สัตว์ร้าย Novels & Stories

น้ำตะโกนตามหลังชายหนุ่ม ที่อยู่ๆ ก็ต้อนเธอจนมุมสำเร็จ จะว่าไปมันก็เป็นความผิดของเธอจริงๆนั้นแหละ ที่พาสุนัขมาที่นี่จนเกือบจะเกิดเรื่องร้ายๆ ขึ้น แทนที่จะรอชายหนุ่มอยู่ที่บ้าน ถอนหายใจแรงๆ แล้วตรงกลับไปที่รถพร้อมกับขนของกลับขึ้นรถคืนดังเดิมจนเสร็จสรรพ น้ำพาตัวเ องขึ้นไปนั่งบนรถพร้อมกับปิดประตูลง แล้วหันไปลูบหัวเจ้าสุนัขสี่ขาด้วยความเอ็นดู "เกือบจะเละเป็นโจ๊กแล้วรู้ตัวไหมเนี่ย เอาเป็นว่าชื่อซัตตอร์ก็แล้วกันนะ" "โฮ่ง!"

ทีโอมีสีหน้าแขยงเต็มทน มองซอมบี้แน่นขนัดเต็มผืนฟ้า ไหนจะสัตว์กลายพันธุ์บนพื้นอีก มีตั้งแต่สุนัข แมว หมู หรือพวกสัตว์ป่าอย่างเสือโคร่งและวัวกระทิง เรียกได้ว่ามีสัตว์ป่าคุ้มครองอะไรในประเทศ T ก็ขนมาหมด… ถ้าฆ่าตายไปจะถูกหน่วยงานไหนร้องเรียนไหมเนี่ย

วันดีคืนดีก็มีใครก็ไม่รู้บุกมาสาดน้ำปลาร้าเข้าบ้าน เอาสัตว์เลื้อยคลานมาปล่อยบ้างล่ะนั่นทำให้โสภาจิตตกไปเหมือนกัน “ริต้าทำตามที่คุณแม่บอกมามากพอแล้ว เห็นไหมคะทุกอย่างยิ่งพัง ยิ่งพัง กรี๊ดดดดด” ริต้ากรีดร้องออกมาอย่างคนบ้าคลั่ง พร้อมชกต่อยท้องของตัวเองไปด้วย โดยไม่สนใจว่าเ ด็กที่อยู่ข้างในจะเป็นยังไง

เพนท์เฮ้าส์ บทร้ายให้อัคคีขับรถไปส่งเจ้าหญิงที่เพนท์เฮ้าส์ก่อนแล้วเขาก็ออกไปทำงานของเขาต่อ หลายชั่วโมงผ่านไปจนตะวันจะลับขอบฟ้าบทร้ายก็กลับมา เจ้าหญิงในชุดนอนกำลังนั่งเล่นกับสุนัขที่ชื่อ ออเจ้า บนโซฟา ออเจ้า เป็นสุนัขสีส้มพันธุ์ปอมเมอเรเนียนที่บทร้ายซื้อให้เป็นของ ขวัญในวันหมดสัญญาเด็กขัดดอกและเจ้าหญิงก็ได้เป็นอิสระจากคำนี้เสียที

"ดาวไม่เป็นอะไรค่ะ โชคยังดีที่ได้คนของคุณช่วยเอาไว้" "แล้วรู้หรือเปล่าว่ามันเป็นใคร"ซาตานร้ายพยายามข่มความร้อนระอุภายในใจให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอพึ่งเจอเรื่องร้ายมาเขาไม่อยากเอาความร้อนรุ่มไปลงกับเธอทั้งที่เธอพึ่งจะเจอเรื่องเหล่านั้นมา

ร่างกายเปลือยเปล่า ยืนอาบน้ำเย็นจัด ในห้องน้ำ ภาพรอยยิ้มกว้างของยัยเด็กนั่น ทำให้เค้าคิดอะไร ขึ้นมาได้ โพนี่ แองเจิ้ล หรอ ฝันไปเถอะ อย่างยัยคนนั้น ต้องเจอ แบล็ก สกาย หรือไม่ก็ สายลม รับรองว่า ร้องไม่ออกแน่นอน คนที่เหนื่อยล้ามาตลอดคืน สวมกางเกงขาสั้นเพียงตัวเดียว ล้มต ัวนอนลงบนเตียงนอนก่อนจะหลับไป ใครจะมองว่าเค้าร้ายกาจ เกเร หรือแบดบอย แค่ไหน เค้าก็ไม่แคร์ เพราะความจริงแล้ว เค้าร้ายกาจกับคนที่ร้ายกับเค้า เท่านั้นเอง และเธอที่อยู่ข้างห้อง ก็เป็นคนร้ายกาจ ในสายตาของเค้า

เจ้าของเสียงเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างสูงใหญ่ หัวโต ปากกว้าง ตาโตผิวของมันเป็นหินสีเทา ข้างตัวมีสัตว์ประหลาดนอนหมอบอยู่ พวกออร์คมองมันอย่างไม่พอใจนัก แต่มันไม่สนใจ “ไปเล่นกับมันหน่อย เพื่อนยาก” อมเรศวรสู้กับเหล่าออร์คด้วยความกล้า ทุกดาบที่กวัดแกว่งไปนั้นต้องสังหารออร์คได้อ ย่างน้อยหนึ่งตัว เสียงคำรามดังขึ้นมา สัตว์ร้ายตัวหนึ่งกระโจนมาหาเขา อมเรศวรกระโดดหลบได้อย่างหวุดหวิด เห็นสัตว์ร้ายนั่นชัด ๆ มันเป็นสิงโต แต่มีเขาเหมือนแพะมีขาหลังเป็นแพะ และมีหางเป็นงู

ความแข็งขึงที่ประกาศตัวตนอยู่ตรงหน้า อวดศักดาความร้ายกาจที่ทำให้เธอร้องครางไม่เป็นภาษาอย่างหมดท่าทุกครั้งที่ได้สัมผัส เธอรู้ว่าพิษสงมันร้ายกาจแค่ไหน แต่แปลกที่ทำไมเธอกลับชอบที่จะสัมผัสมัน มือบางคว้าหมับเข้าที่ความใหญ่โต รูดรั้งแท่งอุ่นขึ้นลงอย่างเชื่องช้า โน้มใบห น้าพาลิ้นเล็กเข้าไปทักทายหยอกเย้า ราวกับจะใช้ลิ้นพูดคุยกับมันว่าช่วยลดความดุดันลงหน่อยได้ไหมเวลาเข้าไปอยู่ในร่างกายของเธอ

หานซานเฉียนพยักหน้า ทันใดนั้น สัตว์ร้ายตัวหนึ่งวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว สาเหตุที่ถูกเรียกว่าสัตว์ร้าย ก็เพราะเขาตัวใหญ่มาก เมื่อวิ่งออกมาจึงให้ความรู้สึกที่ทรงพลัง

ทว่าในยามปกติ สัตว์ร้ายที่มีแววตาอำมหิตและเต็มไปด้วยความโกรธแค้นนั่น อาจดูไม่เป็นอันตราย หากแต่กำลังยับยั้งความโศกเศร้า ความโกรธและความเกลียดชังเอาไว้ในหัวใจ แต่ความรู้สึกเหล่านั้นมันไม่ได้หายไป มันแค่ถูกซ่อนลึกลงไปเท่านั้น