya sa sarili habang nakatunghay sa dulo ng batis. May kadiliman iyon, marahil ay gawa ng mga nagtatayugang mga puno at ilang matataas na damo. Nagkibit-balikat siya. Ibinaling na lamang niya ang paningin sa mga bulaklak. "Pesteng bruha!" naibulalas niya nang bigla na lamang may sumulpot sa gilid niya.

At kahit hindi siya magsalita, batid kong galit na galit siya. "As much as I want to destroy you, but I can't right now." He looked into my eyes. "Hindi kita makakayang wasakin kung ganito ang nakikita kong sitwasyon mo." Madilim siyang ngumiti. "Sa mga oras na ito, ang gusto ko na lamang gawin ay pabagsakin ang lahat ng mga nanakit sa'yo." "Vincent..." Umawang ang aking labi. "You're crazy."

) “Magdamag naggigitara, ang bagal ng gabi Ang daming iniisip ngunit wala namang masabi… Nagsawa ka na ba? Subukan mong tumawa Tigilan ang pag-iisip, ipagpatuloy ang pananaginip…. Hindi ko maalala ang lyrics ng kanta Kahit ako ang gumawa, iba naman ang nagsalita Mahirap talaga kapag inaasahan ka Awitin ang mga tula na nagmumula sa pera…” “Kasalukuyan kaming nakatambay ngayon sa harap ng bahay ni Josh. Habang naggigitara si Vincent ay kumakanta naman kaming tatlo, wala munang inuman dahil sa gulong kinasangkutan namin noong isang araw.

Bagaman mayroon silang mga baril, sila ay nasa isang kabuuang kawalan sa mga tuntunin ng mga numero. Ang kutis ni Vincent ay lubos na maputla, at siya ay bumulong sa sarili, “Giovanni, matapang ka. Baliw na baliw ka na magkaroon ng lakas ng loob na salakayin ang istasyon ng pulis!"

Hinablot nga niya ang kanyang kamay, habang ang mga mata ay nakapako pa rin sa loob ng cafe. Alam kong si Vincent ang tinatanaw niya na sigurado ako na nasa amin din ang tingin. “Onse, ba’t ba ang arte mo? Galit ka ba?" tampo-tampuhan kong sabi. Kahit ba alam ko naman kung bakit siya nagkakaganito, nagmaang-maangan pa rin ako. Gusto ko kasing makita kung paano nga ba siya magselos.