Workplace Novels & Stories

Saksi ang apat na sulok ng opisina kung paano at gaano nila kamahak ang isa't-isa para bigyan ang kanilang mga sarili sa maka-mundong pagsasalo. Ang malawak at tahimik na opisina ay napuno ng kanilang mga ûngol at halínghíng, senyales ng pagkakasabík at pagkakabalíw sa bawat isa.

Mas gusto kong sa opisina na lamang ako maghapon kaysa ang magmukmok dito sa bahay. Sa isang sikat na financial company ako nagtatrabaho. Mas pinili ko kasing magtrabaho sa ibang kumpanya kaysa sa kumpanya ni Papa. Matagal na nga akong kinukumbinsi ni Papa na magtrabaho sa kaniya ngunit tinatanggihan ko iyon. Masalimuot na ang buhay ko sa bahay na ito at ayokong pati ang workplace ko ay ganoon din. Nasa company na rin kasi ni Papa si Brenna at Tita Haidee. Paniguradong pag-iinitan lang nila ako kung sakali.

Dahil sa wakas may trabaho na siya na masasabing trabaho hindi 'yong nagtatago siya sa isang pangalan na hindi kanya at isang pagbabalat- kayo lang. Ang office floor ng Ravel Inc. ay tipikal na office set up halos parehas lang sa mga napapanuod ni Eva sa pelikula. May mga kanya- kanyang table ang bawat empleyado na may harang lang, may computers at may mga design ang bawat table station nila. May mga nagbubulungan nang sila'y dumaan sa executive office floor. "Back to work people!" May sumigaw na isang lalaki. Sa isip ni Eva manager yata ito dahil sumunod agad ang mga empleyado sa utos nito.

Tapos doon pa ako mag wo work. Gusto ko na mag work sa mga kilalang company at ang prospect ko ngayon ay ang makapag trabaho sa Vexla Corporation dahil isa ito sa pinaka matatag na company at pinaka mataas mag pasahod sa kanyang mga empleyado. Kaya nga ang balita ko kung dito ka mag wo work ay hindi mo na babalakin pa na mag resign dahil sa ganda ng offer nila na pasahod.

Napakatalinong matsing! Araw-araw ay iba tuloy ang pagod na nararamdaman ko. Nakakaramdam din naman ako ng pagod noong si Hero ang boss ko, pero iba talaga sa feeling 'yong ngayon. I mean, with Hero kasi ando'n 'yong fulfillment at saya sa trabahong ginagawa ko, pati nakaka-inspire kasing pumasok since kasundo ko ito. 'Yong pagkakasundo, 'yon naman talaga kasi ang mahalaga sa pagtatrabaho, 'yong tinatawag nilang harmony sa workplace at sa pagitan na rin ng mga magko-co-worker... na masaklap ay ni hindi ko pa nararamdaman simula noong tumapak ako sa building ng opisina ni Mikey, ang kaso mukhang hindi yata nito alam ang pakahulugan sa salitang iyon o sadyang hi

Hindi niya ipinahalata ang labis na pagkabigla kay Winnie. "Excuse me, pupunta lang ako sa opisina ko," paalam niya. Iniwas niya ang sarili na hindi makita ng kaniyang mga kasamahan ang bahid ng dugo sa likuran ng kaniyang palda. Nagmamadali siyang naglakad pabalik sa kaniyang opisina, may sarili siyang banyo roon. Hindi naman problema ang pamalit na damit dahil meron siya nito. May mga damit siyang nakahanda. Sa nature ng kanilang trabaho ay madalas napapadpad sila sa malalayong lugar kaya lagi silang handa, hindi nawawala ang mga pampalit na damit, tuwalya, personal hygiene at toiletries sa kanila.

Ysabelle’s POV The next day came like any other working day — normal, busy, noisy, clattering keyboards, employees roaming around the offices here, there and everywhere. Parang walang nangyaring emotional chaos kahapon. Parang walang awkward breakfast. Parang walang parent interrogation. Parang walang drama. Parang walang trauma. Parang bumalik ang mundo sa dating ritmo. Sa opisina, maaga pa lang ay puno na agad ang conference room. Monthly meeting. Lahat present. Lahat alert. Lahat naka-business mode. May projector sa harap, may malaking screen, may nakahandang presentation.

Naisip niya ang kanyang trabaho at ang kanyang mga responsibilidad. Ang opisina ni Michael ay hindi nasa pinakamataas na palapag, kaya masyadong tamad siyang sumakay ng elevator kasama ang boss na ito na may mahigpit na mukha sa buong araw. Naisip niya ang kanyang trabaho at ang kanyang mga responsibilidad.

Ngayon hapon, bumili si Abigail ng snacks at drinks tulad ng pangako at inimbitahan ang lahat na mag-kain at mag-inom. Tumingin siya sa kanyang mga kasamahan sa Design Department at ngumiti, “Ito ay maliit na token ng aking pagpapahalaga para sa pagiging bahagi ng kumpanya. Sana magkaayos tayo.” Hindi niya binanggit ang kontrata. Isa sa mga patakaran sa workplace ay na itinuturing na taboo ang mga ganitong bagay dahil baka isipin ng iba na nagpapakita ka ng kayabangan.

Iniisip siguro nilang maaalis sila sa trabaho, pero no hindi naman ako ganoon kababaw. "No it's okay. Totoo ang lahat ng sinabi nyo. Pero let me remind you girls ha, hindi kayo nandito sa kumpanya para pagchimisan ang buhay ng mga tao dito. Nandito kayo para magtrabaho, kaya please just do your job at iwasang pag-usapan ang mga hindi importanteng bagay. Got it?" Tanong ko sa kanila. "Yes Ma'am, pasensya na po ulit."