Novel & Cerita สัตว์ร้าย

ชั่วจังหวะที่เหล่าสัตว์ร้ายกำลังรุมขย้ำบุรุษสูงศักดิ์ บรรดาทหารก็พากันขึ้นหน้า โอบล้อมเข้าหา พร้อมอาวุธเข้าช่วยเหลือ ทุกคนกล้าหาญขึ้นมาก เมื่อเห็นองค์รัชทายาทน่ากลัวยิ่งกว่าพวกสัตว์ป่าทั้งหลาย ทว่า...เหมือนมันยังไม่หมดง่ายๆ เหล่าสัตว์ร้ายจากมุมมืดในป่าใหญ่ คล้ายกับมีจำนวน มากมายมหาศาล ฆ่าให้ตายอย่างไรก็ไม่หมดเสียที

ฉันกลายเป็นสัตว์ร้ายที่ป๊าเกลียดและกลัว บ้าคลั่ง และพร้อมจะทำตามหัวใจตัวเองโดยไม่แคร์ใครหน้าไหน แม้แต่ความคิดบ้าๆ ที่อยู่ในหัวตอนนี้ที่แสนจะอกตัญญูต่อบุพการีก็ตาม

“หึ ! กว่ามันจะมามึงคงเป็นเมียกูไปแล้วแหละ มีผัวสองคนดีจะตายมึงไม่ชอบเหรอ” สายตาของสัตว์ร้ายน่าเกลียดน่ากลัวมองแทะโลมสาวเจ้าจนขนลุกซู่ ลิ้นที่แลบเลียริมฝีปากเหมือนสัตว์ประหลาดน่าขยะแขยงจนเธอยู่ใบหน้าแสดงออกว่ารังเกียจ

“หึ ! กว่ามันจะมามึงคงเป็นเมียกูไปแล้วแหละ มีผัวสองคนดีจะตายมึงไม่ชอบเหรอ” สายตาของสัตว์ร้ายน่าเกลียดน่ากลัวมองแทะโลมสาวเจ้าจนขนลุกซู่ ลิ้นที่แลบเลียริมฝีปากเหมือนสัตว์ประหลาดน่าขยะแขยงจนเธอยู่ใบหน้าแสดงออกว่ารังเกียจ

ร่างที่ก้าวออกมาจากเงามืดของวิหาร ไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่ยักษ์ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ร้าย ร่างกายกำยำปกคลุมด้วยขนสัตว์สีเทาหยาบกระด้าง สวมเพียงเศษเกราะเก่าคร่ำคร่า ในมือถือดาบเหล็กโค้งที่บิ่นและขึ้นสนิม ดวงตาของมันดุร้ายและไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ มี เพียงสัญชาตญาณของการเข่นฆ่าผู้บุกรุก "มนุษย์เดรัจฉานแห่งวิมานอัมพร“ มันคำรามด้วยเสียงที่แหบแห้งคล้ายสุนัขป่าที่หิวโซ แล้วกระโจนเข้าหาสิงขรด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ!

นาน สัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของป่าก็ปรากฏตัวขึ้น มันคือหมาป่าตัวใหญ่ที่มีขนสีดำสนิท ขนหยาบหนาลุกชัน ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมองพวกเขาอย่างดุร้าย มันแสยะเขี้ยวขาวและส่งเสียงขู่ออกมา ทำท่าเตรียมพร้อมจะกระโจนเข้าใส่ ไรอันไม่รอช้ารีบดึงดาบออกมาทันที แต่ก็ยังช้าเกินไป เมื่อหมาป่านั้นพุ่งเข้ามาโจมตีเขาก่อนที่เขาจะทันได้เงื้อมือ

เขามองไปที่หญิงสาวที่ดูเป็นงานเป็นการ ยังมีความพูดง่ายอยู่บ้าง “ทำไม! นายโกหกให้ฉันปีนต้นไม้หรือไง!?” “มีสัตว์ร้ายจริง ข้าก็แค่คิดว่าเจ้าก็พูดง่ายดีก็เท่านั้น” “ฉันก็กลัวตายเหมือนกัน นายจะทำยังไงกับสัตว์ด้านหน้า แล้วนายรู้หรือว่าเป็นสัตว์ชนิดไหน”

ทว่าในยามปกติ สัตว์ร้ายที่มีแววตาอำมหิตและเต็มไปด้วยความโกรธแค้นนั่น อาจดูไม่เป็นอันตราย หากแต่กำลังยับยั้งความโศกเศร้า ความโกรธและความเกลียดชังเอาไว้ในหัวใจ แต่ความรู้สึกเหล่านั้นมันไม่ได้หายไป มันแค่ถูกซ่อนลึกลงไปเท่านั้น

ขนของสัตว์ร้ายตั้งชันทั่วตัว สีหน้าของมันเผยความหวาดกลัวเหมือนมนุษย์ มันคำรามเสียงดัง พร้อมยกกรงเล็บคมกริบฟาดใส่ชายชุดดำอย่างรุนแรง กรงเล็บของมันแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า ชายชุดดำเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน มือของเขาพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า คว้าจับกรงเล็บของสัตว์ร้ายไว้ ก่อ นจะเหวี่ยงแขนเพียงครั้งเดียว เหวี่ยงแขน ทุ่มสัตว์ร้ายข้ามไหล่ไป

“เรามาสนุกกันดีกว่านะจ๊ะ... รู้ตัวหรือเปล่าว่าหนูน่ารักจนเสี่ยอยากได้เป็นเมีย” เจตนาชั่วร้ายกำลังกระตุ้นให้สัตว์ร้ายในคราบของมนุษย์ตั้งท่าหมายขย้ำเหยื่ออันโอชะ “ถ้าไม่หลีกหนูจะร้องให้คนช่วย”