Walking In The Distance Novels & Stories

Huminga siya ng malalim at naglakad papunta sa agwat sa pagitan ng dalawang bundok. Bawat hakbang na ginagawa niya ay puno ng buong pwersa niya na para bang nagbibigay ito ng tapang sa kanya na kailangan niya. Mabilis siyang naglakad at hindi nagtagal ay nakarating na sa puwang sa pagitan ng dalawang bundok. Bigla niyang binagalan ang kanyang paglalakad, at bawat hakbang na ginagawa niya ay para tingnan kung amy anumang haharangan sa kanya. Subalit, walang anumang bagay ang humarang sa kanya habang naglalakad siya sa may puwang sa pagitan ng mga bundok at tumapak sa makapal na mga damuhan.

Talagang kinamumuhian niya ang makulit na lalaking iyon at nasusumpungang kinakausap niya ito na nakakasuka! Siya ay sadyang bumagal, nahuhulog sa likuran hindi nagtagal, pinananatili ang isang naaangkop na distansya habang sinusubukang makisama. Nakatuon siya sa mga punong nakahanay sa landas, nalilito sa pag-iisip, hindi napansin na may lumalapit sa kanya.

Wala na itong atrasan. Hindi ko inalis ang tingin sa target kung saan nakatayo ito at may katawagan sa cellphone. Sa training namin, mas mabilis madukutan ang isang tao kapag distracted ito o kung may ibang ginagawa at hindi naka-focus sa paligid. Kaya pasimple akong naglakad sa likod nito. Dahan-dahan kong inangat ang kamay papunta malapit sa bulsa… nang bigla itong maglakad palayo.

“You’re not giving it.” Umiling ako. “I gave her distance,” sagot ko. “Not disappearance.” Kasi ang totoo— Hindi ko kayang mawala siya sa paningin ko. Hindi pagkatapos ng lahat. Yuhei’s POV Kinagabihan, naglakad ako sa labas ng hotel. Tahimik ang paligid. Amoy lupa. Amoy ulan. At doon ko siya naramdaman. Hindi ko siya nakita.

Na ngayon ay nasa iisang lugar na ulit kami. Ramdam ko ang init na hatid ng bawat tinging ibinibigay niya. Ginigising no'n ang bawat himaymay ng aking katawan. Nang hindi ko na makayanan ang titig niya ay binawi ko ang tingin ko sa kanya saka ako naglakad papalapit. Ngunit siniguro kong may distansya pa rin sa pagitan naming dalawa. "For the last time, I want to see you."

Lord, ‘wag mo muna akong kunin… hindi pa ako ready. Habang naglalakad ako sa hallway, parang humaba ito ng tatlong kilometro. May soundtrack ako sa isip, ‘yung slow, dramatic instrumental na tipong ginagamit sa eksena bago mag-commercial break. Bawat yabag ko, may echo sa dibdib ko. Boom. Boom. Boom. Pagdating ko sa pintuan ng opisina niya, napahinto ako.

I was not supposed to be with him. Tahimik kaming naglalakad pabalik sa school. Sabay kami, pero nag iwan siya nang distansya sa aming dalawa. Hindi ko maiwasang hindi mapatingin sa kaniya. He's so listless, walang ka gana gana o kabuhay buhay ang paglalakad niya. Wala ring reaksyon ang mukha niya, parang wala siyang pakialam sa bawat nadadaanan.

Kapag sinabayan mo pa ng init ng ulo, mas lalo lang siyang lalayo. Pagbaba namin ng sasakyan, sabay kaming naglakad papasok ng bahay. Gusto ko sanang hawakan ang kamay niya pero ramdam ko ang layo ng loob niya. Maging sa lakad namin, may espasyong hindi ko matawid.

sagot ko na lang, pilit pinapanatili ang pormalidad. Naglakad siya pabalik sa sarili niyang sasakyan, hindi man lang lumingon. Napangisi ako nang bahagya habang sinundan siya ng tingin. Fin may be distant now, but this isn’t over. I'll break through that wall — one way or another.

Bigla niyang ninais na sana ay magalit na lang ito sa kanya, kahit papaano ay maaalala pa siya nito ng madalas. Pagkatapos magsalita ay naglakad na palabas si Agatha. Sumunod siya sa tabi nito, dahan-dahan, sinasabayan ang bawat hakbang. Mula sa clinic hanggang sa gate, maikli lang ang distansya. Napakaikli na tila ba wala pa silang nasasabing sapat na salita ay tapos na agad. Isang panghihinayang na dati ay meron siyang buong buhay para kausapin ito ng dahan-dahan, para makasama itong maglakad ng matagal, pero hindi niya iyon pinahalagahan..