Novel & Cerita Walking The Talk Quotes

Biro ko habang hawak-hawak ang kamay niya. “Let them talk,” sabi niya, diretso lang ang lakad. Whoa, That’s my line. “Wala na akong pakialam ngayon. I’m used to it anyway.” Ngumiti ako. “That’s my girl, Brave and never backs down.” At sabay kaming pumasok sa elevator paakyat ng executive floor. **********

"A-ayoko nga! Wala kang pakialam kung mag walkout man ako ngayon." "You want to try my patience, huh? Go-on, but you can't do it again in our next meeting." Pinakawalan na nito ang braso niya dahil sa may iilan ng mga mata na nakatitig sa kanilang direksyon. "Sisingilin din kita sa ginawa mong ito balang araw." "Wala akong utang sa'yo!" "'Yon ang alam mo. But, be prepared for our next meeting, Barbara." Marcus last words.

Isa pang hakbang na hindi kailangang ipaalam sa mundo. Pag-uwi nila ni Nathan, naglakad sila sa paligid ng building. Walang usapan tungkol sa trabaho. Nagkuwentuhan sila tungkol sa maliliit na bagay—isang café na gustong subukan, isang pelikulang hindi pa napapanood. Sa simpleng lakad na iyon, unti-unting bumalik ang balanse. “Hindi ka ba natatakot?” tanong ni Nathan, biglang seryoso.

Napairap na lang ako sa kawalan, pero nakaramdam ako kahit papano ng kaginhawaan pero hindi pa naman rito matatapos rito. "What are you going to walk !? Are you kidding me? You can already see I'm having a hard time here, are you going to? Fvck?! Aasahan mo bang ako mismo maglalakad, at lalapit sa iyo? Have you ever been crazy Quinoa! Come here and carry me! You're a huge wolf, I can't!" I shouted in disgust from inside. Hindi niya man lang inisip na nahihirapan na ako rito. Napapikit na lang ako sa sobrang pagkainis.

“Go away, you’re phobia might betray you” “I don’t care about it Krist” Tinapik niya ang kahoy sa kamay ko at hinubad ang kanyang outer shirt tinali niya ito saaking kamay bumabagala ng sandal ko nang makita ko ang naka sandong katawan ni Ten. Inalalayan niya ako sa paglakad, “Walk! Or I will be the one who will torture you!” He warned me with his serious look I cannot walk.

Nginiwian ko ulit siya, “May nakapagsabi na ba sa iyo na ang dugyot mo? Para kang walking HIV.” “W-what?!!” “Pffft!” “Boom! Walking HIV ka pala pre eh, I think you found your match. Hahaha!”

“I heard you’ve been climbing too fast. That’s dangerous... for you.” Napatingin ako sa paligid. Wala masyadong tao. Naka-disable ang security cam sa hallway kung saan kami nagkita. Coincidence? I don’t think so. “What do you want, Nyra?” tanong ko habang pinipigilan ang sarili kong hindi lumingon sa likod. “I just want to talk. Maybe... test something.” Umangat ang isang kamay niya. “Let’s take a little walk, shall we?”

My chest rose and fell quickly. “Say what?” “That you don’t want to walk away.” My heart pounded. Because saying it once— Was already dangerous. Saying it again— Would make it real. Permanent. “I can’t,” I whispered. “Yes, you can.” Silence. Because I knew he was right. Because I already crossed the line. Because there was no going back. “I don’t want to walk away,” I said. Soft. Barely a whisper. But it was enough. More than enough.

Sige, palaliman ata ng buntong hininga 'to. "We are grateful to each and every one of you for coming to be with us and demonstrating your dedication to change." Mga ilang minuto pa siya natapos dahil ang dami pa niyang sinabi. Nag-uusap nga minsan ang mga tao rito sa table, sinasali nga nila ako minsan, pero syempre ma-pride akong tao. Bahala silang mag-aksaya ng laway nila kakasali sa akin na tango lang ang ginagawa ko. Nang paparating na siya sa table namin ay parang bumalik bigla 'yung kabang nararamdaman ko. Bigla ring tumayo, 'yung mga balahibo ko sa likod, na parang may nararamdaman akong nakatingin sa akin. Inilibot ko ang paningin sa table namin, pero wala namang kakaiba. Nakatingin

I'll take a walk pagkalabas ko ay nakita ko naman si Cassy na nagluluto nang hapunan namin "Cassy mag walking muna ako, I need to ease my mind, My mind is heavily clouded with something lately and I think going for a walk would be the best" I talked at pumayag naman si Cassy "Sige ate tawagan nalang kita kapag ready na ang pagkain at makakain na tayo" She replied at tango lang naging sagot ko at lumabas na ng unit namin.