Umulan ng luha sa gabi na iyon at napilitan akong isulat ang mga linyang iyon para mapakawala ang sobrang bigat sa dibdib ko.
Madalas ginagamit ko ang mga simpleng katagang ito kapag gusto kong ipakita ang pag-amin ng pagkakamali at ang pag-iyak na nasa dulo ng lahat ng pag-asa: 'Patawarin mo ako, hindi ko sinasadya na saktan ka.' 'Lumuluha na lang ako kasi hindi ko alam kung paano pa magpakatatag nang wala ka.' 'Hindi ko kayang maglaro ng damdamin mo—kung aalis ka, masisira na ako.'
Kapag gusto ko ng mas mahinahon pero matinding timpla ng lungkot at pag-ibig, isusulat ko ang ganito: 'Hawak ko pa rin ang mga alaala natin, kahit na parang nagiging bato na ang puso ko.' 'Kung may paraan pa, mananahimik ako at hahayaan kitang bumalik.' Nilalagay ko rin minsan ang maliliit na tawag o bulong: 'Tigilan mo muna ako... hindi ko gusto itong matatapos ng ganito.'