Walking At The Park Novels & Stories

Dahan-dahan akong naglakad papunta sa mismong park ng village para makita kung nandoon ba ang mga taong iyon. Kailangan ko ring mag-ingat dahil alam kong may mga tao at mga batang nandoon dahil pagabi pa lang naman, kaya paniguradong may naglalaro pa doon na mga bata. Hindi pa man ako nakakalapit ay agad na akong nakarinig ng mga batang nagtatakbuhan at nagtitilian. Tuso talaga ang mga g*go na iyon dahil alam nilang hindi kami makakaganti dahil may mga bata o inosenteng tao na nandito.

Umaasa na baka matagpuan ko si Eli sa ano mang sulok nito. Nakailang hakbang ako sa paglalakad hanggang sa marating ang dulong bahagi ng parke. Wala na masyadong taong dumaraan sa parteng ito. Maraming puno sa paligid at napalilibutan ng mga bermuda grass ang lugar.

Perfect timing upang maglakad-lakad. Tinawag niya si Wena para samahan siyang mag-ikot sa garden. Malapad ang batong daanan sa gitna ng berdeng bermuda grass sapat para magsabay silang dalawa sa paglalakad. Nag-kwentuhan lang sila ng mga random stuff habang naglalakad ng mabagal.

malambing ang boses niya kaya agad akong nataranta at umiling. Kasalukuyan kaming naglalakad papasok sa park papunta sa matandang nagtitinda ng ice cream. Pumikit ako ng mariin nang maisip na baka hindi nag eenjoy si Ric na kasama ako. Siguradong nabo-bored na siya dahil minsan lang ako nagsasalita.

Nagdesisyon silang maglakad-lakad sa parke pagkatapos ng agahan para makapag-relax at mag-enjoy sa magandang panahon. Pagdating nila sa parke, magkasama silang naglakad, hawak ang stroller ng kanilang anak. Ang araw ay maliwanag at mainit, ang hangin ay malamig at nakaka-refresh. Nagsalita si Evelyn habang binabaybay ang malawak na landas ng parke. “Ang saya ng ganitong oras, hindi ba?” sabi ni Evelyn. “Ang daming pwedeng gawin, at masaya akong may oras tayo para dito.”

“Yes, I am.” Niyakap ni Adrian ang balikat niya habang naglalakad. “Don’t worry. I’m not overbearing. Babae lang talaga kita. And I love you.” Sumunod nilang pinuntahan ang Central Park. Humahampas ang malamig na hangin pero maganda, parang nasa postcard. May mga nagja-jogging, may nagpi-picture, may naglulakad ng aso.

Ninamnam ko ang kasariwaan nito at napasingap. Dahan-dahan na agad akong naglakad patungo sa kalsada, napalingon-lingon pa ako sa paligid hanggang sa nakarating na ako sa park. Umupo pa ako sa bench sa may gilid ng pathway at inibaba ang bitbit kong shoulder bag. Maraming tao sa paligid, sari-sari pa ito mapabata man o matanda. May naglalaro ng volleyball, badminton, at marami ring kabataang nag-eenjoy sa playground.

"Ahm yeah..." Ilang minuto pa ay sabay na silang lumabas ng bahay at pumunta sa garden, doon silang magwa-walking. Sariwa ang hangin ng umaga, may bahagyang hamog pa sa damuhan. Ang araw ay hindi pa masyadong mainit, sakto lang para sa isang tahimik na paglalakad.

Tulak-tulak ni Scarlett ang wheelchair ng kanyang Lola Erenea sa malapit na park doon sa loob ng villa. Alas-otso pa lang ng umaga kaya hindi pa ganoon katirik ang araw at hindi pa masakit sa balat ang sikat nito. Sariwa pa ang hangin, saktong-sakto para sa paglalakad-lakad ng matanda.

Para lang itong sikreto na nakatago sa isang kahon, na ako at siya lang ang may susi. Naglakad ako papasok sa parke. Malamig ang hangin, may halong amoy ng damo at tuyong dahon. Tila walang nabago maganda pa rin, simple, payapa. Pero hindi rin talaga ito dinadayo dahil may mas malapit na amusement park at arcade sa kabilang kanto, na mas gusto ng karamihan. Patuloy lang ako sa paglakad, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang. Parang bawat yapak ay paghila sa mga alaala na matagal ko nang pilit nililibing.