Romans & histoires สัตว์ร้าย

คนพูดทำตาลุกวาวประหนึ่งมีเรื่องสนุกๆ ให้ได้ทำ “อึ๋ย แค่คิดก็สยองแล้ว” วธุกาทำท่าขนลุกขนพองใส่คนพูด “สยองอะไรยัยวาทฉันไม่ใช่เชื้อโรค แล้วหล่อสุดในรีสอร์ตแล้วนะ” นนท์นทีพูดพลางยืดอกขึ้นด้วย หากมีกล้ามมากกว่านี้ก็จะเบ่งอวดเพื่อนอยู่หรอก

วันดีคืนดีก็มีใครก็ไม่รู้บุกมาสาดน้ำปลาร้าเข้าบ้าน เอาสัตว์เลื้อยคลานมาปล่อยบ้างล่ะนั่นทำให้โสภาจิตตกไปเหมือนกัน “ริต้าทำตามที่คุณแม่บอกมามากพอแล้ว เห็นไหมคะทุกอย่างยิ่งพัง ยิ่งพัง กรี๊ดดดดด” ริต้ากรีดร้องออกมาอย่างคนบ้าคลั่ง พร้อมชกต่อยท้องของตัวเองไปด้วย โดยไม่สนใจว่าเ ด็กที่อยู่ข้างในจะเป็นยังไง

ลางที่พักแรมแบบไม่เกรงกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น มัทนาที่ได้เห็นเสือลายพาดกลอนตัวใหญ่ตรงหน้าก็ทำเอาสติแทบหลุดเพราะขนาดตัวของมันใหญ่มหึมาสูงกว่าเธอเสียด้วยซ้ำไปจนน่าหวาดกลัว เจ้าเสือร้ายไม่รอช้าพุ่งตรงเข้าไปตะปบใบหน้าของคนแบกหามอีกคนที่อยู่ใกล้ด้วยกรงเล็บยาวแสนคมจนเนื้อฉีก ขาดหลุดลุ่ยเลือดสาดกระเซ็นไปรอบทิศ เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นแต่เพียงไม่นานก็เงียบลงเมื่อเสือร้ายพุ่งเข้าไปกัดคอของคนแบกหามแล้วสะบัดไปมาจนเลือดทะลัก

“หึ ! กว่ามันจะมามึงคงเป็นเมียกูไปแล้วแหละ มีผัวสองคนดีจะตายมึงไม่ชอบเหรอ” สายตาของสัตว์ร้ายน่าเกลียดน่ากลัวมองแทะโลมสาวเจ้าจนขนลุกซู่ ลิ้นที่แลบเลียริมฝีปากเหมือนสัตว์ประหลาดน่าขยะแขยงจนเธอยู่ใบหน้าแสดงออกว่ารังเกียจ

กินอะไรเลยจะมีแรงลุกขึ้นมาสู้กับใครได้อย่างไร อย่างน้อยเธอก็ต้องอยู่เพื่อหาทางกลับบ้านให้ได้ เมื่อคิดได้ร่างบางจึงค่อยขยับตัวเข้าไปใกล้ถาดอาหารจนได้กลิ่นหอมของซุปไก่ตุ๋นใส่โสมกับพุทราจีน สีของมันน่ารับประทานมากรวมถึงรสชาติของมันก็คงอร่อย ในนาทีนี้หญิงสาวจึงไม่คิดอ ะไรมาก ต่อให้ในถ้วยซุปมียาพิษเธอก็จะกินและถ้าเธอตายไปตอนนี้มันก็ดีเหมือนกัน หญิงสาวคิดอย่างปลงตก ^ ^ ^ ***โหดร้ายกับน้องจังอิพี่ ระวังจะเป็นโบ้นะ ฮ่าๆ ส่งกำลังใจมาในรูปแบบคอมเมนต์ให้มนสิหน่อยนะค้าาาา รออ่านยู้วววว ขอบคุณค่า

ภูผาพูดขึ้น "ต้องขอโทษด้วยนะคะ วันนี้ฉันมีนัดแล้วค่ะ มีแมงปอ ผู้ช่วยดิฉันว่างอยู่ค่ะ " รมย์นลินพูดขึ้น "ทำไม จะไปออกล่าเหยื่อรึไง" ภูผาพูดขึ้น

เช้านี้หลังจากเดินออกมาส่งกวินภพไปทำงานแล้ว เอมมาลินก็พาชมพูออกไปที่คลินิกขนาดใหญ่จนสามารถเรียกว่าโรงพยาบาลสัตว์ได้ เพื่อฉีดวัคซีนป้องกันโรคในแมว ชมพูเป็นแมวที่ค่อนข้างเชื่อง ว่าง่าย และฉลาด เอมมาลินจึงพามันนั่งรถไปด้วยได้อย่างสบายๆ หมอฉีดยาป้องกันพิษสุนัขบ้าให้ชมพู

ดวงตาสีเขียวเรืองแสงนับสิบคู่ที่ลอยเด่นอยู่เหนือพื้นหิมะราวกับดวงวิญญาณอาฆาต ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ แสงจันทร์อันริบหรี่ที่ลอดผ่านกิ่งไม้หนาทึบเผยให้เห็นเขี้ยวคมกริบสีขาววาววับและน้ำลายเหนียวหนืดที่ไหลย้อยจากปากกว้างของสัตว์ร้าย เบื้องหน้าคือหมาป่าทมิฬ สัตว์สายพันธ ุ์ดุร้ายที่ถูกเพาะเลี้ยงและฝึกฝนมาเพื่อการฆ่าฟันโดยเฉพาะ ร่างกายของพวกมันกำยำล่ำสัน สูงเกือบเท่าเอวมนุษย์ ขนสีเทาเข้มหยาบกร้านดุจขนหมูป่า และที่สำคัญที่สุด พวกมันล่ากันเป็นฝูงด้วยยุทธวิธีที่ชาญฉลาดราวกับกองทัพทหาร

ไม่สิ 'สัตว์ร้าย' ตนนี้กำลังขาดสติ พิษ 'กามราคะเพลิงกัลป์' ในกายของ หยวนเฟยหลง กำลังอาละวาดถึงขีดสุด มันเหมือนมีลาวาร้อนไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ทุกสัมผัสที่แตะต้องผิวกายเย็นเยียบดุจหยกเนื้อดีของแม่นางน้อยในอ้อมแขน มันช่วยบรรเทาความทรมานที่กัดกินเขามานับสิบปีลงได้อย่างน ่าอัศจรรย์ เขาไม่รู้ว่านางเป็นใคร ไม่สนว่าเป็นกับดักของศัตรูหรือไม่ รู้เพียงแค่ว่า... เขาต้อง 'กิน' นางเดี๋ยวนี้! "อ๊า!..."

ฉันยังคงตื๊อไม่เลิก “มันไม่อยากเจอคุณ คุณกับมันจบกันไปแล้ว คุณไม่ต้องตามหาความจริงอะไรทั้งนั้น เกลียดมันซะ นึกถึงสิ่งที่มันทำกับคุณแล้วเกลียดมันให้มากที่สุดเท่าที่ใครคนนึงจะเกลียดใครสักคนได้”