แม่หญิงพิษร้ายพาลูกทำสวนในมิติต่างแดน Novels & Stories

พาเพลินเอ่ยพรางเดินตามดินแดนที่จูงมือเธอหลังจอดรถเสร็จ เธอถามอะไรเขาก้ไม่ยอมตอบ เอาแต่เดินอยู่แบบนั้น ไม่นานทั้งคู่ก้เข้ามาจนถึงห้องพักวิวริมทะเล ดินแดนไม่เคยมาแบบนี้กับพาเพลินสักครั้ง "เราเสียลูกไปตอนไปเที่ยวภูเขา แต่ครั้งนี้พี่จะมาผลิตลูกที่ชายทะเลแทน" ดินแดนเอ่ย " วะ..ว่าไงนะคะ!!!!" "ฟังไม่ชัดเหรอ พี่บอกว่า เราจะมาทำลูกกันทีนี่" ดินแดนเอ่ยอีกครั้ง

พราวพิศหอบท้องโตเดินทางไปอยู่กับพ่อและแม่ที่ต่างประเทศ ได้ข่าวว่า เธอคลอดแล้วได้ลูกเป็นผู้หญิง ตอนนี้เธอช่วยที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวกับซูเปอร์มาร์เก็ตและยังได้ข่าวว่ามีฝรั่งมาจีบเธออยู่ในขั้นกำลังคบหาดูใจกัน ฝรั่งไม่มายด์ ที่เธอเคยมีลูกมาแล้วชีวิตกำลังดีแฮปป ี้สุด ๆ ส่วนฮัทโดนสวรรค์ลงโทษทำใจไม่ได้ ลาพ่อและแม่ไปบวชที่วัดป่าแถวอุดรธานี ตั้งแต่รู้ว่าพราวพิศท้องแต่เธอปฏิเสธไม่เอาเขาเป็นพ่อของลูก

เธอกดวางสายผู้เป็นมารดาพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างแรง บิดาและมารดาของหญิงสาวเดินทางไปยังประเทศไทยพร้อมกับไปตรวจดูสวนผลไม้ที่ได้ซื้อไว้และยังไม่มีกำหนดกลับมา

ดาวเรืองถามขอยาดมกับแม่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ค่ำๆ วันเดียวกัน. เพลิงพาเมขลาขับมอเตอร์ไซค์ออกมาชมสวนผลไม้ เพื่อไม่ให้เธอต้องคิดมาก "ผลไม้นี้พ่อกับแม่คุณเป็นคนปลูกไว้ทั้งหมดเลยเหรอคะ"

แล้วนางก็โวยวาย เข้าไปตะโกนไถ่ถามอาการสามี แม้ดวงจิตกลับคืนสู่ร่าง เทพอู่เฉินยังคงยืนโซเซ หน้าตางุนงงมองนางและนักพรตหัวล้าน ไม่น่ายอมให้ทดลองวิชาแปลกประหลาดพิสดารอะไรนี่เลยจริง ๆ! ------------ สองสามีภรรยาได้ท่องเที่ยวชมสวนพฤกษชาติงดงามบานสะพรั่ง จับจูงมือกันเดินไปทั่วเทว โลกชั้นฟ้าอย่างสำราญใจ ก่อนกลับคืนสู่นรกภูมิ ไปพำนักอาศัยในเรือนแห่งเดิม เพื่อเฝ้าดูมารดาอสรพิษไม่ให้ไปก่อเรื่องที่ใด

กที่เอาลูกน้อยเข้านอนในมิติเรียบร้อยแล้วจึงออกมานอนในห้องบ้านพักริมทะเลและจัดการลอกคาบเมียรัก จับกินจนหน่ำใจแม่ทัพหนุ่มผู้คึกดังม้าศึก จนวันนี้นางต้องลากสังขารขึ้นจากที่นอนด้วยความเมื่อยหล้าดื่มน้ำวิเศษจึงหายเป็นปลิดทิ้ง เอาลูกน้อยให้ออกจากในมิติให้คนสนิทดูแลแทนจึง ลากสามีออกมาดูของทะเลพร้อมคนสนิทของสามีด้วย พอมาถึงก็เจอกับชาวบ้านที่นำของทะเลมารอขายโดยคนขององค์ชายสองคอยจัดแถวและวางของเอาไว้ตรงหน้าของใครของมันเพื่อรอขายอย่างเป็นระเบียบ

ุดท้ายแล้วเจ้าก็ไม่ใช่ลูกสาวของสามีข้าแม้แต่น้อยไม่รู้ว่าแม่เจ้าไปท้องกับชายป่าที่ไหนถึงได้มีเจ้าออกมา เป็นตัวกาลกิณีของบ้านเมือง บัดนี้บุญของเจ้านั้นสิ้นสุดลงแล้ว ข้าจะให้เจ้าเนรเทศไปยังแดนเหนือไม่สามารถกลับมาที่นี่ได้อีก ข้าทำเช่นนี้ถือว่าให้ความเมตตากับเจ้ามากแล้วเห็นแก่เจ้าท ี่อยู่ในวังมานาน จงไปใช้ชีวิตที่แดนเหนือที่เหลือให้คุ้มค่าเถิด " ฟางหรง " ไม่นะ ข้าไม่เชื่อข้าจะเป็นลูกคนป่าได้อย่างไร " จี้เถา " เช่นนั้นเจ้าก็ลองถามแม่เจ้าดูสิใช้สมองอันเล็กน้อยของเจ้าลองคิดทบทวนที่ผ่านมามีอะไรผิดปกติหรือไม่ "

พราวรัมภายกมือไหว้พ่อกับแม่ของริสา ทั้งครอบครัวน่ารักกับเธอมาก ดีกับเธอตามนิสัยของคนไทย “พ่อกับแม่สบายดีใช่ไหมลูกหนูพราว” “น่าจะสบายดีค่ะคุณป้า” “เอ่า....ทำไมตอบแบบนั้นล่ะลูก นี่แสดงว่าหนูไม่ได้กลับบ้านหรอกรึ” นางสร้อยสุดามองหน้าพราวรัมภา นางรู้สึกว่าเพื่อนสนิทของลูกสา วคนนี้จะต้องมีปัญหาอะไรสักอย่างแน่ๆ ถึงได้เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาหางานทำถึงอเมริกานี่

เสี่ยวเป่ารีบฟ้องก่อน “ท่านแม่ขอรับ พุทราป่าตรงนั้นเยอะแยะเลย แล้วก็ตรงนั้นมีผักป่าด้วย ข้าอยากเก็บไว้เป็นเสบียง แต่พี่ใหญ่ไม่อยากให้ข้าเก็บ!” ต้าเป่าตอบเสียงจริงจัง “ท่านแม่บอกว่าห้ามวิ่งไปทั่ว เดี๋ยวเจอสัตว์ร้าย” “แต่ถ้าคนอื่นเก็บไปจนหมดจะทำยังไงเล่า!” เสี่ยวเป่าบ่นอุบ

นิดาพยักหน้าให้กับไม้และหันกลับไปหาคุณหญิงมาร์ว่าที่แม่ย่าชวนไปดูผักที่สวนหลังบ้านที่ยายยายปลูกไว้ “ไปสิจ๊ะแม่อยากเห็น”คุณหญิงมาร์และว่าที่ลูกสะใภ้จูงมือกันไปทำให้คนอื่นที่มองดูหายห่วงเรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้ในทันทีส่วนไม้ปลามมี่คุณพ่อปราบเดินมาสมทบกับเจษโยเหนือที่กำลังปรึ กษาเรื่องงานหมั่นที่ทีมออแกไนท์กำลังจะมาถึงแล้ว