Walk In The Park นิยาย & เรื่องราว

sabi ni Dixon habang naglalakad kami sa park. "Oo, at ang mga ganitong sandali ay nagbibigay sa atin ng lakas at inspirasyon para sa lahat ng aspeto ng buhay," sagot ko, na may masayang boses sa aking pagsalita. Habang lumubog ang araw at ang mga ilaw ng park ay nagliliwanag sa paligid, nagpasya kaming umuwi at maghanda para sa gabing iyon. Ang mga simpleng sandali ng paglalakad at pag-uusap sa park ay nagbibigay ng pag-asa at lakas sa amin, na nagpaparamdam sa amin na lahat ng pagsisikap ay nagbubunga ng maganda.

Dito ko siya nakitang sugatan at nanghihina. Tumakbo ako at hinabol ko siya dahil papasok na siya sa mapunong parte ng park. Hindi siya huminto sa pagtawag ko at dire-diretso lang na tumakbo papasok sa mapunong parte ng park. Gabi na ngayon kaya madilim sa banda roon. Baka mawala siya o masugatan pa doon dahil sa pagkakatanda ko ay may ilang barbwires sa di kalayuan na nagsisilbing boundary ng park at ng subdivision.

Tumatawag na kasi si Braxton, gabi na raw wala pa ako sa bahay kaya naninikis ako, hindi ko sinasagot para maramdaman niyang binabalewala ko na siya. Ramdam ata ni Sylas na ayoko pang umuwi kaya imbes na tapusin ang gabi, bigla niya akong inalok na maglakad-lakad sa park. “Let’s take a walk,” alok niya habang nakangiti, weird lang kasi ang mga mata niya ay tila may sinasabi. “You look like you could use some fresh air.”