สัตว์ร้าย Novels & Stories

แต่ตอนนี้มันกลับทำอย่างใจนึกไม่ได้ เมื่ออาหารกำลังเข้าไปใกล้ตำแหน่งที่มันไม่อาจย่างกรายเข้าไป เสียงร้องโมโหของสัตว์ร้ายระดับแม่ทัพ สร้างความวุ่นวายภายในป่าได้มากกว่ากบทลายผาหลายเท่า สัตว์อสูรตัวเล็กตัวน้อยร้องแรกแหกกระเชอวิ่งหนีกันให้วุ่นวาย

ชายหนุ่มครางกระเส่าเบาๆ ขณะจินตนาการถึงภาพร่างอรชรที่กำลังบิดเร่าด้วยความทรมานแล้วกัดฟันเร่งจังหวะมากขึ้น “ยัยแม่มด อ๊ะ อ๊าาส์” กายแกร่งสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่าน แข็งเกร็งแล้วกระตุกปลดปล่อยความร้อนระอุที่อัดแน่นอยู่ภายในออกมานองเต็มพื้น ก่อนของเหลวจะละลายหา ยไปกับสายน้ำจนหมดสิ้น

เช้านี้หลังจากเดินออกมาส่งกวินภพไปทำงานแล้ว เอมมาลินก็พาชมพูออกไปที่คลินิกขนาดใหญ่จนสามารถเรียกว่าโรงพยาบาลสัตว์ได้ เพื่อฉีดวัคซีนป้องกันโรคในแมว ชมพูเป็นแมวที่ค่อนข้างเชื่อง ว่าง่าย และฉลาด เอมมาลินจึงพามันนั่งรถไปด้วยได้อย่างสบายๆ หมอฉีดยาป้องกันพิษสุนัขบ้าให้ชมพู

อาณัติบอกลอยๆ แค่เห็นสายตาของไปรยา เขาก็รู้ตัวว่าทำอะไรขัดใจหล่อน “มันคือปลาหางนกยูงสิบตัว และคุณซื้อมาอีกตั้งเท่าไร” “ยี่สิบตัว” อาณัติบอกหน้าตาเฉย ก่อนจะเขยิบไปใกล้ไปรยาแล้วพูดเสียงเบาลง เพราะไม่อยากให้คนตัวเล็กที่ง่วนอยู่กับปลาได้ยินด้วย “พี่ซื้อมาเผื่อมันตายน่ ะ แต่ดูสิ ดันรอดทุกตัว สงสัยเป็นปลาพันธุ์ดี คนขายบอกว่าเขาส่งพันธุ์นี้ไปขายต่างประเทศด้วย พี่เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าปลาหางนกยูงเป็นสินค้าส่งออกด้วย”

ฉันกลายเป็นสัตว์ร้ายที่ป๊าเกลียดและกลัว บ้าคลั่ง และพร้อมจะทำตามหัวใจตัวเองโดยไม่แคร์ใครหน้าไหน แม้แต่ความคิดบ้าๆ ที่อยู่ในหัวตอนนี้ที่แสนจะอกตัญญูต่อบุพการีก็ตาม

ไฟถาม เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองทำผิดอะไรถึงได้ต้องขอโทษเธอ “นายว่าฉันเป็นหมา” โรสตอบเสียงสูงด้วยความโมโห “ตอนที่ป้านวนถามเรื่องรอยแผลนายตอบว่าหมากัด ทั้งๆที่คนที่ทำให้นายเป็นแผลคือฉัน”

เสียงข่วนเบาๆ ดังมาจากกำแพงด้านขวา ตามด้วยเสียงคล้ายเสียงหายใจหอบจากบางสิ่งที่ยังไม่เผยตัว เธอเม้มปากแน่น เสียงข่วนจากกำแพงเมื่อครู่กลายเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ก่อนที่เงาดำจะพุ่งออกมาจากเงามืด มันคือ 'วอร์เกรย์' สัตว์ประหลาดหน้าตาเหมือนหมาป่าผสมแมลงสาบ มีฟันแหลมคมเรียงกันแ น่นจนมองแล้วขนลุก "โอ้ย...ข้าไม่น่าพูดแช่งเลย!" เฟลอร์สบถ พร้อมกับตั้งท่าใช้ดาบ

ข้าพึมพำ พลางเบิกตากว้างมองไปยังภาพตรงหน้า สัตว์ร้ายพวกนั้นมีร่างกายคล้ายวัวกระทิงตัวมหึมา แต่แทนที่เท้าจะเป็นกีบ มันกลับมีกรงเล็บแหลมคมราวกับกรงเล็บเสือ สิ่งที่ทำให้พวกมันดูน่าหวาดกลัวยิ่งขึ้นคือเขาที่แผ่กว้างออกจากหัวที่มีรูปร่างคล้ายเขากวางราวกับมงกุฎปีศาจ และดวงตาส ีแดงฉานที่ฉายแววแห่งความบ้าคลั่ง

พงหญ้าสะเทือนพุ่่มไม้กระเพื่อม . "อะไรอ่ะ? หมาป่า? แมว? หรือสัตว์ร้าย?" (ฟุดฟิด ๆ ๆ ๆ) "แต่กลิ่นแบบนี้.. กลิ่นผู้ชายนี่?!" . "โอ๊ยยยย!!! , สูดดดดด!!! , อ่าาาาา!!! , คิดถึงจัง..!"

นาน สัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของป่าก็ปรากฏตัวขึ้น มันคือหมาป่าตัวใหญ่ที่มีขนสีดำสนิท ขนหยาบหนาลุกชัน ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมองพวกเขาอย่างดุร้าย มันแสยะเขี้ยวขาวและส่งเสียงขู่ออกมา ทำท่าเตรียมพร้อมจะกระโจนเข้าใส่ ไรอันไม่รอช้ารีบดึงดาบออกมาทันที แต่ก็ยังช้าเกินไป เมื่อหมาป่านั้นพุ่งเข้ามาโจมตีเขาก่อนที่เขาจะทันได้เงื้อมือ