สัตว์ร้าย Novels & Stories

24 ตัวร้ายที่รัก รมิดาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เธอทำอาหารรอสามีของเธอที่ตอนนี้นอนหลับอย่างสนิทอยู่บนเตียงสีขาวหนานุ่มที่เมื่อคืนมันเร่าร้อนมาก ๆ เพราะเขาและเธอได้ประลองยุทธ์วิชาสวาทกันอย่างดุเดือด

ลือ ฉันไม่ได้ร้ายหรอกนะ แต่ถ้าใครร้ายกับลูกฉัน ฉันไม่เอามันไว้แน่ ผู้หญิงร้ายกาจเต็มไปด้วยพิษอย่างเธอ อย่างดอกราตรีที่เป็นชื่อของเธอน่ะ ฉันไม่กลัวหรอก เพราะพิษของดอกผกากรองก็มากมายไม่แพ้กัน ทางที่ดี เราควรเดินกันคนละเส้นทาง อย่าได้มาเจอะเจอกันอีกจะดีที่สุด เข้าใจหรือยังราตร ี”

ร่างกายเปลือยเปล่า ยืนอาบน้ำเย็นจัด ในห้องน้ำ ภาพรอยยิ้มกว้างของยัยเด็กนั่น ทำให้เค้าคิดอะไร ขึ้นมาได้ โพนี่ แองเจิ้ล หรอ ฝันไปเถอะ อย่างยัยคนนั้น ต้องเจอ แบล็ก สกาย หรือไม่ก็ สายลม รับรองว่า ร้องไม่ออกแน่นอน คนที่เหนื่อยล้ามาตลอดคืน สวมกางเกงขาสั้นเพียงตัวเดียว ล้มต ัวนอนลงบนเตียงนอนก่อนจะหลับไป ใครจะมองว่าเค้าร้ายกาจ เกเร หรือแบดบอย แค่ไหน เค้าก็ไม่แคร์ เพราะความจริงแล้ว เค้าร้ายกาจกับคนที่ร้ายกับเค้า เท่านั้นเอง และเธอที่อยู่ข้างห้อง ก็เป็นคนร้ายกาจ ในสายตาของเค้า

คนอะไรเห็นสาวแล้วหน้าบึ้งใส่ เจอเขาทีปล่อยหมาในปากออกมาวิ่งกันให้ว่อน ทุกคนในกลุ่มไม่ได้ยุ่งมากไม่เคยเอ่ยถึง แล้วแต่เพื่อนจะจัดการเอง ธารเองก็ไม่รู้ว่าทั้งคู่จะไปในทิศทางไหน คงต้องแล้วแต่เวรแต่กรรม พอแยกจากธารทั้งชีวีทั้งมะปรางต่างคนต่างเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากถามกัน ชีวี เขาไม่ชอบพูดกับใครก่อน มะปราง เธอไม่อยากคุยกับเขาอยู่แล้ว ภายในรถเงียบยิ่งกว่าป่าช้ายังอาย จนคนขับทนไม่ไหวเอ่ยปากพูดออกไป

ยกมือหนาขึ้นจับบีบกรามสาวให้สารภาพความจริง "ซัตเตอร์อะไร ฉันไม่รู้เรื่อง คุณจะให้ฉันบอกอะไร" "ก็หมาที่ฉันให้น้ำยังไงล่ะ บอกมา!" ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเนียนเพื่อกดดัน "ฉันไม่รู้ "

Babee:ค่ะ ชานนท์นอนกระสับกระส่ายในห้อง คิดถึงใบหน้าอ่อนเยาว์ เสียงครางอ่อนหวานและเย้ายวนจนทำให้นอนไม่หลับ ภาพร่างเล็กเปลือยเปล่าผุดขึ้นมาในจินตนาการของเขาอย่างชัดเจนทุกท่วงท่าลีลา ‘เป็นอะไรไปวะเนี่ย ทำไมผมเอาคุณออกจากหัวไม่ได้เลยแบม เมื่อไหร่จะถึงวันอาทิตย์วะเนี่ย หงุดหงิดโ ว้ย’

เฟิงต้ายงถามทันที “หมาดำ[2]เป็นสัตว์ที่มีพลังพิเศษจัดการผีปีศาจได้ และอีกอย่างนะข้าก็ไม่ใช่พวกปาหี่หลอกลวงคนหรอกนะ”

“ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับสัตว์ทั้งสองตัวมานานมากแล้วจากผู้อาวุโสในเผ่าว่าเคยมีสัตว์ร้ายอยู่คู่หนึ่งเป็นกึ่งสัตว์ศักดิ์สิทธิ์กึ่งสัตว์อสูร เพราะไม่มีร่างกายเหมือนกับสัตว์ตัวอื่นโดยทั่วไป ผู้คนยังกล่าวขานอีกว่าสัตว์ร้ายสองตัวนี้ชอบกินเลือดและวิญญาณของทั้งสัตว์และม นุษย์เป็นอาหารจึงทำให้มีร่างกายโปร่งแสงสีดำปลอด”จินน้อยพูดพลางเอาขาคู่หน้ากอดตัวเองแน่นด้วยความกลัว

เขารู้ว่าหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เวย์จะไปซื้อแกงของเอิร์นทุกวัน "มึงว่ากูเป็นหมา แต่มึงก็อย่าเป็นหมาเหมือนกูก็แล้วกัน" เวย์สวนกลับไป "กูไม่มีวันได้เป็นหมาหรอกเว้ย" "กูจะรอดูมึงก็แล้วกันไอ้ภูผา"

ไอ้ชดเฒ่าตัณหากลับครางเครือด้วยความกระหาย มันจับเรียวขาคู่สวยที่ไร้เรี่ยวแรงของพิมพ์นารินตั้งชันขึ้นพร้อมกับแยกออกกว้าง เตรียมจะรุกล้ำเข้าหาความสาวที่แสนหอมหวาน “ได้โปรดเถอะค่ะลุง... อย่าทำอะไรหนูเลย สงสารลูกหนูเถอะ” หญิงสาวอ้อนวอนเสียงสั่นพร่า เมื่อเห็นมันงัดเอาตัวตนเขื่องสีด ำคล้ำที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนออกมาอย่างน่าขยะแขยง “ลูกมึงกินนมอิ่มแล้วจะอุ้มอยู่ทำไม! เอาไปนอนซะ!” มันคำรามสั่ง