Novel & Cerita แม่หญิงพิษร้ายพาลูกทำสวนในมิติต่างแดน

เมื่อทั้งสองทำตามสิ่งที่บอกเสิ่นเฟยฟางก็พาสองผู้เฒ่าเข้ามิติของเธอที่ตอนนี้ขยายใหญ่มาก แปลงผัก แปลงสมุนไพร มันป่า ต้นผลไม้ ต้นไม้ที่สร้างประโยชน์ สัตว์เลี้ยงมากมายที่ขยายเผ่าพันธุ์เร็วจนน่าปวดหัว พ่อฒ่าสามลืมตามองรอบข้างอย่างอึ้ง ๆ กว่าจะหาเสียงตนเองเจอ “นี่มันเร ื่องอะไรกัน!” แม่เฒ่าสามมีท่าทีไม่ต่างกัน นางยกมือขึ้นปิดปาก “หรือนี่จะคือสวรรค์!”

@สวน เมื่อมาถึงกระท่อมที่เดิม นาริกาก็ต้องแปลกใจ เมื่อจู่ๆพ่อแม่แล้วก็มาติเนสหายไปจากตรงนี้ หญิงสาวสอดส่องสายตาไปทั่วบริเวณและเธอก็ได้พบกับทั้งสามคนที่กำลังง่วนอยู่ในสวน นาริกาจึงเดินไปหาอย่างไม่รอช้า หญิงสาวทำตาโต ลืมเรื่องที่น่าตกใจก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น เพราะ สิ่งที่เธอเห็นตรงหน้ามันน่าตกใจเสียยิ่งกว่า มาติเนสอยู่ในสวน! เขาเข้าไปทำอะไรในน้้น

ความน้อยใจบางอย่างย้ำเตือนพิยดาให้กลับมาหยัดยืนด้วยลำแข้งตัวเองได้แล้ว จะรบกวนให้เขาซื้อข้าวซื้อน้ำมาเลี้ยงดูหล่อนกับพ่อแม่ไปถึงไหน แค่นี้ก็มากจนนับเป็นบุญคุณได้แล้ว ถึงจะหวาดกลัวผู้คนและการออกนอกบ้านมากแค่ไหน แต่พิยดาก็ข่มความกลัวก้าวเดินเชื่องช้าออกไปหาพ่อก ับแม่ ศรันย์ตอกตะปูขึ้นป้ายสวนผักแม่พัดให้โดดเด่น ใกล้เคียงกับแปลงดินที่เขากับเลขาฯ ช่วยกันขุดจนเสร็จพร้อมสำหรับหว่านเมล็ด แม่ดูมีความสุขมาก เข้ามาลากแขนพิยดาชี้นิ้วไปที่แปลงดินพูดเออๆ อาๆ ฟังไม่รู้ความ

นางหายตัวเข้าไปในมิติทันที ที่นั่นสามีและลูกชายกำลังหลับสนิท ภายในมิติมีทั้งกลางวันและกลางคืนคล้ายโลกภายนอก เพียงแต่นางไม่รู้ว่าที่นี่จะมีฤดูหนาวหรือไม่ หากมีขึ้นมาจริง ผลไม้ที่ปลูกไว้จะตายหมดหรือเปล่าก็ไม่อาจคาดเดาได้ ได้แต่ภาวนาเงียบ ๆ ขอให้มิตินี้ปลอดจากฤดูหนา วเถิด นางอุ้มลูกน้อยขึ้นมาป้อนนมอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเช็ดตัวให้จนสะอาด แล้ววางลงบนที่นอนที่นำมาจากด้านนอก จากนั้นจึงเดินไปนั่งข้างสามี มือลูบเบา ๆ ไปตามใบหน้าที่เริ่มมีหนวดครึ้มขึ้นบ้างแล้ว

จ้าวหานหรงลงมาดูแปลงผักที่เริ่มโตขึ้นนางคอยพรวนดินใส่ปุ๋ยมูลวัวตามระยะเวลาของผักแต่ละชนิด "ท่านแม่เจ้าคะข้าอยากช่วยท่านแม่" หลี่จิ่วเม่ยเดินมาดูนางได้สักพักเห็นมารดาทำงานคนเดียวจึงอยากมาช่วย จ้าวหานหรงเห็นบุตรสาวตัวน้อยเดินมาหานางยิ้มแย้มนั่งลงอ้าแขนออกไปรับ เด็กน้อ ยเห็นมารดาไม่แสดงความรังเกียจนางเหมือนเมื่อก่อนก็ยิ้มร่าเริงโผเข้าหา

ทั้งสองพระองค์เดินกลับเข้าสู่ห้องบรรทม ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ดูเหมือนจะเป็นพยานให้กับความรักของพ่อแม่ที่มีต่อรัชทายาทผู้พลัดถิ่น ยามเซินในวันหนึ่งที่ลมพัดเอื่อยๆ อาเป่าประคองเสี่ยวชิงที่ไหล่ยังพันผ้าพันแผลออกไปเดินเล่นที่สวนหลังร้านที่มีต้นท้อใหญ่กำลังออกดอกสะพรั่ง กลีบสีช มพูร่วงหล่นตามแรงลมประดุจหิมะสีหวาน ทั้งคู่หยุดยืนใต้ร่มไม้ใหญ่ อาเป่ากุมมือเล็กของนางไว้แน่น

วิญญาณของเสี่ยวหลินที่อยู่อีกมิติหนึ่งถูกดูดเข้ามาอยู่ในร่างของเฉินไป๋อิงเพื่อเปลี่ยนแปลงชะตากรรมชีวิตของนางกับบุตรชายมาพร้อมระบบมิติของใช้มากมาย ต่อจากนี้เสี่ยวหลินจึงจำเป็นต้องการเป็นมารดาของเฉิงหงเด็กชายตัวน้อยและเลี้ยงดูบุตรชายให้เติบโต ตอนที่ 1 ทะลุมิติ รุ่ งอรุณสว่างไสวในฤดูเหมันต์ นานหลายวันแล้วที่ไม่มีแสงแดดเช่นนี้ ชาวบ้านพากันตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเดินทางออกจากเรือนหาไม้ฟืนไว้ใช้หากมีหิมะตกมาอีกจะได้ไม่ลำบาก เช่นเดียวกับสองแม่ลูกที่กำลังแบกตะกร้าขนาดใหญ่ขึ้นหลังเพื่อออกเดินทางขึ้นเขาหาไม้ฟืนและพืชผักต่าง ๆ

“นายหญิงกำลังสร้างบ้านอยู่บนที่ดินในหมู่บ้านหว่านเซิน ตั้งใจจะทำสวนปลูกผักรูปแบบผสมผสาน พร้อมสร้างมินิรีสอร์ทที่นั่นเจ้าค่ะ นายหญิงใหญ่” พรวดดด! แค่กๆๆ เย่หลินสำลักน้ำชายามได้ยินว่าบุตรีจะไปทำสวน หนิงเอ๋อร์ของนางไม่เคยจับแม้กระทั่งไม้กวาด แล้วจะไปทำสวนปลูกผักเนี่ยนะ!

"ฉันยอมบอกแล้ว แม่อาจจะอยู่สวนปาล์มเก่าค่ะ สวนปาล์มรกร้างนอกเมืองของคุณลุงพิพัฒน์” เจนจรัสยอมเปิดปากให้ข้อมูลสำคัญ ออกมาอย่างรวดเร็วที่สุด หลังจากที่นั่งเงียบมาตลอดหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองบรรเจิดช้าๆ ดวงตาของเธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวเท่ากับน้องสาว แต่กลับมีความเจ็บ ปวดและความอ่อนล้าฉายออกมา "คุณบรรเจิดคะ..." เจนจรัสเอ่ยเสียงแผ่ว

หลี่เล่อเยียนพยักหน้ารับทราบ พร้อมกับเดินตามแม่สามีไปอย่างเงียบๆ อาศัยช่วงที่เดินตามหลังแม่สามีนั้นก็จัดทรงผมให้เข้าที่ ให้ไม่ดูน่าเกลียดจนเกินไป “คุณแม่มีอะไรหรือคะ” แม่เฒ่าหยางพาลูกสะใภ้เดินมาคุยที่สวนผักหลังบ้าน เมื่อแม่เฒ่าหยางเห็นว่าเป็นที่ลับตาคนเธอจึงหยุดเพื่อที่จะพู ดคุยกับลูกสะใภ้