สัตว์ร้าย Novels & Stories

หลังเสียงประกาศกร้าวนั้นของชายหนุ่มหน้าเข้มนั่น โดยที่ทอยส์ไม่ทันตั้งตัว ก็แทบหูผึ่งราวกับสุนัขรับใช้ของเขา ที่เพียงออกคำสั่งกับเจ้าหมาหูตั้ง ที่ท่าทางมันจะฉลาดแสนรู้ไม่เบา ก็แทบจะวิ่งปรู๊ดเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว ให้เจ้าของบ้านได้แต่มองตาค้าง ตกตะลึงพรึงเพริศ คาดไม ่ถึงไปกับความร้ายกาจของอีกฝ่ายนั่น ผู้ชายอะไรร้ายกาจชะมัด ! "เฮ้ ! คุณ นี่จะบ้าเหรอ คุณสั่งให้หมาคุณ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ"

สเต็ดสันหายใจไม่ออก ตอนนี้เขาเริ่มมองสัตว์ร้ายตัวนี้เป็นคู่ต่อสู้ของเขาแล้ว “อาจารย์เคยบอกว่าบนโลกนี้มีสัตว์ร้ายอยู่จำพวกหนึ่ง และพวกมันได้รับจิตวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกโดยบังเอิญผ่านทางพวกภูติผีปีศาจ จนในที่สุดพวกมันก็กลายเป็นปีศาจที่ชั่วร้าย นอกจากนี้ ร ่างกายของพวกมันยังสามารถพัฒนาได้อย่างน่าประหลาดอีกด้วย เนื่องจากพวกมันเป็นปีศาจ สุดท้ายพวกมันก็จะกลายร่างเป็นอสูรร้าย ดังนั้นพวกมันจะไม่มีทางพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ถึงแม้พวกมันจะต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่กำลังบ่มเพาะเพื่อบรรลุการตรัสรู้ทางจิตวิญญาณก็ตาม!”

ชายรูปร่างกำยำสองคนถือกระบองสั้นไว้ในมือ ดูวิตกกังวลอย่างมาก เบื้องหน้าของพวกเขา คือสัตว์ร้ายที่มีความยาวมากกว่าสองเมตร สัตว์ร้ายตัวนี้มีหัวเป็นลา ร่างกายเป็นหมาป่า และมีดวงตาที่ดุร้ายมาก

ข้าพึมพำ พลางเบิกตากว้างมองไปยังภาพตรงหน้า สัตว์ร้ายพวกนั้นมีร่างกายคล้ายวัวกระทิงตัวมหึมา แต่แทนที่เท้าจะเป็นกีบ มันกลับมีกรงเล็บแหลมคมราวกับกรงเล็บเสือ สิ่งที่ทำให้พวกมันดูน่าหวาดกลัวยิ่งขึ้นคือเขาที่แผ่กว้างออกจากหัวที่มีรูปร่างคล้ายเขากวางราวกับมงกุฎปีศาจ และดวงตาส ีแดงฉานที่ฉายแววแห่งความบ้าคลั่ง

คนเหล่านั้นก็จะต้องมาปะทะกับสัตว์ร้ายเช่นเสือ หมีดำ รวมถึงหมาป่าเข้าประหัตประหารจนพวกมันแตกกระเจิง ไม่ก็มีสภาพดูเละเทะชวนน่าอดสู ในขณะเดียวกันคนบนเรือลำสุดท้ายกำลังจะคิดหนี

� เป็นรูป สัตว์ร้ายที่มีเขี้ยวแหลมคมและดวงตาสีแดงฉาน ตราสัญลักษณ์นี้ไม่เคยปรากฏในสำนักใดๆ ที่เขาเคยรู้จัก แต่มันกลับทำให้เขานึกถึงข่าวลือเกี่ยวกับพรรคอธรรมที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับสัตว์ร้ายและอิทธิพลที่แผ่ขยายไปทั่ว และแน่นอน...ข่าวลือเหล่านั้นมักจะถูกเชื่อมโยงกับ อง ค์ชายสาม

แววตาคู่นั้นมองจ้องกลับเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ และเพ่งมองเขาด้วยความโกรธราวกับอยากฆ่ากันให้ตายลงตรงหน้า น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแข็งกระด้างไม่ต่างจากถ้อยคำที่เอ่ยออกมา ยิ่งย้ำเตือนถึงความรู้สึกไร้เยื่อใย นั่นจึงทำให้ด้านมืดของนิคคาเดลเริ่มปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง "ได้ ถ้าคุณคิดแบบนั้นผมก็จะทำให้คุณได้ลิ้มรสชาติของสัตว์ตัวผู้ว่าเวลาที่มันหิวโหยและหวงเหยื่อ...มันจะโหดร้ายทารุณแค่ไหน"

“ไอ้ชั่ว! ถ้ามึงทำอะไรแฟนกู กูไม่เอามึงไว้แน่!!” “จุ๊ๆ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ ก็แค่สนุกกันนิดหน่อยเอง” “ไอ้โรคจิต!” “ไอ้ฆาตกร! ด่าสิ ไอ้ฆาตรกร! ฮ่าๆๆๆ” “แกมันก็แค่สัตว์ร้ายตัวหนึ่งเท่านั้น”

ความแข็งขึงที่ประกาศตัวตนอยู่ตรงหน้า อวดศักดาความร้ายกาจที่ทำให้เธอร้องครางไม่เป็นภาษาอย่างหมดท่าทุกครั้งที่ได้สัมผัส เธอรู้ว่าพิษสงมันร้ายกาจแค่ไหน แต่แปลกที่ทำไมเธอกลับชอบที่จะสัมผัสมัน มือบางคว้าหมับเข้าที่ความใหญ่โต รูดรั้งแท่งอุ่นขึ้นลงอย่างเชื่องช้า โน้มใบห น้าพาลิ้นเล็กเข้าไปทักทายหยอกเย้า ราวกับจะใช้ลิ้นพูดคุยกับมันว่าช่วยลดความดุดันลงหน่อยได้ไหมเวลาเข้าไปอยู่ในร่างกายของเธอ

ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนดูน่ากลัว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ยามโกรธจนควันออกหูแบบนี้ นาตาเซียก็ไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหมเหมือนกัน “สารเลว” หญิงสาวยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปาก หน้าตาแสนรังเกียจ พยายามลบสัมผัสนั้นให้ออกไป แต่ลูคัสกลับอยากตอกย้ำ