กรรม Novels & Stories

Nakakapanibago talaga kapag iniisip ko ang kumpisal at kung ano ang dapat o hindi dapat sabihin doon. Sa pagdaan ng mga taon, natutunan kong mayroong malinaw na pagkakaiba: dapat ilahad ang mga sariling mortal na kasalanan nang tapat—ano ang ginawa, ilang beses, at kung may partikular na mga pagkakataon o kundisyon na nagpapabigat nito. Ipinapayo rin ng pari na huwag iligaw ang detalye; hindi kailangang maging grafiko ang paglalarawan—mas higit na mahalaga ang pag-amin sa uri ng kasalanan at ang tunay na pagmamalasakit na magbago.

May mga bagay naman talagang hindi dapat ilahad sa kumpisal. Una, huwag ilahad ang kasalanan ng ibang tao bilang sarili mong ginawa—hindi ito lugar para manghusga o magsiwalat ng iba. Pangalawa, iwasan ang pagpapakita ng sobrang sensitibo o mapanirang detalye na makakasakit sa ibang tao nang hindi kailangan. Pangatlo, hindi dapat gawing alternatibo ang kumpisal kung ang sitwasyon ay nangangailangan ng praktikal na tulong o legal na aksyon—kung may patuloy na pang-aabuso o panganib, dapat humingi ng tulong sa mga propesyonal o awtoridad kasabay ng espirituwal na pag-aalaga.

Isa pang bagay: ang pari ay mahigpit na nakatali sa 'seal' ng kumpisal; hindi niya maaaring isiwalat ang anumang nabanggit sa loob nito. Pero tandaan ko rin na ang kumpisal ay para sa pag-amin at paggabay, hindi para sa pagreklamo o pagsisiwalat ng tsismis. Paglabas ko noon, ramdam ko ang magaan na puso at malinaw na intensyon na magbago—iyon ang tunay na punto ng pag-amin.