Walk On Eggshells Novels & Stories

Subalit, sa sandaling iyon, hindi niya magawang magalaw ang kanyang katawan. Nagngitngit ang kanyang ngipin at hinarap ang kanyang katawan pabalik kung nasaan ito. Tapos siya ay naglakad patungo sa hagdanan. Ang kanyang high heels ay gumawa ng tunog sa mga obsidian tiles. Ang mga ito ay tunog malamig, maingat at mabigat din.

I had already visited several buildings, but there were no signs of her. Where on earth could you be, babygirl? I’m tired already! I sat down on a bench in a secluded corner of the campus and rubbed my sore knees. I never thought souls like me could get exhausted too. I thought spirits could just float around. Why am I walking? I should study this for next time so I won’t have to endure this again.

Oh, fuck! It was too late since my heels already tripped at na-out of balance na ako. I didn’t have anything to hold for support. Dire-diretso akong natumba sa malapit na mesa na sadyang natumba rin sa pagkakabagsak ko. Nabasag ‘yong mga plato, baso at flower vase decorations na lumikha ng matinding ingay roon. Shit, what a humiliation!

saad ko at walang lingon likod na nagsimula nang ayusin ang mga gamit ko. Mabilis ko itong isinilid sa bag ko at dali-dali nang nagsimula maglakad. Angel can't really be nice to Shella. Pwes, sisimulan ko na din na maging ganoon sa kanya. She's not respecting Shella so hindi ko na din siya rerespetuhin. She just can't have what she didn't know how to give to others. And that is a simple respect. Bahala kana sa buhay mo.

Yan ang nilagay ko sa search box ng G****e when I remember the day I came here. 'To walk silently, place the heels of your feet down first when you walk and then slowly roll your feet forward to bring your toes to the ground. Also, try to walk on the outer edges of your feet or shoes as much as possible, which will make your steps quieter.' Huminga ako ng malalim bago nag simula muling mag lakad. This time, no whipped. I smirked, no Marivic, I will never give you a satisfaction. I finished walking to the edge without making a single noise.

malakas na boses ni Uriel mula sa labas ng pintuan ng walk-in closet. "Lalabas na ako," malakas kong sagot para marinig niya. Humugot ako ng malalim na buntong-hininga at malakas na napabuga ng hangin para maalis ang kaba na sa aking dibdib na bigla kong naramdaman. Pagkatapos ay maingat akong naglakad palabas. Nakakapaglakad naman ako ng maayos dahil one inch lamang ang puting high heels sandal na pinili kong isuot. Ayokong magsuot kasi ng sapatos o sandals na mataas ang takong dahil maliban sa hindi ako sanay ay natatakot din ako na baka bigla akong madapa. Ayokong ipahiya ang aking sarili sa maraming tao. Paglabas ko sa walk-in closet ay tila natulala si Uriel habang nakatingin sa akin ng

Nang maalala kong andito nga pala kami sa may gilid ng gate namin ay medyo nahiya ako. Ang haba ng usapan namin tapos hindi man lang ako naging considerate? Jusko! Ano na naman bang katangahan ang pumasok sa peste kong utak? Magsasalita pa sana ako ng biglang may tumawag sa kaniya. “Hello, Hera. Uhm, pakisabi sa mga investors na I'll be there in a minute. Say my apology to them and please tell them to wait for a moment. Thank you.“ wika niya habang may kausap sa kabilang linya.

Nakangiting aniya, mukha naman siyang beterano pag-dating sa ganito. Sinimulan ko na ang paglakad at muling tumingin sa kaniya pagkatapos, nakita ko siyang umiiling-iling habang nakatititg sa mga paa ko. “I think, kulang ka sa confidence," Tumango ako, “kapag naglalakad ka keep in mind na ikaw lang ang nakakikita sa sarili mo, wag mong pansinin ang mga nasa paligid mo kasi kung gano'n ang gagawin mo ay madidistract ka at ang katambal no'n ay ang pagpapanic na nagreresulta ng pagka-tapilok, just focus on your walk." Itinuro niya sa akin kung paanong maglakad ng naka-diretso ang katawan. Para siyang isang modelo, bagay sa kaniya ‘yung suot-suot niyang heels na kung susukatin ay aabot sa mga na

Parang may nagising na kung ano sa pagkatao ko dahil sa pagdampi ng labi namin ngayon. Gusto ko nang ilayo ang labi ko ngunit hindi ko magawa. Ngunit ang inaasahan kong mabilisang halik ay parang nagpasyang mag over time! Isa, dalawa, tatlo, apat na segundo na ang lumipas at nakadikit parin ang mga labi namin. Para akong naging estatwa! Sht this can't be happening!!!

Alam niyang punong- puno ng pagtataka ngayon si Chandria ngunit hindi na niya ito pinansin pa. Maingat niyang inalalayan ang dalaga pababa ng hagdanan at nang makaapak sila sa buhanginan ay hinarap niya ang dalaga. Bahagya siyang lumuhod para maingat na hubarin ang suot nitong heels. “Why are you taking my shoes off?” she asked. “So you can walk properly on the sand,” he answered.