แม่หญิงพิษร้ายพาลูกทำสวนในมิติต่างแดน Novels & Stories

ใบหน้าหวานหันมองหน้าสามีของตัวเอง วันนี้เธอมาเที่ยวที่บ้านของพ่อแม่ เลยแวะมาดูสวนทานตะวันที่ยังคงเบ่งบาน วันแรกที่กลับมาเมืองไทย เธอรู้สึกดีใจที่ได้เห็นดอกไม้เหล่านี้เจริญเติบโต และคนที่ทำคือขุนศึกทั้งหมด แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอใจอ่อนกับเขาได้อย่างไร ในเมื่อเขาเป็นรักแ รกและรักเดียวของเธอมาตลอด ตลอดระยะเวลาสามปีที่เธอต้องทรมานเลี้ยงลูกปราศจากพ่อของลูก เธอนอนร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือดแทบทุกวัน ครั้งแรกที่เธอเห็นเขาที่สวิตเซอร์แลนด์ ยอมรับเลยว่าเธอทั้งตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน “พี่ว่าจะเอาไปปลูกที่บ้านเราแทนแล้ว”

เซี่ยเป่าเจิ้นถามเผื่อว่าจะช่วยอะไรลูกได้บ้าง “เอาอย่างนี้ก็แล้วกันค่ะแม่ เดี๋ยวฉันจะเข้ามิติไปขนของออกมา ส่วนแม่ก็เตรียมสถานที่ไว้จะได้ล้างพวกหม้อ กระทะ ถ้วยจานกัน” เธอพูดออกมาเพราะการเข้ามิตินั้นน่าจะมีเธอเพียงคนเดียวที่เข้าได้หรือเปล่า เรื่องนี้หญิงสาวยังไม่แน่ใจเลยให้ผู้ เป็นแม่รออยู่ด้านนอก “ได้เลย เดี๋ยวแม่จะจัดการส่วนที่เหลือเอง” ผู้เป็นแม่พยักหน้ารับคำ

กลับไปได้อีก เขารู้สึกมาสักพักแล้วว่านางมิใช่จ้าวลี่หลินคนเดิม สตรีผู้นั้นทำสวนไม่เป็น อย่าว่าแต่ทำปุ๋ยหมักเลย แม้กระทั่งอาจมเสี่ยวไป๋ก็เกรงว่านางจะไม่มองด้วยซ้ำ นี่นางทั้งเอาอาจมที่สลายเป็นเนื้อดิน ไปปลูกผัก ทั้งหาเงินทั้งดีต่อเขา ไม่มีวันเป็นสตรีชั่วร้ายผู้นั้นอย่างแน ่นอน แต่เขาไม่รู้ว่านางเป็นผู้ใดกันแน่ หากนางไม่อยากเอ่ย เขาก็ยอมที่จะไม่รู้

หญิงสาวเอ่ยถามถึงผู้เป็นประมุขอีกสองคนของไร่วลีพรรณ “ไม่อยู่ค่ะ พ่อเลี้ยงใหญ่กับแม่เลี้ยงไปเที่ยวต่างประเทศ” คำตอบของเนียมให้ยศสิตาหนักใจขึ้นมาอีกเป็นทวีคูณเพราะนั่นหมายถึงว่าหล่อนต้องเผชิญหน้ากับภูริภัชร์ตามลำพังในอาณาจักรของเขา

“แต่วันแล้ววันเล่าเธอก็ไม่ยอมมารับลูกเสียที จนหลายวันผ่านไปแม่ถึงทราบ ว่าเธอหนีไปอยู่ที่ต่างประเทศกับสามีใหม่ แม่พยายามติดต่อเธอทุกช่องทางก็ไม่สามารถติดต่อได้เลย มีแค่จดหมายฉบับเดียวที่เธอฝากคนมาให้ ว่าเธอจะไม่ยอมกลับมาประเทศไทยอีก...” ใบหน้าเศร้าสลดของปาลรพีร์เผยอ อกมาอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ปรารถนาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของเธอให้ฟัง

หลังจากพูดคุยกับคุณพ่อคุณแม่ของปรายฟ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณหญิงวลัยลักษณ์ก็ขอคุยกับปรายฟ้าเป็นการส่วนตัวในสวนหลังบ้านที่กำลังถูกคุณแม่ของปรายฟ้าจัดแต่งอย่างเพลิดเพลิน “ป้าต้องขอโทษหนูอีกครั้งนะปรายฟ้า...สำหรับเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา” คุณหญิงวลัยลักษณ์พูดด้วยน

“ท่านตาอย่ากังวลเรื่องสวนของหลานเลยเจ้าค่ะ หากสวนด้านนอกถูกทำลายไปจริง ๆ ข้าก็ยังสามารถนำสมุนไพรในมิติลับไปปลูกใหม่ได้อยู่เจ้าค่ะ” “จริงอย่างที่ท่านแม่ว่านะเจ้าคะท่านตาทวด ข้าสามารถช่วยท่านแม่กับท่านพ่อดูแลสวนสมุนไพรได้แล้วด้วย หากเกิดปัญหาขึ้นจริง ๆ ข้าคิดว่าการปลูกมันขึ ้นมาใหม่คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงของพวกเราเจ้าค่ะ” เทียนเจียวเจียวเอ่ยขึ้นบ้าง

“แม่ก็จะย้ายไปกับกูด้วย ขายสวนให้ญาติๆเค้าทำต่อแล้วไปอยู่กันที่นู่นเลย” พันวาเล่าออกมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อนึกถึงตอนที่นั่งคุยตกลงอนาคตกันกับแม่เมื่อช่วงปิดเทอม ไม่อยากเชื่อว่าแม่ที่รักสวนของพ่อนักหนาจะยอมขายมันเพื่อไปใช้ชีวิตกับพันวาที่ญี่ปุ่นแบบนั้น แม่บอกแค่ว่าไม่อยากยึด ติดกับอะไรนอกจากความสุขที่จะได้อยู่กับพันวาจนนาทีสุดท้ายของชีวิตก็พอแล้ว

แม่บ้านหันมาตอบ ก่อนจะเดินไปเปิดม่านให้กว้างขึ้น เพื่อให้หญิงสาวสามารถมองออกไปเห็นด้านนอก “สวนของพี่ดิน” ธารทีราทวนคำพูดของแม่บ้าน แววตาคู่งามไหวระริก ขณะมองดอกไม้หลายชนิดผ่านบานหน้าต่างที่ห่างออกไปจากจุดที่เธอยืนอยู่ไม่ไกลนัก

“ขอรับท่านแม่ ตอนนี้ท่านแม่เก็บพวกมันเข้ามิติไปก่อนเถอะจะได้ทำความคุ้นเคยกับพวกสัตว์ที่อยู่ในมิติ” “ได้ๆ ” เนี่ยหลิงนำม้าทั้งฝูงเข้าไปในมิติและบอกให้ไป๋หลงจัดหาที่อยู่ให้พวกมันด้วย หลังจากนั้นแม่ลูกก็เดินลงเขากลับบ้านทันทีระหว่างเดินกลับบ้านก็พบเจอกับชาวบ้านที่มาหาของป่าเช่ นเดียวกันนางก็ทักทายตามมารยาทเท่านั้น กลับมาถึงบ้านก็พบกับลูกสาวที่นั่งหน้าตูมอยู่ข้างๆท่านพ่อของนาง