Walking In The Distance Novels & Stories

Na ngayon ay nasa iisang lugar na ulit kami. Ramdam ko ang init na hatid ng bawat tinging ibinibigay niya. Ginigising no'n ang bawat himaymay ng aking katawan. Nang hindi ko na makayanan ang titig niya ay binawi ko ang tingin ko sa kanya saka ako naglakad papalapit. Ngunit siniguro kong may distansya pa rin sa pagitan naming dalawa. "For the last time, I want to see you."

Naramdaman naman nang binata ang marahang pagtango neto, mukhang kalmado na sya. Pero, hindi parin bumibitaw ang dalaga sa pagkakayakap. Paano sya makakalakad nyan? He needs to end this hug and give a distance para maayos silang makalakad papalabas. "Astria, we can't walk like this" kalmadong saad nang binata at hinawakan ang balikat ni Astria. Hindi naman nagpatinag si Astria sa binata at sinabing "Kaya ko" matapos non ay naglakad sya nang isang maliit na hakbang patagilid "See, we can walk sideways"

Nakangiting aniya, mukha naman siyang beterano pag-dating sa ganito. Sinimulan ko na ang paglakad at muling tumingin sa kaniya pagkatapos, nakita ko siyang umiiling-iling habang nakatititg sa mga paa ko. “I think, kulang ka sa confidence," Tumango ako, “kapag naglalakad ka keep in mind na ikaw lang ang nakakikita sa sarili mo, wag mong pansinin ang mga nasa paligid mo kasi kung gano'n ang gagawin mo ay madidistract ka at ang katambal no'n ay ang pagpapanic na nagreresulta ng pagka-tapilok, just focus on your walk." Itinuro niya sa akin kung paanong maglakad ng naka-diretso ang katawan. Para siyang isang modelo, bagay sa kaniya ‘yung suot-suot niyang heels na kung susukatin ay aabot sa mga na

Ngumiti pa siya bago sumunod kay Lyndon. I dunno why but I felt uncomfortable watching the two of them walking at the distance.

"Ang distansya na tinutukoy ko ay kasama ang interaksyon sa pagitan natin, hindi lang pisikal na distansya." "Masyado kang maraming hinihingi, magising ka, hindi ako ang kasamahan mo na maaari mong manipulahin." Binawasan ni Haven ang distansya sa pagitan nila, hindi alintana kung maraming mata ang nakatingin sa kanila, pati na rin sina Boby at ang pinuno ng tribo na naglalakad na hindi kalayuan sa kanila ay nakatingin din.

Huminga siya ng malalim at naglakad papunta sa agwat sa pagitan ng dalawang bundok. Bawat hakbang na ginagawa niya ay puno ng buong pwersa niya na para bang nagbibigay ito ng tapang sa kanya na kailangan niya. Mabilis siyang naglakad at hindi nagtagal ay nakarating na sa puwang sa pagitan ng dalawang bundok. Bigla niyang binagalan ang kanyang paglalakad, at bawat hakbang na ginagawa niya ay para tingnan kung amy anumang haharangan sa kanya. Subalit, walang anumang bagay ang humarang sa kanya habang naglalakad siya sa may puwang sa pagitan ng mga bundok at tumapak sa makapal na mga damuhan.

Wala na itong atrasan. Hindi ko inalis ang tingin sa target kung saan nakatayo ito at may katawagan sa cellphone. Sa training namin, mas mabilis madukutan ang isang tao kapag distracted ito o kung may ibang ginagawa at hindi naka-focus sa paligid. Kaya pasimple akong naglakad sa likod nito. Dahan-dahan kong inangat ang kamay papunta malapit sa bulsa… nang bigla itong maglakad palayo.

“You’re not giving it.” Umiling ako. “I gave her distance,” sagot ko. “Not disappearance.” Kasi ang totoo— Hindi ko kayang mawala siya sa paningin ko. Hindi pagkatapos ng lahat. Yuhei’s POV Kinagabihan, naglakad ako sa labas ng hotel. Tahimik ang paligid. Amoy lupa. Amoy ulan. At doon ko siya naramdaman. Hindi ko siya nakita.

Lord, ‘wag mo muna akong kunin… hindi pa ako ready. Habang naglalakad ako sa hallway, parang humaba ito ng tatlong kilometro. May soundtrack ako sa isip, ‘yung slow, dramatic instrumental na tipong ginagamit sa eksena bago mag-commercial break. Bawat yabag ko, may echo sa dibdib ko. Boom. Boom. Boom. Pagdating ko sa pintuan ng opisina niya, napahinto ako.

I was not supposed to be with him. Tahimik kaming naglalakad pabalik sa school. Sabay kami, pero nag iwan siya nang distansya sa aming dalawa. Hindi ko maiwasang hindi mapatingin sa kaniya. He's so listless, walang ka gana gana o kabuhay buhay ang paglalakad niya. Wala ring reaksyon ang mukha niya, parang wala siyang pakialam sa bawat nadadaanan.