トキシック Novels & Stories

Tumindig siya nang diretso, inangat ang tingin at huminga nang malalim. “I did some research about you,” panimula niya, mahinahon pero sigurado. “At nalaman kong infected ka ng isang uri ng toxin. Most likely, dala mo na siya since birth. Kung hindi agad magagamot, eventually, you’ll lose control of your body. Mapaparalyze ka. Magka-collapse ang muscles mo. At kahit ilang taon ka pang mag-training, wala na ‘yang silbi.”

Napakasungit talaga ng isang 'to. Saglit naming kinausap ang sekretarya ni Sean bago kami nakapasok sa opisina niya. Napangiwi ako sa kakaibang amoy na humalo sa aircon pagkapasok namin. Parang amoy pawis na ewan. Matalim kong tinignan si Sean na nakaupo sa swivel chair at gulo-gulo ang buhok. Hindi pa maayos ang pagkakabutones ng kaniya polo at halatang kakatapos lang makipag.... "The fuck, Sean?" asik ni Gyron. "I told you I'll bring Selene with me and don't do stupid things,."

“Maya, sandali--” Hinawakan niya ang pulso niya, mariin. “Maya, huwag mo ‘yang amuyin.” “H-ha? Bakit--” Inilayo ni Lucas ang mismong bote. Pinigilan ang hininga. “Maya… may nilagay dito. Takpan mo ang ilong mo.” “Ha? Ano--” “Toxic solvent ito,” mahina pero mabigat niyang sabi, parang sinusubukan pigilin ang galit.

Tila ito isang babala na ibinalik na ang lahat ng pader at grid na kanilang binuwag. Kung tutuusin, naiinis si Lauren sa sarili niyang reaksyon. In her point of view, hindi naman talaga siya dapat maapektuhan ng ganito. Wala namang opisyal na namamagitan sa kanila. Walang commitment, walang label, at walang pinanghahawakang pangako. Maaring isang simpleng halik lang iyon na dala ng matinding puyat, ulan, at bugso ng impulses matapos ang mahabang gabi ng trabaho. Isang structural malfunction kumbaga.

MissToxotis|RATED 18 Enjoy Reading!

CHAPTER 82 Mariin siyang napapikit dala ng kahihiyan. Muling humalakhak si Anton. Namamaos ang timbre ng boses nito na naghahatid ng kiliti sa kaliit-liitang himaymay ng kanyang katawan. “I’ll f uck you hard next time.” Napanguso si Tori. Muling dumunggol sa kanya ang malaki nitong p agkalalaki. “Magkakasya ba sa akin?”

Mahabang paliwanag nito. Napatawa ako ng hilaw nang marinig iyon. I shook my head in disbelief. "You know, what he said is true" Napataas ito ng kilay sa akin kaya naman itinuloy ko ang sinasabi ko. "That maybe, being a demon runs in our blood. We do things for revenge and I think it's always been our curse, Iroshin. We are toxic with the people who surround us." I murmured. Huminga ako ng malalim.

“Good. Let it destroy me. Ano pa bang natitira? Wala nang halaga ang mga bagay na mayroong ako. Kasama ng fiancée ko, nailibing na rin ang kinabukasan ko. The only thing that keeps me alive… is the thought of watching Amariz crawl.” He poured another glass, liquid splashing violently. He raised it in a mocking toast. “To her,” bulong niya, puno ng poot. “To Amariz Solene. The woman who doesn’t know she’s living on a borrowed time.” Naningkit ang mata ni Damien. “And if she fights back?” Alaric chuckled darkly, the sound chilling. “Then she’ll learn what it means to fight a man who has nothing left to lose.”

Tumigil ito, seryoso ang mukha ngunit hindi napawi ang makahulugang ngiti. "...my sex slave."