LOGINIsang maganda at nakapang-aaya na pook ang BAGAC. Subalit sa aming paglalakbay sa ilang bahagi nito ay di sinasadyang naakit naming sumama sa aming hanay ang ilang paranormal na nilalang na siya ring naging saksi sa aming mga makamundong pagnanasa, malikot na pag-iisip, at pagtatahi-tahi ng mga pinagmulan at solusyon sa aming mga pakikipag-engkwentro sa kanila. Ako si Hardy. Tuklasin ang pusok at pakikipagsapalaran ko at ng aming mga kaibigan, kalaguyo at kapamilya laban sa mga taga-ibang dimensyon.
View MoreThe crowd roared for blood as I heard them scream. I spat out blood on the hard ground before I looked at the crowd.
Finally, the referee let go of my arm allowing me to leave the ring. I quickly glanced at my opponent who was sat on the ground covered in blood. Yikes.
"Good job!," my boss, Max, praised me before he handed me my stack of cash. He followed me into the dressing room before he closed the door behind him. I took off the red mask that covered my face. I untied my hair, letting it flow freely down my back. I grabbed the red robe from his hands and put it on over my red silky sports bra and shorts. I sat down in a chair, waiting for him to speak.
"I'm proud of you, kid," Max said with a small smile. "You're one of the best fighters here. I know you were thinking of taking the mask off and showing who you are but you shouldn't. You know, you're the best. You earn the most and that means people are gonna be out to get you."
"I didn't think of it like that," I mumbled.
"Good job you got me then," he chuckled before he left my dressing room. I stood in front of the mirror and took my robe off. I searched my body for any bruises and cuts that I may have to be careful of.
A knock sounded on the door before a familiar voice spoke, stopping me from grabbing my mask.
"It's Rose," she said before she pushed the door open and walked in. Her assistant followed behind. Suddenly, a security guard stopped her assistant.
"He's with me," she said.
"It's fine," I told him. He glanced at me before he let go of his arm. "Sorry, security's a bit tight after what happened last week." Last week, a fan of mine managed to enter my dressing room, thankfully, I hadn't taken my mask off yet.
Naturally, Max had to tighten up security.
"Alright," Rose said as she closed the door.
"Let's see how bad you're hurt."
Rose is my best friend and she's also my housemate. She's the reason why I'm a fighter.
She poked and prodded my body, trying to see if I have any broken bones. "You're okay," she announced. "When we get home, you have to ice those." She pointed at my busted lip and swollen knuckle. I nodded my head. "Alright, get changed.
I'll be back in ten minutes." She left with her assistant in tow. I slowly got up from my seat and quickly got changed before I sat and rested on the couch for a while.
I held an ice pack to my face and leaned against the kitchen counter. "You did good today," Rose said. I watched as she wandered gracefully around the kitchen, not even making a sound.
"What happened to your face?," Stephan , our other housemate, asked. He ran a hand through his black hair as he stood in front of us with just a towel hanging on his waist.
"Nothing," I shrugged. "Put some clothes on."
"Don't give me that bullshit," he scoffed out.
"Stephan, what's wrong?," Rose asked concerned. Stephan is never like this.
Usually, he's more calm and collected. He rarely lashes out.
"I wanna know why she's coming home almost every night with a new bruise!"
"Stephan," I said sternly. "Drop it."
"No!," he yelled, slamming his hand down on the table. "I wanna know why!" A vein in his forehead popped almost making me want to laugh.
"That has nothing to do with you! And you're acting like a fucking child!," I yelled
"It has everything to do with me! I'm your friend which therefore means I need to know if you're putting yourself and us in danger! Or is it a boyfriend?""Stephan ," Rose spoke up. "Calm down."
"I'd love to know where you're getting all this cash from!" He opened the duffel bag I hid under my bed. It was filled with cash.
"You had no right to go in my room!"
"Cut the bullshit and tell me the fucking truth!"
"I'm a stripper," I lied. "The bruises are from the poles."
"And I'm Santa Klaus," he said sarcastically.
"Now, cut the bullshit and tell me right now, or I'll talk to your dad about it."
"I'm not the same girl I was all those years ago," I told him. "I've matured and if you
think, you telling my dad about it will scare me, then I'm afraid you have no idea who I am.""Just tell me," he begged. I gave him a look.
"I did not get you into anything that'll get you cash like this and bruises like that!"
"You got me into stuff. You started this whole shit off and I got into something bigger. Something better!"
"What's that then?" I gave him a look.
"No, don't tell me.." I nodded my head.
"It's really not that bad," Rose said, trying to calm the waters.
"Not that bad? Not that bad? So you're in on this too? I should've known!"
"Stephan , why are you blowing this whole thing out of proportion?," I asked him.
"I used to earn my money like that. It wasn't good.
Well, at the start it was. It was a drug and I was addicted. But then, it got worse and worse. I got jumped, mugged, hell I almost got killed once. I managed to get out," he told us. "I don't want this life for you."
"That's not your decision to make," I told him softly. He shot me a small smile.
"Well, at the next match, I'm coming with you." He stared at both of our faces noticing our displeasure. "I'm not taking no for an answer."
"Can I go to bed now?," I asked. Stephan nodded his head and walked off, telling me that the conversation is over.
I let out a sigh and walked towards my room.
As soon as I changed into my pyjamas, I fell face first onto my bed. I let out a sigh and crawled under my covers. I picked up the book I left on my nightstand and began reading.
Hindi tumila ang taglay na liwanag ng medalyon. Bagkus, mas lumala pa ang inaalok nitong sinag sa harap ng kalaban. Nanatili ang angil ng elemento dahil sa hapdi nito sa mata nang para bang may usok o ulap na iniluwal ang medalyon hanggang sa humulma ito ng isang di inaasahang katauhan. Kung ang mga kaluluwang naroon ay himala na sa mga mata namin, mas napadilat kami sa sopresang alok ng medalyon. "Manong!," bilib na bilib at maluha-luhang bigkas ni Mang Rodrigo nang magisnan ang iniidolong Batlaya. "Mang Lindo!!?!," sabay-sabay naming gulat na pagsasalita na pagkaraka'y naging pangumpletong silay ng pag-asa sa aming mga puso. Ngumiti siya at isa-isa kaming sinilayan bago itinuon ang pansin sa halimaw na nasa kanyang harapan. "Ang akala mo ba ay sa'yo ang huling halakhak? Akala mo ba hindi na tayo magkikita pang muli?," matalim na tingin ni Mang Lindo sa kalabang ngayon pa lang madidilat ng maayos pagpikit ng ilaw na nagmumula sa medal
Subalit ano ang magagawa nilang natitirang tatlo kung ang kailangan ay labin-dalawang nilalang sa bawat kanto ng pulang lambat. Ano pa ang magiging silbi namin kung may mga nawalan na ng malay, napilayan, nasugatan, at hindi na makaya pang makatayo sa aming hanay. Habang patuloy sa pagwawala ang halimaw na natakluban ng net, blanko pa ang utak nila Tito Ato, Tatay Bong, at lalo na si Brix sa kung anong solusyon pa ang maaari nilang maihain sa kasalukuyang sitwasyon. "Ian, hindi mo na ba talaga kaya makatayo diyan? wika ni Tito sa aking pinsan sapagkat tanto niya na iyon lamang lambat ang magiging kasagutan ngunit kailangan makumpleto ang may hawak sa mga kanto nito. Hindi na nakuha pa makasagot ni Ian dahil sa labis na sakit ng katawan bunga ng pagbagsak mula sa bubong. Magkatinginan man ang magkapatid na si Tatay Bong at Tito Ato, wala silang ideya na maisip paano pa wawakasan ang giyerang ito. Kaunti na lang at tatablan na rin si Tito ng pag
Nablanko kami sa aming mga dila. Walang tinig ang maibulalas nang iyo'y maganap sa amin mismong harapan. Tanging mga pagkagitla at pagpatak ng luha ang banaag sa aming mga mukha. Sa loob ng mahigit isang linggong dinamayan kami at pinakaisahan ni Kuya Bobby, nagwakas ang kanyang buhay sa isang marahas na paraan. At ngayon, habang nakatindig ang elementong humihinga sa putik sa gitna, tatlo kaming naiwan na nasa tiyak na kapahamakan. Ako na nasa mga basag na paso at taniman ni Nanay Belsa sa kaliwang gilid, si Emong na nakatago lamang sa isang tabla ng nasirang ataul, at si Tito Ato na nagkubli sa isang malapit na puno sa kanan. Isang bagay lamang ang gumugulo sa isip ngayon ng halimaw sa aming harapan. Sino sa aming tatlo ang isusunod niyang utasin? Sa kadiliman ng gabi at sa di maipaliwanag na lagim sa paulit-ulit na pagkurap ng langit, apat na nilalang ang nag-aala-tsamba sa pagkakataon. Makitid ang mga pagitan sa aming compound at tanging a
Habang nakatulala kami sa eksena nila Tatay at Nanay, naglalawa naman ang tubig na umaagos mula sa hose na hawak ni Max at kapansin-pansin na naitutulak na nito ang ilang butil ng buhangin na malapit sa bahay. Nang dagling muling magpumiglas ang Taong Buhangin, nagulat kaming lahat maging si Max na napakislot ang pag-amba ng hose at umabot ang talsik nito sa paanan ng kalaban. Sa anggulong kinalalagyan ko, kitang kita ko ang waring pagkatunaw ng ilang daliri nito sa paa at para bang nalusaw ang ilang parteng tinamaan ng tubig. Sa natagpuan kong kondisyon ng Taong Buhangin, agad kong inagaw ang hose kay Max at maliksing itinuon sa kalaban. "Max, isagad mo ang lakas ng tubig!," sigaw ko na nagpapanic sa aking pinsan na nagkandarapa sa pagmamadali. Ang naggugumalit na pagtayo ni Mang Hamin at balak niyang pagsugod sa aking magulang ay naantala nang maramdaman niya na nalulusaw na ang ilang bahagi ng katawan niya na tinamaan ng tubig na winawagayw
Hindi na gumana pa muli ang phone ko mula sa pagkasira nito mula sa pagkahulog namin sa bangin. Mabuti na lamang at may mababait na taga-ospital na hinayaan kami na makatawag at makakunekta sa aking trabaho upang ipaalam ang aksidente sa akin at maaprubahan ang aking dagdag na pagkawala mu
Lumabas na lamang si Tito Ato dahil sa pang-aabala na nagawa ng umiilaw na medalyon. "Ano'ng nangyari?," pagsunod sa kanya ni Tatay Bong sa bungad ng bahay. "Hindi ko nga malaman eh. Noong iabot sa akin ito ng nagpamana, yun lang ang unang sandali na nakita kong kuminang ng ganito k
Sa ilang shortcuts lang, mula simbahan, narating na nila ang sementeryo. Isa itong pampubliko at ordinaryong sementeryo na ang ayos ng mga puntod ay istilong apartment. Pagpasok nila mula sa gate nito, gumimbal sa kanila sa bandang kaliwa ang ilang sako ng mga buto ng tao na inaayos
Nakaplano na ng araw na iyon ang pagbisita ng Mag-asawang Lenny at Tupe sa puntod ng kanilang panganay na anak nang magkaroon ng emergency na tawag sa trabaho ang mister. "Gaano ba ka-urgent 'yan? Nagpaalam ka na hindi ka papasok ngayon, di ba?," inis na hayag ni Lenny sa asawa habang tina






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviews