Walk In The Park Novels & Stories

I parked my car at the car park before I went out for a walk. Kahit gabi na ay marami pa ring tao ang nagkalat sa paligid ng New York park, which everyone's are hyping with the loud music. Patuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa marating ko ang fence ng riverside. Ginaya ko kung paano umupo ang mga tao habang nakataon sa maliwanag at malawak na ilog na pinalilibutan ng Japanese lanterns. Mapait na ngiti ang sumilay sa aking labi ng maalala kung paano niya ako dalhin sa bridge before to unwind and shout all my pain. I can't do it now, not because I'm shy, but because he's not besides me.

The park’s paved pathways are ideal for gentle rides and walks. Burnham Park is so beautiful. Everyone can love this park. It has a scenic venue for walking and photography. Muli kong naalala ang nabasa ko dati sa isang blog. Tuwing rainy season daw ay binabalutan ng fog ang buong Burnham park. It takes on a misty atmosphere.

I just walk 'til my feet gets tired. May mangilan-ngilang mga tao sa parke. Kadalasan ay isang pamilya o dikayay magkasintahan na lumalatag ng picnic blanket lilim ng pines. Siguro ay ako lang ang mag isang walang kasama sa parke. I dont mind, I like being alone, Im used to it. I walked for almost an hour. Pagkatapos maglibot libot ay nakaramdam na ng pagod ang mga paa ko.

Makikita sa entrance ang clay brick pavers bilang pathway sa pagitan ng dalawang malaking punong mangga. Tumingala ako... "MALIGAYA ECO PARK" "Wow Payne magiging maligaya tayo today!" Sabay taas ng kamay ni Neal. "Bakit naman?" ako itong poker face pa rin. "Eh tingnan mo ang pangalan ng Eco Park, pangalan pa lang mapapangiti ka na." Habang itinuturo niya pataas ang "WELCOME TO MALIGAYA ECO PARK" na mala-dinosaur sa laki na metal sign sa gitna ng dalawang higanteng puno ng mangga.

Umiling sila kaya ay lumapit ako sa iba pang mga tao sa ibang bahagi ng park. “This man left his wallet in this park. Have you seen him?” “Non! Non!” Huminga ako nang malalim. “Sana makita kita, Farris,” bulong ko sa sarili ko. Tumanaw ako sa kahit na saang bahagi ng park. Tumakbo ako sa puwesto ko kanina nang makita ko ang isang lalaki na nakasuot ng puting pantaas na pinaresan niya ng slacks at makintab na sapatos.

Iniwanan ni Ambrose ang dalawang bag sa ilalim ng isang bench at naglakad na siya palayo. Malakas ang pakiramdam niya na nasa paligid lang ang lalaking kukuha ng pera at nakamasid ito sa kaniya. Hinihintay nito na makaalis na siya sa park. Puro itim ang isinuot ni Ambrose upang madali siyang makapagtago sa dilim. Kaya nang mapunta na siya sa madilim na bahagi ng parke ay mabilis siyang nagkubli sa likuran ng isang malaking puno. Sumilip siya at hindi niya inalis ang mata sa dalawang bag ng pera na nasa ilalim ng bench.

Doon ang unang gabi namin na kaming dalawa lang at bilang mag asawa pa. Halos alas 5 na rin ng marating namin ang resort. Buti nalang at hindi masyadong traffic. Sasakyan ko rin ang gamit namin ni Calix. Nang maipasok namin ang mga gamit sa kwartong tutuluyan namin ay napagpasyahan naman namin na pumunta malapit sa beach. Naupo kami at saka sinimulang tanawin ang kagandahan ng lugar. Grabe! Ang ganda dito. Sakto rin at sunset. Kitang kita mula rito sa kinauupoan namin ang pagbagsak ng araw.

May ilang nagja-jogging na rin, at may mga nakaupo sa bench, may dalang kape o cellphone. “Doon tayo dumaan,” aniya, sabay lakad papunta sa park. Tumango si Lucas at sumunod, kasabay niya sa bilis at ritmo. Pagdating sa walking trail, unti-unti nilang binilisan ang hakbang hanggang sa makabuo ng marahang ritmo ng pagtakbo. Hindi mabilis. Hindi rin sobrang bagal. Parang sakto lang para mahulog sa natural nilang paghinga.

Sa huling iglap, naglakad sila sa parke, ramdam ang bawat hakbang—isang buhay na puno ng pagmamahal, tiwala, tapang, at bagong simula. Sa kabila ng lahat ng nakaraan, ng bawat shadow ng nakaraan, si Lena at Adrian ay nanatiling matatag—hindi dahil wala nang hamon, kundi dahil natutunan nilang harapin ito nang magkasama, at iyon ang tunay na lakas nila. Habang naglalakad sila pababa ng parke, tumigil si Lena sandali, tumitig sa malayo sa gilid ng lungsod.

And I am not confident for my ramp walk. Pagtapos ng meeting ay may kinausap lang si Arkin. Sabi niya kasi ay sabay na kaming umuwi which I agreed dahil pagabi na rin naman na, plus he has a car so it is a free ride. Habang hinihintay ko si Arkin at lumapit sa akin si Venice.