Novel & Cerita Widow Man

It was comfy as it looked. Amaze na napako ang mga mata ni Arriana sa itaas ng pagdilat niya ay tumambad ang magandang disenyo sa ceiling. It was a painting of a man and a woman, hindi niya ma-describe ang pananamit nito dahil hindi siya familiar. Ang magandang babae ay patihayang nakahiga sa damuhan na napapaligiran ng ibat-ibang klaseng makukulay na bulaklak, habang ang lalaki naman ay nakapatong ang ulo nito sa tiyan ng babae. Both are staring at her, which means they are staring at the sky. Pero ang hindi niya maintindihan ay kung bakit magkaiba ang ekspresyon ng dalawa. The woman was lively and she was smiling. Medyo bright din ang parte nito, samantalang ang lalaki ay seryoso at malami

ani ni wella at hindi makapaniwalang tiningnan siya. "Ang mag kaibigang iyon ay kilala, sila lang naman ang mayayaman na business man, hindi lang dito pati na rin sa ibang bansa, dahil na rin siguro sa laki ng mga companya nila. Sila ang pinaka gwapo, sexy, na tao sa balat ng lupa. At sinasabi mong mayaman ako? wala pa yon sa kalingkingan nila. Magbasa ka kasi ng magazine nila, para naman alam mo kung gaano kayaman ang kaibigan ng nilalandi mo." Kahit kilan talaga walang preno ang bibig nitong si Wella.

Umiling si Divina, malungkot na sabi, “Hindi mo sila masisisi. Wala naman talaga akong pamilya o kahit sino sa tabi ko. Orphan ako. Kung gusto nilang umalis, wala naman akong karapatang pigilan sila…” Narinig ni Eldreed ang sinabi ni Divina at bahagyang napakuyom ang kanyang kamao—halatang pinipigil ang galit. Patuloy pa rin ang pagbagsak ng tingin ni Divina, ngunit pasulyap-sulyap siyang sumusulyap kay Eldreed, sinusukat ang kanyang reaksyon.

Kasi ang babae niya ang tumatawag no’n sa kaniya. Napapitlag ako nang malakas na isinandal niya ako sa nakasarang pinto. Mariin ang pagtitig niya sa mukha ko. “Aurora Pearls Crizanto-Avelino my wife. My fucking wife! Itatak mo ito sa kukote mo. Kung ano man ang ginagawa ko ay wala kang karapatang pigilan ako, wala kang karapatan sa ano mang gagawin ko sa buhay ko. In short, my business is my only business and you’re out with that. Wala kang karapatan sa akin. Iyan ang palagi mong tandaan,” mariin na babala niya.

Si Osang pa rin ang bukambibig niya kahit si Roxy ang namatay. Hirap na hirap siyang magpikit ng mata. Ni ayaw matulog ng aking diwa. Paano niya haharapin ang bukas ng mag-isa at naiwan pa sa kanya ang tatlong bata? Nanatili sa St. Isidore ang kanyang pamilya. Umalis kaagad si Sandro dahil isang taon na lang ay magre-retire na rin siya, Araw-araw ngayon ay nagpupunta sa kanila sina Maria at Al upang tulungan si Niza sa pag-aalaga ng kambal. Pinuno ng kambal ang bahay ng panibagong sigla at lakas, ng buhay na puno ng pag-asa at tawanan. Inaliw nila ang kanilang mga lolo at lola dahil napakababait naman nila lalo pa’t ilang linggo pa lang sila.

Regret of doing nothing without letting them pay for the price of pain and fear I felt before. Naiisip ko, hindi ko kaya pang magawa na maupo na lang sa isang tabi at hintayin ang lahat nang susunod na mangyayari. Nakakasawa ang maghintay na makita silang naghihirap. I want something from them. Yung bagay na gustong-gusto kong bawiin sa kanila. My dignity. My life. They ruined my dignity as a woman and a wife. Sinira nila ang buhay ko. Kinuha ang lahat ng mga bagay na akin lang dapat. Napabuntong-hininga ako.

While walking, I felt the urge to pee, so I turned to the restroom. When I entered a cubicle, I heard two doors open to my left and the sound of water flowing from the sink. "What kind of boss is Mrs. Francelliana?" asked one of the women. Curious, I listened in on their conversation. "Ah, her? You know, she’s always serious, especially about business. And did you know that even the most skilled architects, she spots their mistakes? She has two degrees, and she’s incredibly smart, especially in business. She’s amazing. But unlucky in her marriage. Her husband seems okay, but there’s a rumor that he’s a womanizer," another woman’s voice responded. I bet these two are some of my employees. I s