บทที่ 8 เสบียงสำรอง

บทที่ 8

เสบียงสำรอง

               เมื่ออิ่มท้องและได้พักจนหายเหนื่อย ทุกคนก็พากันขึ้นเขาไปเก็บผักป่าไว้เป็นเสบียงสำรอง

               แม้เป้าหมายคือเมืองเจิ้งหยางซึ่งอยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่มีใครกล้ารับประกันว่า ท่านอ๋องผู้ปกครองเมืองนั้นจะเมตตา เปิดทางให้ผู้อพยพอย่างพวกเขาได้ตั้งรกราก

               ผู้หนีภัยแล้งมีจำนวนมาก ไม่ใช่แค่หมู่บ้านเฟิงโฮ่ว หากแต่แทบทั้งเมืองโหยวเฉินต่างอพยพกันหมด

               ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะถึงเมืองเจิ้งหยาง ไม่มีใครรู้ว่าเสบียงระหว่างทางจะหมดลงก่อนหรือไม่

               หมอเยี่ยนพาลูกชายทั้งสองขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร เผื่อไว้รักษาผู้เจ็บป่วยและคนป่วยระหว่างทาง

               เยว่ไฉหนิงก็ไม่รอช้า จูงมือลูกชายทั้งสองเดินตามขึ้นเขาทันที

               ในเมื่อป่าแถบนี้อุดมสมบูรณ์ ย่อมต้องมีของดีซ่อนอยู่แน่นอน

               ตอนแรก สองแฝดเดินเตาะแตะตามหลังมารดาไม่ห่าง แต่ไม่นาน เสี่ยวเป่าก็เริ่มอยู่ไม่สุข พอเหลือบเห็นต้นพุทราป่าที่ออกผลดกเต็มต้น ขาสั้นๆ ก็เตรียมจะพุ่งเข้าใส่ทันที

               ทว่าวิ่งได้เพียงก้าวเดียว ก็ถูกต้าเป่าคว้าคอเสื้อดึงกลับมา

               ครู่ต่อมา เมื่อเห็นผักป่าหน้าตาคุ้นเคย เสี่ยวเป่าก็ตั้งท่าจะวิ่งอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันยกเท้าขึ้น ก็ถูกต้าเป่าดึงคอเสื้อรั้งไว้ได้ทัน

               เสี่ยวเป่าทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะดึงผมต้าเป่าเพื่อระบายแค้น

               ต้าเป่าก็ไม่ยอม ดึงผมของเสี่ยวเป่าคืน

               พริบตาเดียว เด็กทั้งสองก็แลกหมัดกันตุ้บตั้บ

               เยว่ไฉหนิงรีบแยกทั้งคู่ออกจากกัน แล้วตีก้นไปคนละที

               นางลงมือไม่หนัก แต่ก็ทำให้เด็กทั้งสองยอมหยุด

               “ห้ามตีกัน!” เยว่ไฉหนิงเอ็ด

               เห็นพวกเขาร่าเริงขึ้นก็ดีใจอยู่หรอก แต่ความซุกซนที่เพิ่มขึ้น ก็ทำเอาเหนื่อยไม่น้อยเหมือนกัน!

               เสี่ยวเป่ารีบฟ้องก่อน “ท่านแม่ขอรับ พุทราป่าตรงนั้นเยอะแยะเลย แล้วก็ตรงนั้นมีผักป่าด้วย ข้าอยากเก็บไว้เป็นเสบียง แต่พี่ใหญ่ไม่อยากให้ข้าเก็บ!”

               ต้าเป่าตอบเสียงจริงจัง “ท่านแม่บอกว่าห้ามวิ่งไปทั่ว เดี๋ยวเจอสัตว์ร้าย”

               “แต่ถ้าคนอื่นเก็บไปจนหมดจะทำยังไงเล่า!” เสี่ยวเป่าบ่นอุบ

               “ไม่หมดง่ายๆ หรอกน่า” ต้าเป่าตอบเสียงเรียบ

               ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ น้องชายตัวแสบก็เบิกตากว้าง ร้องลั่น

               “อ้าว! ท่านแม่เก็บผลไม้พิษทำไมเยอะแยะขอรับ!”

               การเปลี่ยนประเด็นกะทันหันของเสี่ยวเป่าทำเอาต้าเป่าปวดหัว

               เยว่ไฉหนิงยิ้มบาง พลางตอบอย่างใจเย็น “สำหรับคนอื่นมันคือยาพิษ แต่สำหรับพวกเราผลไม้นี้จะเป็นขุมทรัพย์”

               “ขุมทรัพย์! พวกเราจะรวยแล้วใช่ไหมขอรับ!” เสี่ยวเป่าถามตาโตด้วยความตื่นเต้น

               ต้าเป่าแม้จะมีความสุขุมกว่า แต่ดวงตากลมโตกลับวูบไหว เห็นชัดว่าตื่นเต้นไม่แพ้เสี่ยวเป่า

               เยว่ไฉหนิงหัวเราะ นางเองก็นึกไม่ถึงว่าที่นี่จะมี ‘พริก’ ด้วย 

               อันที่จริง ในมิติลับของนางก็มีพริกอยู่มาก วางแผนไว้ว่า หากตั้งรกรากได้เมื่อไร นางจะนำออกมาปลูก

               พอดีเลย ในเมื่อที่นี่มีพริกอยู่แล้ว ตอนเอาพริกออกมาจากมิติลับจะได้ไม่ต้องหาข้ออ้างมากนัก

               “สิ่งนี้ไม่ใช่ผลไม้พิษหรอก มันเรียกว่า ‘พริก’ และเป็นเครื่องปรุงที่มีรสเผ็ดร้อน” เยว่ไฉหนิงอธิบายให้ลูกทั้งสองฟังอย่างใจเย็น

               เสี่ยวเป่ายื่นมือจะหยิบเข้าปากด้วยความอยากรู้ตามประสาเด็ก

               แม้จะเห็นลุงหวังทรมาน แต่ก็อยากรู้อยากลองว่าจะแสบร้อนแค่ไหน

               “หยุดเลย!” เยว่ไฉหนิงคว้าข้อมือเล็กของเสี่ยวเป่าไว้ พลางดุเสียงเข้ม “ถึงจะไม่มีพิษ แต่เจ้ายังเด็ก กินไม่ได้เด็ดขาด!”

               เสี่ยวเป่ารีบหดมือกลับ ทำปากยื่น ไม่พอใจ

               “ท่านแม่ขี้งก”

               “อยากลิ้นพองเหมือนปู่หวังหรือไง?” ต้าเป่าส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ท่าทางสุขุมเหมือนบัณฑิตตัวน้อย

               “ไม่กินก็ได้” เสี่ยวเป่าตอบกลับอย่างไม่ทุกข์ร้อน

               เยว่ไฉหนิงส่ายหัวด้วยความอ่อนใจ

               เมื่อเก็บพริกจนพอแล้ว เยว่ไฉหนิงก็พาเจ้าแฝดไปเก็บพุทราป่าและผักป่าต่อ

               พุทราป่าที่นี่ลูกเล็ก แถมรสเปรี้ยว ไม่ค่อยน่ากินนัก ทว่าเสี่ยวเป่ากลับกินได้ทุกอย่าง ระหว่างเก็บใส่ตะกร้าก็หยิบเข้าปากไปหลายเม็ด แก้มป่องจนดูไม่ต่างจากกระรอกที่กำลังตุนอาหาร

               นอกจากจะตุนเสบียงสำรองไว้ได้จำนวนมากแล้ว สามแม่ลูกยังช่วยกันเก็บฟืนใส่ตะกร้าอีกด้วย

               เยว่ไฉหนิงอาศัยจังหวะที่แถวนั้นไม่มีใคร แอบแบ่งของบางส่วนเก็บไว้ในมิติลับ เพื่อที่ตอนเดินทางตนจะได้ไม่ต้องถือของหนัก

               นางกับลูกๆ ไม่ได้รีบร้อน พอเหนื่อยก็จะหยุดพัก นั่งกินบิสกิตกับดื่มน้ำพุวิเศษฟื้นฟูพลังกาย

               เมื่อตระเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย เยว่ไฉหนิงก็จูงมือเด็กๆ พากันลงเขา

               สวบ…สาบ…

               ระหว่างทาง สายตาของเยว่ไฉหนิงพลันเห็นเงาสีดำยาวใหญ่บนพื้นกำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

               เมื่อเห็นชัดว่าเป็นงูตัวมหึมา นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบคว้าท่อนไม้ยาวและแข็งแรงออกมาจากมิติลับ แล้วฟาดลงไปสุดแรง

               ปั้ก!

               หัวงูแหลกเละจนแทบดูไม่ได้

               “ท่านแม่มือหนักจัง!” ต้าเป่าขมวดคิ้ว

               “อี๋…เละเลย!” เสี่ยวเป่าทำท่าขนลุกขนพอง

               เยว่ไฉหนิงก้มลงตรวจดูซากงูอย่างละเอียด ครั้นแน่ใจแล้วว่าไม่มีพิษก็ถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็ยังเอาไปให้จ้าวซื่อต้มเป็นซุปได้

               พูดถึงพละกำลัง…

               ในยุคสิ้นโลก กัมตภาพรังสีที่กระจายอยู่ในอากาศ นอกจากจะทำให้มนุษย์ธรรมดากลายเป็นซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์แล้ว ยังทำให้บางคนวิวัฒน์จนกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษอีกด้วย

               เยว่ไฉหนิงก็เป็นหนึ่งในนั้น นางมีเรี่ยวแรงเหนือคนทั่วไป และมิติลับนี้เองก็ถือกำเนิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงของร่างกายในครั้งนั้นเช่นกัน

               นางเก็บงูใส่ตะกร้า แต่เดินต่อไปได้ไม่กี่ก้าว หญ้าข้างทางกลับสั่นไหวรุนแรงอีกครั้ง

               งูอีกแล้วหรือ?

               ความคิดเพิ่งผุดขึ้นมา บางอย่างก็โผล่พรวดออกมาจากพงหญ้าข้างทางอย่างรวดเร็ว 

               พรึ่บ!

               สิ่งที่พุ่งออกมานั้นกลับไม่ใช่งูอย่างที่คิด หากเป็นหมูป่าตัวโต ลำตัวแน่นกำยำ ดวงตาดุดันและฉุนเฉียว มันขุดดินด้วยกีบหน้า ก่อนจะพุ่งทะยานตรงเข้าใส่ทั้งสามคน!