ندم Novels & Stories

// Please Comments or vote po para maramdaman ko naman ang mga presents niyo at mapasalamatan. Please vote comments and share and don't forget to follow me on my account Lady Kimmy thank you!

Lalo niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa beywang nito na para bang pakiramdaman niya ay anumang sandali na mawawala siya kapag bumitaw siya dito. "I'M SORRY EOR EVERYTHING. Alam kong hindi sapat ang mga bulaklak na yan kapalit ng mga kasalanan ko sayo. Pero hindi ako susuko, Jullie. I will win you back even if its take a lifetime.." Narinig niyang sabi ni Didrey sa kanya ngunit nanatili pa din ang paningin niya sa bulaklak na ngayon ay nakapatong sa mga hita niya. For the first time, narinig niya na umamin ito ng pagkakamali. Yun nga lang, halos umabot narin ng ilang taon ang realization na yun para dito.

Tanong naman niya na parang bigla siyang nagka-interes na usisain ang buhay ng lalaki. "Upang makalimot... And I hope, sana nga. Di mo naitatanong ay broken hearted ako," sambit ni Kaizen. "G-Ganon ba? I'm sorry to hear that," hinging paumanhin niya. "Okay lang. Mainam nga at kahit paano ay nai voice out ko ang nasa sa loob ko," nakangiting paliwanag nito. "Ano ang nangyari at naging broken hearted ka?" Tanong na lamang niya.

Pero okay lang din yon dahil ramdam ko talagang love na love ako ni nana. Matapos kong isend yung message, nagreply naman siya agad. Nanonood na naman siguro to si nana ng koreanovela, masyado ng naadik doon ang gwapo ‘raw kasi nung mga actors. Si tata tuloy nagtatantrums paminsan minsan pero pabiro lang, kala mo bata e seloso masyado.

Hindi naman matitiis ni Lexi ang gwapong nakaroba ng puti na sa bawat ngiti ay talagang literal na nakakaakit. "...so you are saying that he panicked ng makita ang pamamaga nitong kamay mo. Yes, he should be. Base sa result na nakikita ko dito sa monitor. Nagkaroon ka nga ng mild injury. Pagbabawalan muna kitang gumalaw-galaw lalo na sa mabibigat. Reresatahan kita ng maaari mong bilhin sa pharmacy ng sa ganoon ay hindi iyan lalala."

lalo lang siyang nakakaramdam ng guilt. "Sorry.. Hannah.."

Gusto niyang magwala upang ilabas ang sakit at sama ng loob niya subalit hindi niya gustong madamay at masira ang gabi ng mga kaibigan lalo pa’t matagal din niyang hindi nakasama ang mga ito. He clenched his teeth and fisted his hands in rage as he drunk the remaining beer on his bottle. Hindi siya makakapayag na maagaw sa kanya ni Petter ang babaeng mahal niya. He'll kill that moron! For Christ sake! No way! “Fuck!” He hissed in wrath as he remembered Thalia together with Petter.

Ganito ba ang naramdaman niya noon nang hindi ko inalam ang totoong nangyari? Noong agad lang akong naniwala at basta nalang nagpadala sa sarili kong emosyon? I'm so sorry Zenice. Everything was my fault. I'm deeply sorry if I ruined your life. I'm sorry if I let you go through all this pain and sufferings on your own. I'm sorry if... ...if I broke your heart that time. This might be that thing called 'karma'. And yes, it's definitely. killing. me.

“Ma’am Wendy please po… please naman po… kahit warning lang… kahit pagbaba lang ng sahod... wag niyo po akong paalisin… nakikiusap po ako…” Walang kahit anong guilt ang dumaan sa mukha ni Wendy. Hindi umabot sa kanyang puso ang pagmamakaawa ni Nida. Ang tanging naramdaman niya ay disgust sa dirt ng kamay ni Nida sa kanyang expensive shoes. Instead, she yanked her leg sharply. Tinalsik ang kamay ng babae palayo, sapat na ang lakas para mawala ang hawak ni Nida.