روايات بقلم pitchapa Sirirattanasodthikul

ตอนที่ 9 ความทรงจำย้อนคืนอากาศยามเช้าของวันใหม่ไม่ได้สดใสเหมือนอย่างที่เคยเป็น เนื่องจากสภาพฝนฟ้าอากาศที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยตั้งแต่เมื่อคืน ในช่วงเวลานี้หลายผู้คนต่างเร่งรีบออกไปทำงานหรืออยู่ระหว่างการเดินทางไปยังที่ทำงานแค่คิดก็เป็นสิ่งน่าเบื่อสำหรับมนุษย์เงินเดือน เช่นเดียวกับผมหลังจากตื่นนอนได้สักพักแล้วแต่ไม่ยอมลุกขึ้นจากเตียงนอนพร้อมใบหน้าหวานของผมกำลังมองน่านฟ้าที่กำลังหลับตาราวกับไม่อยากตื่นจากความฝัน ก้านนิ้วเรียวได้สัมผัสจมูกสวยและไต่ระดับไปจนถึงขนตาที่ถูกประดับด้วยเส้นขนเป็นแพหนาชวนมองอย่างละสายตาไม่ได้“……” ทำไมเราสองคนต้องอยู่ในสถานะแบบนี้ด้วยนะ ยังมีอีกหลายเรื่องราวที่ไม่สามารถบอกได้มันช่างอึดอัดจนแทบระเบิดออกมา ถ้าหากวันพรุ่งนี้ไม่สามารถอยู่เคียงข้างน่านฟ้าได้อีกแล้วผมต้องทำอย่างไร และน่านฟ้าจะอยู่ได้ไหมหากไม่มีเขา เวลาของเราสองคนในตอนนี้ช่างน้อยเหลือเกิน ความจริงแสนเจ็บปวดหากน่านฟ้ารับรู้ต่อจากนี้จะทำใจได้หรือเปล่าภายในใจของผมเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเหลือเกิน“ถ้าไม่มีดาวอยู่ ฟ้าจะคิดถึงกันบ้างไหม จะลืมเรื่องของเราสองคนหรือเปล่า” น้ำตาเม็ดใสได้ไหลอ

ตอนที่ 8 สัมผัสที่ไม่เคยลืมมหาวิทยาลัย“ยิ้มหน้าแป้นมาเชียวอาจารย์น่านฟ้าคร้าบบ” เสียงทุ้มของกรีนเอ่ยปากแซวเมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของเพื่อนสนิทในยามเช้าเช่นนี้คงเป็นเรื่องอื่นไม่ได้แน่นอนนอกจากเรื่องคนคุยที่เลื่อนขั้นเป็นคนรัก“อือ อารมณ์ดี” น่านฟ้าตอบกลับพร้อมเดินไปยังโต๊ะทำงานประจำก่อนจะเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เพื่อเคลียร์งานที่ทำค้างไว้“นัดเจอบ้างดิอยากเห็นแฟนเพื่อนบ้าง”“อืม ไว้ว่างๆ กูก็คงพาไปรู้จักพ่อแม่ก่อน” น่านฟ้าพูด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่เห็นโทรศัพท์ของนับดาวเลยเวลาที่อยู่ด้วยกัน“แต่น่าแปลกที่เขาไม่พกโทรศัพท์ติดตัวเลย” ทั้งที่นอนในห้องเดียวกันทั้งคืนแต่น่านฟ้าก็ไม่เจอโทรศัพท์ของนับดาวตื่นเช้ามาก็เจอเพียงกระดาษโน้ตแปะไว้ตรงหมอนถูกเขียนจากนับดาวด้วยข้อความสั้นๆ ว่ารีบออกไปทำงานไม่กล้าปลุกและไว้เจอกันตอนเย็นที่คอนโดเช่นเดิม“เขาคงไม่อยากสนใจแหละ เพราะอยากให้ความสำคัญกับมึงมากกว่า มีอะไรค่อยคุยนะมีสอนช่วงเก้าโมง” กรีนตบไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะขอตัวไปสอนนักศึกษาประจำวิชาของตน ปล่อยให้น่านฟ้านั่งขบคิดคำพูดของกรีนรวมถึงการกระทำของนับดาวเมื่ออยู่กับตนไม่ได้มีอะไรผิดปกติกลับกัน

ตอนที่ 7 เรื่องราววุ่นวายของพนักงานบริษัท “นับดาว! เธอทำแบบนั้นในที่ประชุมทำไม รู้ไหมว่ามันฉีกหน้าพี่ที่เป็นหัวหน้าเธอ” เสียงของพี่ออมหัวหน้าแผนกที่กำลังต่อว่าลูกน้องอย่างผมเนื่องจากการประชุมที่ผ่านมานั้นเธอไม่ได้เตรียมข้อมูลรายงานไปและให้นับดาวเตรียมเร่งด่วนจึงมีบางส่วนที่เธอต้องด้นสดเองแต่ข้อมูลไม่ตรง นับดาวอดไม่ได้ที่จะพูดช่วยแต่ไม่คิดว่าพี่ออมจะมองตีความหมายเป็นการฉีกหน้าเสียงั้น “ผมช่วยพี่ออมอยู่นะครับ บอสใหญ่เขาก็ไม่ได้พูดว่าอะไรสักหน่อย” หากการถอนหายใจของผมนับเป็นกีฬาคงได้เหรียญทองแล้วล่ะครับ เป็นอีกวันที่ผมเข้างานมาก็เบื่อหน่ายกับหัวหน้าแผนก ทั้งที่รู้ว่าวันจันทร์มีประชุมสรุปงานประจำสัปดาห์แต่เหตุใดหัวหน้าผมถึงไม่เตรียมรายงานข้อมูลหรือสั่งให้ผมทำไว้ตั้งแต่วันศุกร์ และมาสั่งหนึ่งชั่วโมงก่อนเข้าประชุมแบบนี้ผมสามารถร้องเรียนบอสใหญ่อีกทีได้ไหม “เธอเป็นลูกน้องฉัน เธอไม่มีสิทธิ์จะพูดแทนฉันในที่ประชุม จำเอา ไว้ด้วย” ตรรกะแบบหัวหน้าเช่นนี้อีกกี่สิบปีผมก็คงไม่มีวันเข้าใจหรอกครับ “ครับ เข้าใจแล้วครับ” ผมได้แต่ตอบกลับไปเพราะไม่ว่ายังไงเขาก็คือหัวหน้า ผมที่เป็นลูกน้องไม่มีสิทธิ์ถกเถียง

ตอนที่ 6 เดทแรกของเราสอง (?) วันเสาร์ 09.00 “รีบไปไหนน่ะลูก” เสียงคุณแม่เอ่ยปากทักลูกชายที่ดูรีบร้อนคล้ายจะออกไปด้านนอก “พอดีมีนัดน่ะครับ วันนี้ผมกลับช้านะ” น่านฟ้าพูดพร้อมยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินไปยังรถที่ถูกเตรียมเอาไว้โดยคนรับใช้พร้อมขับออกไป ปล่อยให้คุณพ่อและคุณแม่ยืนมองด้วยความงุนงง เช้าวันนี้คงเป็นวันที่สดใสมากกว่าที่ผ่านมาเพราะน่านฟ้าได้ไปตามนัดหมายคนสำคัญที่เฝ้ารอมานานนับเดือน กว่าจะมีวันนี้ได้เขาเองก็ทรมานไม่น้อย หลายคนอาจจะงงว่าทำไมน่านฟ้าไม่คิดจะตามหาคนรักเก่าและเลือกจะเชื่อคำพูดของแม่ น่านฟ้าเองก็อยากจะตามหาแต่ในเมื่อเขาเลือกจะทิ้งช่วงนอนป่วยติดเตียงเพื่อไปมีชีวิตที่สบายไม่ต้องมาดูแลเขาเหตุผลเท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่ทำให้น่านฟ้าไม่หันกลับไปมองรักเก่า และอีกอย่างชีวิตในตอนนี้เขาได้พบเจอความรักอย่างนับดาวจึงคิดว่าควรอยู่กับปัจจุบันดีกว่า หากวันหนึ่งเขาบังเอิญได้พบเจอกับคนเก่าก็คงได้แต่แสดงความยินดีที่ไปมีชีวิตใหม่และก็ขอบคุณที่ทิ้งกันไป ทำให้เขาได้เจอความรักครั้งใหม่อย่าง นับดาว “รออยู่ตรงที่เดิมสินะ” น่านฟ้าสลัดความคิดในอดีตทิ้งก่อนจะพูดเบาๆ กับตนเองเมื่อเดินมาแล้วมาเจ

ตอนที่ 5 แฟนเก่าที่หายตัวไปของนับดาว วันศุกร์ 10:00 วันนี้ยังคงเป็นอีกหนึ่งวันที่แสนน่าเบื่อสำหรับคนทำงานเพราะอากาศที่ไม่เป็นใจสายฝนเทลงมาตั้งแต่เช้าตรู่จนตอนนี้ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดเลย น่านฟ้าต้องตื่นตั้งแต่เช้าเพราะเขามีคลาสสอนนักศึกษา ด้วยสภาพแวดล้อมฝนตกหนักแบบนี้ทำให้นักเรียนของตนหลายคนมาสายหรือเลือกจะลาหยุด เขาเข้าใจดีเพราะสมัยเขายังเป็นเด็กก็เคยทำเช่นนั้นมาก่อน “วันนี้ฝนตกผมไม่เช็คชื่อก็แล้วกัน แต่รอบหน้าต้องเข้าเรียนให้ครบกันด้วยนะครับ” น่านฟ้าเริ่มสอนและนักเรียนกลับชอบวิชานี้เป็นอย่างมากเพราะบางครั้งการใช้จิตวิทยาในการสื่อสารย่อมเป็นผลดีและอีกทั้งการเดาใจมนุษย์เป็นสิ่งที่ท้าทายในความสามารถมากจริงๆ และมันก็ช่างแปลกเพราะน่านฟ้ามีทักษะการสื่อสารเป็นอย่างดีแต่ทำไมเวลาอยู่กับนับดาวถึงใช้ไม่ได้ผลกันนะ สงสัยเจอกันรอบหน้าต้องใช้หัวใจสื่อสารกันเสียแล้วแต่อีกคนจะยอมให้เขาเจอหรือเปล่านั่นก็อีกเรื่อง “อาจารย์คะ สไลด์สอนหมดแล้ว อาจารย์จะปล่อยเลยไหมคะ”นักศึกษาถาม “เหลือเวลาอีก 20 นาทีพวกคุณอยากรู้เรื่องไหนบ้างล่ะ หรือหิวข้าวอยากเลิกเร็ว?” “หิวข้าวครับ อาจารย์” และเสียงส่วนมากลงมติกันว่

ตอนที่ 4 แฟนเก่าที่ทิ้งไป เช้าวันต่อมา 8.30 น. เช้าวันนี้เป็นอีกวันที่แสนหนักหน่วงสำหรับนักศึกษาทุกคนเนื่องจากเป็นวันสอบปลายภาคก่อนจะปิดการศึกษา และน่านฟ้าต้องมาคุมสอบแต่ระหว่างทางที่เดินไปห้องสอบนั้นได้เจอกับลูกศิษย์ภาควิชาของตน “อาจารย์คะ ข้อสอบยากไหม”นักศึกษาคนหนึ่งเดินเข้ามาถามเพราะตอนนี้ยังคงเหลือเวลาก่อนจะเข้าห้องสอบ “ตามที่ผมสอนนอกจากพวกคุณหลับและแอบเล่นโทรศัพท์ในคาบผมจึงทำไม่ได้” “โหห จารย์ พวกผมนิสัยดีสุดแล้วคร้าบ” นักศึกษาผู้ชายอีกคน พูดขึ้น “อ้อ มึงๆ รู้หรือเปล่า รุ่นพี่ปี 4 คณะวิศวะ ที่มาเรียนกับพวกเราเขาเสียชีวิตแล้วนะ” เสียงนักศึกษาพูดกันทำให้น่านฟ้าสนใจเป็นอย่างมาก “คนไหนเหรอ” น่านฟ้าถาม “คนนั้นที่ชอบนั่งหลบมุมอ่ะค่ะอาจารย์ ที่เขามาเรียนได้สองคาบแล้วก็ถอนวิชานี้ไป” เพราะวิชาของน่านฟ้าเป็นวิชาทั่วไปสำหรับเก็บหน่วยกิตวิชาเสรีจึงมีนักศึกษาต่างคณะมาเรียนบ่อย “ครับ เข้าห้องสอบกันเถอะ ถึงเวลาแล้ว” น่านฟ้าพูด ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปทำหน้าที่ของตนเองต่อและพยายามไม่คิดมากกับสิ่งที่ได้ยิน จนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงนักศึกษาต่างก็ทยอยส่งข้อสอบเพราะหมดเวลาแล้ว อาจ