ندم Novels & Stories

"Pero hindi ko pa pala kayang maglakad nang maayos dahil sa ginawa mo." Isang mahinang tawa ang kumawala sa dibdib ni Anne, ang mahinang vibration nito ay direktang naramdaman ni Lauren sa kaniyang likod. "I'm sorry, baby. I just couldn't help myself. You were too irresistible tonight."

Kulang na lang ay halikan si Denis upang pawiin ang sakit na nadarama nito. Napabuntong hininga si Denis at mukhang napilitan lamang mag-apology. "Sorry, nadala lamang ako sa bugso bg damdamin. Huwag mo na rin sanang ulitin lalo na ang pagsalitaan ng hindi magandang salita ang ina ko." Kikibot-kibot ang labi ni Faredah at sa isipan na lang minumura si Denis at ang kaibigan nito. Kung hindi niya lang inaalala ang matanda ay hindi niya tatanggapin ang sorry nito.

Nagi guilty na hinging paumanhin ni Thaddeus sa pinsan na iniinda pa rin ang sakit ng tiyan kung saan tumama ang malakas niyang sipa. "Fuck you Thad! Your sorry is not enough! Ang sakit, 'tang ina ka talaga!" Patuloy na pagmunura ni Tobias kay Thaddeus, buti nalang nasanay na sila sa isa't isa na panay mura ang binibitawang salita simula pa noong nag college sila. "I'm sorry,Tobias. Akala ko may ginahasa kang babae rito sa loob ng silid mo."

Thank you for answering! Gosh, someone's so grumpy right now because of that! I couldn't reply. I just don't know what to say. I'm not dense and I know what she's talking about. Pero ewan ko ba, I keep on ignoring the thought. Minsan lang ako active sa F******k. Wala akong magawa ngayon kasi wala namang assignments or anything tapos hindi pa ako inaantok kasi ang haba ng supposedly ay 'nap' ko lang, kaya hindi ko namalayang magmi-midnight na and I'm still on F******k. I wouldn't know if it weren't for Sir Troy's chat.

Ramdam ko na kailangan ni Mathew ng taong makikinig sa kaniya nang buong puso bago siya tuluyang magpaalam at umalis nang tuluyan sa aking buhay. "My Mom… hindi niya ako titigilan at hindi titigil hangga't hindi ako sumusunod sa kagustuhan niya na sumama sa kaniya sa Japan. Wala na akong ibang choice kundi sundin siya para matahimik na ang lahat," pag-amin niya na may halong pait sa kaniyang boses habang nakakuyom ang kamay. "And I found out the painful truth—that Madel was just one of her pawns to ruin you and cause you pain all this time. I feel so guilty for not being able to save you and take care of you when you needed someone the most. I am truly sorry for everything I failed to do."

"I know,,I'm sorry." "Sorry.." Uyam kong tanong sa kaniya." Na fix ba ng sorry mo ang ginawa mong yun!hindi kuya! Kasi tiwala mo na ang nawala! You disappointing us,,hindi ko alam kong ano ang mararamdaman ng mga magulang natin oras na nalaman nila ang ginawa mong to,,ayaw kong makita ang disappointment sa mukha nila." Napapailing kong sabi sa kaniya bago ko siya tuluyang tinalikuran..

"Pagod na akong magpanggap. Pagod na akong magkunwaring okay ako tuwing nandito ka pero ang totoo, parang hindi ako tao sa paningin mo, parang wala akong naging pakinabang sa buhay mo!" Tumahimik si Luther, ang mga mata’y nakatingin sa alak at bilog na yelo na umiikot sa kanyang baso. Sa kabila ng katahimikan, ramdam ang bigat ng bawat salitang binitiwan ni Jade. Sa likod ng kanyang kawalang kibo, tila may alaalang bumabagabag sa kanya—isang nakaraan na hindi niya gustong balikan. "I don’t hate you," dagdag pa ni Jade, mas mahina ngunit may tapang. "But I can’t keep doing this. Lalo na kung hindi mo na rin nakikita ang dahilan kung bakit tayo nandito."

Puno ng determinasyon saaking tinig. "Friendship, hindi kita maintindihan." "Huwag kang mag-alala, hindi ka madadawit sa plano. At ang pangako ko sa'yo na mananatili lang ako rito ng isang buwan ay tutuparin ko pa rin iyon." "Jela, kahit habangbuhay ka ng tumira dito ay okay lang saakin. Ang hindi okay ay 'yang pinaplano mo. Hindi ako sang-ayon diyan."

“Simula ng mamatay ang anak natin. 10 months na pala.” I can see the sudden change of his facial expression. The grief emotion is in his eyes. He walk towards me. “Hindi ko alam, I’m sorry.” He pull my head and hug me. Now I’m facing his chest. “I’m sorry, baby.” I don’t know why he’s sorry. Hindi ko rin naman kasi nasabi sa kaniya ang petsa ng pagkawala ni Wendel. “Why are you sorry? Sabay nalang tayo pumunta ng simbahan ngayon.” I hugged him back.

“Pero mapaghiganti ka. And your temper is really . . . I cannot describe it.” Tipid siyang ngumiti. Nahiya pa itong sabihin na bruha siya. Alam naman na niya ’yon. “You’re easy to grudge and slow to forgive. At mahirap hingian ng apology,” dagdag nito. Ninamnam niya ang sinabi nito. Pinag-isipan. Easy to grudge? Tama iyon. Matandain kasi siya. Matalas ang memorya niya na magsaulo ng mga kasalanan sa kanya. Madali siyang magturing ng kaaway. At tatlo lang ang kampo ng tao sa pananaw niya—kakampi, kaaway, o walang kinalaman.