Wife Of Silent Tears นิยาย & เรื่องราว

🎶 When the tears come streaming down your face 'Cause you lose something you can't replace When you love someone but it goes to waste What could be worse? 🎶 Napapangiti na lamang si Matilda sa kaniyang naririnig. Bakit tila alam na alam ng lalakeng ito ang kaniyang mga nakatagong damdamin? 🎶 Lights will guide you home And ignite your bones And I will try to fix you 🎶 Hindi lamang siya kumakanta dahil gusto niya. Kumakanta siya kasama ng kaniyang puso. Dahil dito'y mas lalong lamang naiiyak si Matilda.

She remembers how familiar his eyes and voice to her. "Kung totoong kilala ka ni Silent Thief personally, sino ba sa tingin mo ang nakilala mong kagaya nya kung kumilos?" She's afraid to answer that question. Dahil isa lang naman ang taong nakakapagpaalala sakanya kay Silent Thief. Si Ryce Justice, ang asawa nya.

Kung noon ay nasasaktan siya sa tuwing bukambibig nito si Cedric, ngayon ay hindi na. "Anyway, wala ka pa bang balak bumalik ng Philippines? Does your wife not looking for you?" pag-iibang usapan ni Eunice since nalaman nito na ikinasal na siya sa Pilipinas. "Why asking about that woman? I don't want her to be our topic, she's my wife because she's a nepo woman. We're married because of business." saad ni Azrael. "Really? I though you moved on from me because of her, i hope your not still into me?" ani ni Eunice na bahagyang ikinatawa ni Azrael sa kaniya.

Sobrang gulo at kalat, tila dinaanan ng isang malakas na bagyo ang silid na dati ay payapa. Anong nangyari? Bakit ganito? Dumako ang tingin ko sa kama namin. I saw my husband, Ashton, sitting there looking at me with his bloodshot eyes. Punong-puno ng sakit at galit ang kaniyang tingin. Ano ba’ng nangyari?

Hindi pala. “If I were him, I wouldn't let any other man touch my wife. I thought we were the same in that regard.” Humarap ito sa kanya ng nakapamulsa. Malamig ang mata. Walang ekspresyon. Gano’n pa rin parang robot. Nag iwas siya ng tingin. Hindi niya kayang tagalan ang titig nito.

Manipis ang kaniyang labi, may tamang sukat ng ilong at magandang mata. Ano na kaya ang nangyayari kay Sierra sa panahon ko? Sinasaktan pa rin ba siya ng aking asawa? Nahihirapan rin ba siya kagaya ko...? Kinagat ko ang ibaba kong labi. Patawarin mo ako kung ginawa kong kumplikado ang iyong buhay, Sierra. Lumingon ako nang makarinig ng katok sa pinto. "It's Nathan."

Walang kakulay-kulay ang labi habang humihina ang paghinga. With a cutter beside her. I can’t move my body so Lace carried her. Ang asawa ko! Shit! I feel nothing! My heart is beating so damn fast and loud while tears started flowing on my cheeks. My wife... Why? Why did she do that? My heart is shattering into pieces. What kind of husband am I? I let my wife do that. I won’t forgive my self. I should’ve stopped her! I heard sobbed at my back, I turned my head and I saw Trixia, crying and shaking. Saka lang ako natauhan!

Usisa niya at ngumiwi naman ako sabay humakbang ako palapit sa kaniya. "Sino ako? Ako lang naman ang asawa niya. Ako ang legal wife nang tinatawag mong fiancee." Malakas kong tugon dito upang marinig ng mga taong nasa paligid namin ang totoo. Lahat sila ay nagulat at napatitig kay Rose. Maging siya ay nagulat din sa kaniyang narinig at nanlaki ang mga mata sa nalaman niya.

Bakas pa rin sa mukha ng ginang ang pag-aalala habang pinapasadahan siya ng tingin. “Balita ko bumalik na ng bansa si Miss Glaiza,” wika ni Maria. Ibinaba ni Lea ang tingin, natatakpan ang mukha ng dalaga ang mukha nito. Wala itong makitang ekspresiyon sa mukha pero nararamdaman ni Maria na malungkot siya. “Siguro dahil.. Ahm.” Hindi alam kung paano pagagaanin ni Maria ang loob ni Lea na hindi ito mao-offend. Tingnan siya ng dalaga at iwenestra ang kamaysa pangalawang palapag.

“Promise.” Napabuntong hininga siya. Then he looked at me more closely. That was when I noticed the shock on his face. And I realized why. My cheeks were already wet. Ang dami ko na palang luha. My tears kept falling no matter how hard I tried to stop. His expression changed immediately. The coldness vanished. The tension vanished. Only worry remained. “Don’t cry, wife.” He moved closer. His hand gently wiped my tears.