Romans de 0I0VIII

สองสามีภรรยาทะเลาะกันอีหรอบไหนไม่ทราบได้จึงมีร่างเปลือยเปล่าพัวพันกันอยู่ในน้ำ ถึงตอนนี้มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและบทขับขานของนกน้อย ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตที่พูดได้อยู่โดยรอบ เสวี่ยอิ๋งจำได้ว่าถูกหางของสุนัขปากเสียดึงลงไปในน้ำ ทว่าถูกเปลื้องผ้าตอนไหนนั้นจำไม่ค่อยได้ ด้วยกำลังเมารสจูบร้อนแรงที่ถูกป้อนให้ไม่ขาด บุปผากลางกายปลิ้นเข้าออกตามการสอดใส่ของท่อนลึงค์ น้ำในสระกระเพื่อมไหวเป็นจังหวะรับกับสะโพกสอบ ไร้ลำลึงค์เติมเต็มรูก็เปรียบดั่งไร้ซึ่งชีวิต นางชอบที่จะขาดใจตายคาท่อนลำของบุรุษเพศมากกว่าขาดของ ดังนั้นแมวขาวจึงลืมความโกรธเกรี้ยวก่อนหน้าไปจนสิ้นยกแขนโอบรอบลำคอหนา พลางบดจูบเร่งเร้าให้กลางกายอวบใหญ่เพิ่มแรงกระทำขึ้นอีก กลีบบอบบางแดงก่ำแถมยังบวมเบ่งทว่าผู้เป็นเจ้าของหาได้รู้สึกเจ็บ รูกลางกลีบถูกชำเราไม่หยุดพักนางยิ่งได้ใจ ลีลาวาดเอวโยกเข้าออกและหมุนคว้านเป็นวงกลมของอู๋ซั่วเยียนนับว่าพัฒนาขึ้นมาก ตราบใดที่เขารับประทานอร่อยนางก็ยังคงไม่ไปไหน “แรงกว่านี้ไม่ได้แล้ว เดี๋ยวพวกเด็กๆจะเจ็บเอานะ” อู๋ซั่วเยียนทราบความปรารถนาของนา

แมวขาวถูกอุ้มไม่ปล่อย นางเองก็ชมชอบจึงไม่ได้ทักท้วง ซ้ำยังไม่แม้แต่จะขัดเขินยามมีผู้อื่นพบเห็น “จะพาข้าไปที่ใด” เสวี่ยอิ๋งอดสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นว่าเดินมาไกลยังไม่ถึงเสียที ซ้ำยังเป็นทางทอดยาวไม่คุ้นตา รู้เพียงว่าทิวทัศน์ไม่เลวเลยทีเดียว อู๋ซั่วเยียนเผยรอยยิ้มลึกลับ เดินทอดน่องอย่างสบายใจ แม้จะตอบคำถามก็ไม่ได้คลายข้อสงสัยให้แมวขาวเลย “ไปถึงเจ้าก็จะรู้เอง” ผ่านมาหนึ่งก้านธูปมาหยุดหน้ากำแพงสีขาวสูงสามเมตร เหนือประตูมีป้ายทองคำสลักตัวอักษรสีดำไว้สองพยางค์ ‘ไป๋เฮย’ แมวขาวหรี่ตาลงเมื่อเห็นชื่อไม่เข้าตา พลันคิดว่าช่างไร้รสนิยมเสียจริง ทว่าดูเหมือนผู้คิดชื่อจะมองไม่เห็น อู๋ซั่วเยียนอมยิ้มดวงตาเปล่งประกายคล้ายจะเรืองแสงได้ กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “นี่คือตำหนักไป๋เฮย ข้าเตรียมไว้ให้พวกเด็กๆ เจ้าชอบหรือไม่” เสวี่ยอิ๋งครางอืมในลำคอ แม้ชื่อจะไม่น่าอภิรมย์ ทว่าภายในนั้นไม่มีตำหนิเลย มองไปที่ใดล้วนงดงามราวกับจำลองมาจากสวรรค์ สวนถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ แบ่งแยกพักผ่อนและวิ่งเล่นออกจากกันชัดเจน มุมจิบน้ำชาทานของ

“ข้าไม่คิดจะเชื่อมสัมพันธไมตรีกับผู้ใดทั้งนั้น” ยังไม่ทันที่ขันทีหน้าห้องจะขานนามผู้มาใหม่ ประตูบานใหญ่พลันเปิดออกอีกครั้ง พร้อมการปรากฏตัวของจักรพรรดิหนุ่ม ร่างสูงใหญ่สวมอาภรณ์ดำปักดิ้นทอง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งทว่าคิ้วกลับขมวดเล็กน้อย แรงกดดันสายหนึ่งกระจายโอบล้อมทั่วบริเวณ “ถวายพระพรฝ่าบาท” ขุนนางคุกเข่าลงก้มศีรษะจรดพื้นคำนับเจ้าชีวิต องค์หญิงน้อยเองก็คุกเข่าก้มหน้าลง นางแอบชำเลืองมองเขาทว่าอู๋ซั่วเยียนกลับไม่แม้แต่จะชายตามองนาง เดินผ่านดรุณีน้อยขึ้นไปบนบัลลังก์ที่มีแมวขาวนั่งเท้าคางด้วยท่าทางเกียจคร้านเช่นเคย “หากข้ามาช้ากว่านี้ เกรงว่าเจ้าคงรับนางเข้าวังหวังแล้วกระมัง” ยังไม่ทันอ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ แล้วเหตุใดอู๋ซั่วเยียนจะอ่านแววตาระริกระรี้ของแมวขาวไม่ออก เรื่องล้อเล่นกับความรู้สึกผู้อื่นเสวี่ยอิ๋งนั้นบรรลุขั้นสูงสุดแล้ว อู๋ซั่วเยียนยกร่างอวบขึ้นก่อนที่เขาจะลงไปนั่งแทน และวางนางไว้บนตักอีกที แมวขาวไม่มีท่าทีสะทกสะท้านไม่พอยังโน้มลำคออีกคนลงมา ตามด้วยประกบปากแนบชิดแลกลิ้นกันด้วยความเคยชิน เหล่าขุนนางยังคงก้มห

ภาพในตอนนี้จะว่าปกติก็ปกติ จะว่าแปลกประหลาดก็เพียงเล็กน้อย แมวขาวนั่งเอกเขนกอยู่บนบัลลังก์มังกรโดยมีเหล่าขุนนางยืนเรียงแถวตอนยาวอยู่ด้านล่าง แบ่งเป็นสองฝั่งบู๊และบุ๋น บรรยากาศเงียบสงบภายใต้กิริยาอันสำรวมของขุนนาง ราวกับว่ากำลังอยู่ในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ก็มิปาน เสวี่ยอิ๋งเองก็ไม่ใช่คนมิรู้สถานการณ์ นางวางท่วงท่าสูงส่งเฉกเช่นราชินีได้อย่างเหมาะสม ใบหน้างดงามจนคนมองลืมหายใจเชิดสูง ดวงตากดต่ำมองผู้ใต้อาณัติของสามี “เรียนองค์ราชินี บัดนี้แคว้นจ้าวยอมสวามิภักดิ์ต่อแคว้นอู๋ของพวกเราแล้ว อีกหนึ่งเดือนให้หลังจะส่งของบรรณาการมาให้พ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพวัยกลางคนก้าวออกมารายงานเป็นผู้แรก เหลือบมองพระพักตร์งดงามเพียงชั่วครู่ก่อนจะรีบก้มหน้าลง บุรุษเช่นตนอยู่ชายแดนมาแรมปีเพิ่งกลับถึงวังหลวง ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างของผู้คนกล่าวถึงราชินี นับว่าไม่เกินจริงแต่อย่างใด งดงามล่มสามภพ!! ไม่แปลกใจที่จักรพรรดิผู้อยู่เหนือกษัตริย์หลายพระองค์จะลุ่มหลง แมวขาวผู้ไม่รู้สี่รู้แปดหูผึ่ง ในหัวจินตนาการถึงของนุ่มฟู เพชรนิลจินดาล้วนอยู่นอกสายตา ฟูกนิ่มและอาภ

“อุก…อ้วก” เสียงดังรบกวนการนอนของแมวอวบ ดวงตาสีอำพันปรือขึ้นอย่างเชื่องช้าเมื่อแสงแรกของวันแยงตา ร่างที่เคยนอนกกกอดมอบความอบอุ่นไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและผ้าปูที่นอนอันเย็นชืดบ่งบอกว่าเจ้าตัวลุกออกไปนานพอสมควร เสวี่ยอิ๋งงัวเงียลุกขึ้นมา คิ้วเรียวขมวดเป็นปมด้วยความหงุดหงิด เป็นเช่นนี้มาถึงหนึ่งสัปดาห์ ทุกเช้านางจะต้องตื่นเพราะเสียงอาเจียนของทาสที่โตแต่ตัว ทว่าหากจะดุด่าก็ทำไม่ลง ที่อู๋ซั่วเยียนเป็นเช่นนี้ก็เพราะมีนางเป็นต้นเหตุ แต่จะโทษว่าเป็นความผิดเสวี่ยอิ๋งคนเดียวก็ไม่ได้ โทษว่าเป็นความผิดของสองแม่ลูกจะเหมาะสมกว่า ใช่แล้ว!! เสวี่ยอิ๋งตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์ เข้าสัปดาห์ที่เจ็ดสุนัขตัวโตก็มีอาการแพ้ท้องแทนนาง คนที่กินไม่ค่อยอิ่มเพราะทาสให้อาหารไม่ตรงเวลาทว่ายังคงหลับสบายเดินเข้าไปในห้องสรงน้ำ เห็นนางกำนัลยื่นอ่างใบใหญ่รองรับของเหลวพร้อมส่งอ่างน้ำใบเล็กให้บ้วนปาก แมวขาวย่นจมูกเมื่อได้กลิ่นไม่พึงประสงค์ ทว่าก็กลั้นใจเดินเข้าไปดูอาการของคนที่นั่งหมดแรงอยู่ข้างสระขนาดใหญ่ที่พวกตนใช้เสพสังวาสอยู่

เสวี่ยอิ๋งพลิกตัวนอนหงายกางแขนขาออกกว้างอย่างเกียจคร้าน กิจวัตรประจำวันของนางมีเพียงไม่กี่อย่าง ตื่นเช้ามานอนผึ่งแดดรอทานอาหารเช้า หลังจากทาสไปทำงานนางก็นอนกลิ้งไปมาบนเตียงขนหงส์แสนนุ่มนิ่มจนผล็อยหลับไป ตอนบ่ายไปเดินเล่น เหนื่อยก็หยุดพักนั่งจิบชาชมสวน ตกเย็นกลับมารอรับประทานอาหารเช่นเคย ทว่าวันนี้ดูเหมือนจะเลยเวลามาพอสมควร ดูสิ!! พระอาทิตย์ตกดินไปนานแล้ว “เจ้ามาช้า” ทันทีที่เห็นหน้าทาสผู้หล่อเหลาแมวขาวก็ทำหน้าบึ้งตึง นางหรือก็อุตส่าห์ขัดสีฉวีวรรณคอยท่า รอจนเมื่อยเขาเพิ่งโผล่หัวมา “ขออภัยเจ้าด้วย วันนี้มีปัญหาเข้ามาจนทำข้าเสียเวลาไปมากทีเดียว” อู๋ซั่วเยียนมีหรือจะรอให้แมวโกรธ แค่นางพองขนใส่เขาก็รีบเข้าไปโอบกอดด้วยความคิดถึงแล้ว เดิมทีเสวี่ยอิ๋งคิดว่าจะด่าไปสักสองสามประโยค พอสบกับดวงตาอ่อนล้าและท่าทางเหนื่อยอ่อนของสุนัขตัวโตทว่าขี้อ้อนเป็นที่หนึ่งก็พลันใจอ่อนยวบ นางจะยอมให้วันหนึ่งก็ได้ ว่าแล้วก็ผลักร่างสูงใหญ่นอนราบไปกับเตียง จัดการขึ้นคร่อมแล้วเปลื้องผ้าบุรุษด้วยความชำนาญ ภายในช

คำเตือน มีเซ็กซ์แบบรุนแรง การทำร้ายร่างการ การดูถูกเหยียดหยาม กวางแก้วถูกนำมาขังไว้ในกรง ในนี้ค่อนข้างมืดต่างจากห้องที่เธอเพิ่งผ่านมาเมื่อครู่ หลังจากถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวจึงเดินไปชิดกรง เธอเห็นเงาคล้ายมีคนนอนอยู่บนเตียง ยิ่งเข้าไปใกล้มากเท่าไหร่เสียงครวญแว่วในลำคอเริ่มดังชัดขึ้นเรื่อยๆ เสียงคล้ายเครื่องจักรกำลังทำงานนั่นก็ด้วย พอไปยืนเกาะลูกกรงมองดูให้ดีจึงเข้าใจที่มาของเสียง ผู้หญิงคนหนึ่งนอนหงายในสภาพเปลือยเปล่า ข้อพับขาทั้งสองข้างถูกมัดพาดไว้บนราวเหล็ก เพื่อเปิดทางให้ดิลโด้สีดำที่ติดอยู่กับเครื่องจักรชักเข้าออกในรูกลางกลีบกุหลาบ ข้อแขนทั้งสองข้างใส่กุญแจมือโยงไว้ติดกับหัวเตียง “อึก…เธอ…มาใหม่สินะ” เสียงแหบหวิวแทบจับใจความไม่ได้ มันระโหยโรยแรงจนต้องเงี่ยหูฟัง “เธอ…โอเคนะ” กวางแก้วถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก ทว่าก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ตอบกลับมา ดันมีเสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับการปรากฏตัวของผู้ชายสองคน คนที่เดินนำหน้ามีนัยน์ตาสีควันบุหรี่ เรือนผมสีเดียวกันกับดวงตา มันถูกตัดสั้น รอยสักร

“อ้าปากออกกว้างๆ” ลูกบอลขนาดพอเหมาะดันข้ามาในปาก สาดรัดถูกปรับให้พอดีกับรอบศีรษะ ถึงกระนั้นกวางแก้วรู้สึกว่ามันยังแน่นเกินไป ปากอ้ากว้างอมลูกบอลไว้จะหุบหรือทำให้เธอเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ “อื้อ” บางสิ่งถูกหนีบเข้ากับยอดปทุมถัน ความเย็นของโลหะและแรงบีบของตัวหนีบทำให้กวางแก้วสยิวและเจ็บแปล๊บไปพร้อมกันจึงอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปมอง ภาพที่หัวจุกทั้งสองข้างถูกบีบจนบี้แบนปลุกอารมณ์ที่เริ่มสงบให้โหมลุก อุณหภูมิร่างกายเพิ่มขึ้นสูง เมือกลื่นไหลชโลมรูอาบไปถึงรูจีบด้านหลัง “ร่านขนาดนี้ คงต้องลงโทษให้หนักแล้ว” สัมผัสเย็นของมือสากกร้านโอบกอดรอบเอว เขายกร่างเธอขึ้นเล็กน้อยให้สะโพกอวบกระดกขึ้น ก่อนจะมีบางอย่างสอดใส่เข้ามา “อึก” กวางแก้วสะดุ้งเฮือก เกร็งร่างรับลูกกลมๆ เข้ามาในรูจีบสีสดที่เพิ่งสวนล้าง 1 2 3 “อึก!!” 4 5 ลูกกลมห้าลูกหายข้าไปในรูจีบจนครบ กวางแก้วรู้สึกว่าผนังนุ่มกำลังบีบรัดสิ่งแปลกปลอมเป็นจังหวะ โดยเฉพาะลูกแรกที่ถูกดันเข้าไปจนส่วนกลมมนชนเข้ากับผนังมดลู

กวางแก้วถูกพามายังห้องที่มีอุปกรณ์มากมายแขวนเรียงบนผนัง มีทั้งคุ้นตาและไม่คุ้นตา เธอเดินขาถ่างเนื่องด้วยยังคงระบมจากการถูกเปิดซิง ดวงตากวางสำรวจไปรอบห้องอย่างสนใจ จนไปหยุดอยู่หน้าวัตถุชิ้นหนึ่งซึ่งมีลักษณะแปลกประหลาด มันมีรูปทรงเรียวยาว ทว่าจะมีลูกกลมๆ เรียงกันอยู่ห้าลูก ไล่ระดับจากเล็กไปใหญ่ เธอเคยเห็นมันในคลาสเรียน แต่ของเล่นชิ้นนี้แตกต่างอยู่เล็กน้อย นั่นก็คือ “สนใจอันนี้งั้นเหรอ” ก่อนที่จะได้ยื่นมือไปสัมผัส น้ำเสียงทุ้มเย็นดังประชิดใบหูเสียก่อน กวางแก้วสะดุ้งเฮือกหันกลับไปมองผู้ชายที่เคยเจอในห้องก่อนหน้า พอมองใกล้ๆ อย่างนี้แล้วก็อดใจเต้นระรัวไม่ได้ ใบหน้าได้รูปทว่าสันกรามเด่นชัด ดวงตาคมกริบสีดำสนิทราวกับจะเชือดเฉือนคนมอง จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากหยักลึก อ่า!! รอยสักรูปงูที่คอนั่นก็ด้วย ติ่งหูถูกประดับไว้ด้วยโซ่เส้นเล็กๆ คล้องสลับกันไปมาที่หูข้างซ้าย ไหนจะลูกกระเดือกแสนเซ็กซี่นั่นอีกอึก!! กวางแก้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เธอแพ้ทางผู้ชายทรงแบดเป็นที่สุด ร่องรักที่ยังคงบวมแดงกระตุกตุ๊บ คันยุบยิบอยากหาแท่งอุ่นมาเต

“ฉันบอกว่าให้ค่อยๆ กดลงมาจนสุดลำ ไม่ใช่ได้ครึ่งลำแล้วกดลงครั้งเดียว” น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าคนฟังกลับขนลุกซู่ โซ่ที่พันรอบคอและแขนถูกปลดออกจนหมด น้ำหนักของลูกตุ้มหายไปเมื่อเขานำมันกลับไปถือไว้ตามเดิม “เปิดซิงเรียบร้อย มึงกระแทกต่อเลย เสร็จแล้วส่งตัวมาให้กูลงโทษ” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะลากโซ่กลับไปทางเดิม ทิ้งให้หญิงสาวนั่งตัวสั่นระริกด้วยความเจ็บระคนหวาดกลัว ทว่าก็อดยอมรับไม่ได้ว่าตื่นเต้นไม่น้อย “เอาล่ะกวางน้อย เรามาสานต่อกิจกรรมเข้าจังหวะกันต่อดีกว่า” กวางแก้วใช้มือยันหน้าอกมาสเตอร์เพื่อทรงตัว ส่งแรงเด้งขึ้นลงเป็นจังหวะกระชั้นถี่ตั้งแต่แรกเริ่ม อกอวบกระดอนล่อตาล่อใจผู้ที่ถูกควบขี่ แม้ความเจ็บยังคงอยู่ ทว่าความเสียวเองก็เริ่มแทรกเข้ามาทีละน้อยเช่นกัน “อ๊า…มาสเตอร์…กวางจะเสร็จแล้ว” แขนแข็งแรงโอบหลังบอบบางกดลงมาให้หน้าท้องแบนราบสัมผัสลอนกล้ามท้องของตน กระทุ้งเอวขึ้นสวนเป็นจังหวะสั้นทว่าถี่ระรัว อกนิ่มถูไถอกแข็งจนปลายปทุมถันชูชัน ขนอ่อนในกายลุกอย่างซ่านสยิวเรียกน้ำเมือกในกายทะลักออกมา ปากอ้ากว้างกรีดร้องเมื่อสุขสม ร่างบอบบางกระตุก

“หมดเวลาแล้ว ค่อยๆ นั่งทับลงไปให้สุดโคน” ในที่สุดคำสั่งที่รอคอยก็มาถึง สะโพกอวบหย่อนลงเชื่องช้า ริมฝีปากเม้มแน่นเมื่อรู้สึกถึงท่อนเนื้อขนาดไม่ธรรมดาที่ชำแรกเข้ามา ความเจ็บเสียดเริ่มแล่นริ้วทีละนิดตามระดับความลึก ถึงจะเคยผ่านคลาสเตรียมตัวขั้นพื้นฐานมา ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ถูกสอดใส่ลึกถึงเพียงนี้ “อึก” กวางแก้วอยากถูกเปิดซิงมาโดยตลอด แม้จะกลัวทว่าก็อยากรู้อยากลอง เธอเห็นเมนเทอร์สาธิตให้ดูในคลาสเรียน ยามที่รูเล็กบานออกตามขนาดของท่อนเนื้อที่ใส่เข้ามา น้ำเมือกใสก็เยิ้มชุ่มกลีบกุหลาบอูมรวมถึงเคลือบเอ็นใหญ่ เสียงครวญครางอย่างสุขสมทำให้เธออยากโดนกระทำแบบเดียวกันบ้าง ทว่านักเรียนของที่นี่ จะต้องถูกเปิดบริสุทธิ์โดยนายท่านเพียงเท่านั้น ยกเว้นกรณีที่ถูกส่งมาห้องแดง นักเรียนที่ถูกส่งมาที่นี่จะถูกพรากพรหมจรรย์ เมื่อกลับออกไปจะกลายเป็นนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาแล้ว ทำหน้าที่บำเรอผู้ชายทุกคนโดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ไม่ว่าจะที่ไหน หรือเมื่อไหร่ก็ตาม ดังนั้นกวางแก้วจึงเห็นฉากร่วมเพศบ่อยครั้ง ทว่าทุกครั้งที่เห็นมักจะเกิดอารมณ์จนต้องรี

“กดลงมาจนสุด ฉันจะเป็นคนเปิดซิงเธอเอง” ทว่าคำสั่งต่อมาทำให้กวางแก้วสูดหายใจเข้าลึก ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องแดงก็เตรียมใจไว้ก่อนแล้ว รูเล็กจ่อให้ตรงกับส่วนปลายหัวอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ กดลงไปทีละน้อย เธอรู้สึกได้ถึงของแข็งร้อนผ่าวกำลังชำแรกเข้ามา ขณะที่โพรงนุ่มต่อต้านสิ่งแปลกปลอมซึ่งกำลังลุกล้ำพื้นที่บอบบาง ทว่าก่อนมันจะทะลวงผ่านเยื่อพรหมจรรย์ ภายในห้องที่มีเพียงสองคนกลับมีเสียงบุคคลที่สามดังขึ้น “เปิดซิงธรรมดาก็ไม่สนุกสิ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกมาพร้อมเงาร่างหนึ่งซึ่งเดินออกมาจากประตูกระจกฝั่งขวามือ เสียงลากของแข็งครูดมาตามพื้น หยุดลงเบื้องหน้าสองร่างที่กำลังค้างอยู่ในท่าหวาดเสียว “รีบพูดมา อยากกระแทกแล้ว” คนที่นอนบนพื้นใช้แขนหนุนหัวเหลือบตาขึ้นมอง ริมฝีปากกระตุกยิ้มร้ายเมื่อเห็นอุปกรณ์ที่ถูกลากติดมือมา มันคือลูกตุ้มซึ่งถูกโยงกับโซ่เส้นใหญ่ไว้ข้างละลูก “ยืนอยู่ในท่าเดิมแล้วกางแขนออก” คนมาใหม่ไม่ได้ตอบคำถาม ทว่าบอกให้หญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องทำตามคำสั่ง ซึ่งกวางแก้วก็ทำอย่างไม่อิดออด แขนเรียวเล็กกางออกขนานกับพื้น ทันทีท

คล้อยหลังร่างสูงใหญ่ไปไม่นาน นางรับรู้ได้ว่ามีบางสิ่งสัมผัสกับผิวกาย ซูไป๋หลานตื่นตระหนกเมื่อเจ้าสิ่งนั้นค่อยๆ เลื้อยพันร่างของนาง กระทั่งมันรัดรอบหน้าอก ผิวสากแลเย็นยะเยือกครูดไปกับยอดถันชูชัน เมื่อนั้นร่างของนางก็สั่นระริกระคนสั่นกระเส่า “งะ…งูรึ” ซูไป๋หลานกลัวงู นางอยากจินตนาการว่าเป็นอย่างอื่น ทว่าสัมผัสแนบเนื้อชัดเจนจนคิดเป็นอย่างอื่นมิได้ ร่างบอบบางพลันสิ้นเรี่ยวแรง กระทั่งเสียงจะกรีดร้องยังดังอยู่ในลำคอ ร่างยาวเหยียดและอวบหนาพันรอบร่างกายซูไป๋หลาน มันใช้บริเวณโคนหางแยกขาเรียวออกจากกัน ส่งปลายหางเรียวแหลมแหย่เข้าไปในโพรงนุ่มทีละน้อย “เฮือก!!” “อะ…อา” นางตกใจในคราแรก ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็นครางแผ่วเมื่อเดรัจฉานเลือดเย็นทะลวงหางของมันเข้าออกในรูร่องที่ยังคงเปียกชื้นจากน้ำหวานของนาง และน้ำคาวของคนเลี้ยงม้า มันขยับสอดใส่ได้สะดวกมากยิ่งขึ้น สุดท้ายกลายเป็นลื่นไหลไม่ติดขัด สัมผัสแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้รับส่งดรุณีน้อยมากราคะถึงสวรรค์ ร่างกายของนางสั่นกระตุก โพรงนุ่มรัดหางงูแน่น กระทั่งมันถอนส่วนนั้นออกนางจึงรู้สึกโล่ง ทว่าเพียงไม่นานกลับมีบางอย่

“ข้ากลัว ไม่ไปได้หรือไม่” ซูไป๋หลานหยุดยืนนิ่ง ทอดสายตามองเข้าไปในความมืดที่ถูกแสงจากคบไฟสาดส่องให้เห็นเพียงเลือนราง ทว่าเสียงน้ำไหลทำให้นางตัวสั่น ก้าวเท้าถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “ไม่เป็นไรนะขอรับคุณหนู ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่แล้ว” คนเลี้ยงม้าพยายามปลอบคุณหนู มือใหญ่กอบกุมมือเล็กไว้แน่น ดวงตาดำมืดมองใบหน้าซีดเผือด ออกแรงดึงมือเล็กให้เดินตาม “อึก” ซูไป๋หลานกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ นางจดจำเหตุการณ์ร่วมสังวาสที่น้ำตกกับเขาได้ ภาพร่างแน่นิ่งยังคงติดตา สัมผัสเย็นยะเยือกยังคงติดตรึงในใจ นางกลัวว่าจะเป็นเช่นคืนนั้นอีก หากให้เห็นคนรักเย็นชืดเป็นศพอีกครั้ง นางคงรับไม่ไหวอีกแล้ว “คุณหนู คิดเสียว่าคืนนั้นเป็นเพียงฝันร้ายนะขอรับ ข้าสัญญาว่าจะไม่มีเหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นอีก” “ข้า…เชื่อเจ้า” ซูไป๋หลานยังคงไม่คลายความกังวล ร่างกายเองก็ยังคงสั่นระริก ทว่าหากคนเลี้ยงม้ารับปาก นางก็เชื่อใจเขา คนเลี้ยงม้าไม่โกหก ครั้งหอโคมเขียวเขาบอกจะมารับในอีกหนึ่งเดือนเขาก็มาตามที่พูด ครั้งนี้ก็เช่นกัน ซูไป๋หลานก้าวเท้าสัมผัสผิวน้ำทีละข้าง น่าแปลกที่อากาศเย็นทว่าน

“อ๊ะ…อ๊า…” เสียงครางหวานแว่วออกมาจากในกระท่อมหลังเล็ก เงาร่างสองร่างโยกไหวเกิดเป็นระลอกคลื่นวาบหวาม เสียงการสอดประสานของสองกายดังเป็นจังหวะหนัก ท่ามกลางความมืดแลหนาวเหน็บของราตรีกาลอันเป็นนิจนิรันดร์ ภายในกระท่อมกลับร้อนระอุ ซูไป๋หลานเป็นม้าให้คนเลี้ยงม้าควบขี่ บุรุษร่างใหญ่คร่อมทับร่างเล็กของนาง สอบกลางกายเข้าใส่ สาดซัดความเสียวให้ร่างแน่งน้อยแดดิ้นอยู่บนพื้น นางคลานเข่าแอ่นบั้นท้ายราวกับสัตว์ที่กำลังถูกผสมพันธุ์ เพื่อรองรับแท่งทวนอวบใหญ่ที่ทะลวงเข้าออก “อ่า…คุณหนู เด้งสะโพกสวนรับด้วยสิขอรับ” คนเลี้ยงม้าออกคำสั่งอย่างไร ซูไป๋หลานก็ทำตามนั้น แม้ว่าแท่งทวนจะทะลวงลึกจนนางจุกในท้อง ทว่าหากคนเลี้ยงม้าต้องการ แม้จะจุกเพียงใด อึดอัดจนรู้สึกไม่สบายตัว นางก็ยินดีทำให้ เพียงเพื่อปรนเปรอให้เขาพึงใจ “อ๊ะ…ลึก…ลึกมาก” นางเชิดหน้าครวญคราง สวนสะโพกรับกับจังหวะตอกอัดของคนเลี้ยงม้า แท่งทวนยาวเหยียดเข้าสุดออกสุดทุกครั้ง เมื่อนางเสียวจนทนไม่ไหว แขนสั่นระริกมิอาจทรงตัวได้ จึงแนบใบหน้าลงกับพื้นเย็นเฉียบของกระท่อม แอ่นเพียงบั้นท้ายให้เขาตอกตรึง ซ้ำยังสวนสะโพกกลับไปอย่างไม่ขา

“คุณหนูใหญ่ ฮูหยินกำลังให้นมคุณชายน้อยอยู่เจ้าค่ะ หลังรับประทานอาหารเย็น ค่อยมาใหม่นะเจ้าคะ” ซูไป๋หลานแวะมาหามารดาก่อนที่จะเข้าเรียนในช่วงบ่าย ทว่าคำตอบที่ได้รับทำให้นางเดินคอตกกลับไปโดยไม่มีคำพูดใด “ฮูหยินเข้านอนไปพร้อมคุณชายน้อยแล้วเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะเจ้าคะ” ซูไป๋หลานมาหามารดาช่วงหัวค่ำ นางตั้งใจปักผ้าเช็ดหน้ามาให้จึงใช้เวลาทำนานพอสมควร รูปดอกกุหลาบสีแดงทำให้นึกถึงผู้ให้กำเนิด ทว่าคำตอบจากสาวใช้เป็นเหตุให้นางต้องเก็บผ้าผืนนั้นกลับไป ไว้รอมาให้ในวันพรุ่งนี้แทน “ฮูหยินพาคุณชายน้อยไปรับแสงแดดอ่อนยามเช้า คุณหนูใหญ่มาพบฮูหยินในช่วงรับประทานอาหารกลางวันแทนนะเจ้าคะ” แล้วคำตอบที่ได้รับก็ไม่ต่างไปจากเดิม คราวนี้ซูไป๋หลานโยนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นทิ้งลงไปในสระบัว นางยืนนิ่งจ้องมองมันค่อยๆ จมหายลงไปใต้ผืนน้ำ เฉกเช่นใจดวงน้อยที่ค่อยดำดิ่งลงสู่เบื้องล่าง ลึกลงไปในก้นสระ ไม่ต่างจากก้นบึ้งหัวใจอันหนาวเหน็บของนาง ซูไป๋หลานจำไม่ได้ว่ามาหามารดาสิบครั้งได้เข้าพบถึงสองครั้งหรือไม่ เพราะมารดายุ่งเหลือเกิน จึงเดินคอตกกลับไปยังห้องที่ใช้เรียนคัดอักษรในวันนี้ ทว่านางไม่ม

ซูไป๋หลานในวัยสิบหนาวกระโดดโลดเต้น นางตั้งใจจะนำภาพวาดครอบครัวที่มีนาง บิดาและมารดามามอบให้ท่านพ่อและท่านแม่ตามคำแนะนำของสาวรับใช้คนสนิท เด็กน้อยพบว่าประตูห้องนอนใหญ่มิได้ปิดไว้เช่นทุกทีจึงยิ่งอารมณ์ดี ขาเล็กก้าวเร็วๆ กระทั่งเห็นว่าด้านในไม่ได้มีเพียงบิดาและมารดา ทว่ามีแผ่นหลังชราและสาวรับใช้คนสนิทของฮูหยินซูอยู่ด้วย นางหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มองคนทั้งหมดด้วยความสงสัยว่าเหตุใดจึงมารวมตัวกันที่นี่ในเวลาเช่นนี้ “ยินดีด้วยขอรับนายท่าน ฮูหยินซูตั้งครรภ์แล้วขอรับ” “จริงหรือ เจ้าตรวจดูอีกทีให้แน่ใจ” “จริงขอรับ ข้าจับชีพจรของฮูหยินเพื่อให้มั่นใจถึงสามรอบ ผลที่ออกมาไม่ผิดพลาดแน่ขอรับ” “ท่านพี่ ข้าดีใจเหลือเกิน ในที่สุดก็ตั้งครรภ์ที่สองให้ท่านได้แล้ว” น้ำเสียงของฮูหยินซูสั่นเครือ ทว่าไม่ใช่เพราะความเสียใจ นางกำลังดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เดิมทีซูซือเย่ก็มีสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเท่าใดนัก นางมีบุตรยาก กระทั่งอนุลี่มีบุตรชายอายุได้สามหนาวนางจึงให้กำเนิดซูไป๋หลาน ทว่าน่าเสียดายที่ฮูหยินซูได้บุตรสาว แทนที่จะเป็นบุตรชายไว้สืบสกุล หลัง

เพี้ยะ!! ขวับ!! เสียงแส้ฟาดลงบนผิวเนื้อดังบาดหู เสียงหวีดหวิวเมื่อแส้ถูกเงื้อขึ้นและหวดกลับลงมาด้วยความเร็วเองก็น่าหวาดเสียวไม่น้อย ทว่ายังไม่ดังเท่าเสียงอ้อนวอนของสตรีที่กำลังได้รับความเจ็บปวดแสนสาหัส “ได้โปรดยกโทษให้…อ๊า…ข้าด้วยเจ้าคะ…เพี้ยะ!!...อ๊า…ฮูหยิน” “แรงกว่านี้อีก หรือว่าเจ้าอยากโดนเสียเอง” ฮูหยินซู หรือก็คือ ซูซือเย่ปรายตามองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่กำลังเฆี่ยนสตรีผู้โชคร้าย กระแสความไม่พอใจพาดผ่านดวงตาหงส์ นางรู้สึกว่าทัณฑ์ทรมานที่บ่าวรับใช้มอบให้อนุลี่นั้นยังไม่มากพอ มิเช่นนั้นคงไม่พูดอะไรให้ระคายหู สิ่งที่นางอยากได้ยินมีเพียงเสียงร้องโหยหวนเท่านั้น นับจากนั้นจึงมีเพียงเสียงกรีดร้องของสตรีที่ถูกขึงไว้กับตั่งไม้ยกสูง ในลานโบยที่มิมีผู้ใดอยากเฉียดใกล้ ซูไป๋หลานวัยแปดหนาวกอดเอวมารดาแน่น ใบหน้าเล็กซุกอยู่ด้านหลัง ทว่าบางคราจะโผล่เพียงเสี้ยวหน้าออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็ก และภาพที่เห็นก็ทำให้เจ้าตัวหลบกลับเข้าไปที่เดิมอีกครั้ง จวบจนเสียงของอนุลี่เริ่มแผ่วลง ทว่าแรงหวดของแส้กลับยังคงหนักแน่นเช่นเดิม นางจึง

ยาสีเขียวคล้ำที่บรรจุในถ้วยถูกกรอกเข้าไปในริมฝีปากสีซีด ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวยามปลายลิ้นรับรสขมปร่า มันกระจายไปทั่วปากก่อนที่จะไหลลงคอ จากร่างกายเย็นเหยียบแปรเปลี่ยนเป็นร้อนรุ่มในไม่กี่ลมหายใจ มันคือยาสูตรใหม่ ที่ถูกหนิงซูเหวินคิดค้นขึ้นมา มีฤทธิ์แรงกว่าเดิมอีกหนึ่งเท่าตัว “องค์ชาย…ได้โปรด หม่อมฉันต้องการมากกว่านี้” สุ่ยชิงบิดตัวไปมาอย่างทรมาน รสสวาทธรรมดาดูเหมือนจะไม่เพียงพอต่อความต้องการ ความเร่าร้อนรุนแรงต่างหากคือสิ่งที่นางปรารถนา “ดี…ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความสุขสมเจียนตายเชียวล่ะ” หนิงซูเหวินพอใจยิ่งนัก ยาของเขาให้ผลที่ดีเกินคาด ร่างกายของสุ่ยชิงคงพร้อมสำหรับสิ่งที่ตระเตรียมไว้ให้แล้ว “อ๊ะ…อ้า…องค์ชาย” สุ่ยชิงใช้ดวงตาหยาดเยิ้มมองตามลำลึงค์ร้อนผ่าวที่ถูกเคลื่อนออก โพรงนุ่มกระตุกรัดอากาศให้รู้สึกวูบโหวงในท้อง “ไม่ต้องกังวล อีกเดี๋ยวเจ้าจะได้ครอบครองมันสมใจแน่” หนิงซูเหวินอุ้มร่างที่กำลังบิดเร่าไปมาด้วยความต้องการไปที่คอกม้า อาชาศึกโตเต็มวัยกำลังกลัดมัน เห็นดังนั้นหนิงเฟยฉีที่ตามมาไม่ห่างจึงอดที่จะถามไม่ได้ “เสด็จพี่ นางจะรับไห

นางกำนัลหายตัวไปอย่างปริศนาเป็นเรื่องที่กำลังโด่งดังในขณะนี้ ซ้ำนางกำนัลที่หายตัวไป ล้วนแต่เป็นผู้มีหน้าตาหมดจรดงดงาม มีคนคาดเดาไปต่างๆนานา บ้างก็ว่าพวกนางถูกลักพาตัวไปโดยผู้มีอำนาจ บ้างก็ว่าพวกนางถูกซื้อตัวไปเป็นนางอุ่นเตียงในราคาสูงลิ่ว บ้างก็ว่าพวกนางหนีตามคนรัก ทว่าความจริงจะเป็นเช่นไรนั้น องค์จักรพรรดินีไม่ได้นิ่งนอนใจ มีคำสั่งให้หน่วยวิหควาโยสืบเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน “อึก…ซี๊ด” ร่างบอบบางกระตุกเกร็งขณะที่กลีบบุปผาถูกกดลงให้รับกับลำลึงค์ที่กำลังตั้งแข็ง ดวงตาเหลือกขึ้นด้านบน ขณะที่ลิ้นจุกปาก ความอุ่นร้อนทะลักเข้ามาในโพรงนุ่มก่อนที่นางจะแน่นิ่งไป ไร้ซึ่งสัญญาณชีวิต “พวกท่านทำเช่นนี้ไม่ถูกต้อง…หากเสด็จแม่รู้เข้าจะทำเช่นไร” ร่างที่เพิ่งเสร็จสมนั่งหอบหายใจบนเก้าอี้ แขนขาถูกมัดแน่นหนาทว่ากลางกายกลับสุขสม มองพระเชษฐาทั้งสองด้วยสายตาตำหนิ “อย่ากลัวไปเลยน่า เสด็จแม่ไม่รู้หรอก ก็แค่นางกำนัลตัวเล็กๆหายไปไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด” ‘หนิงเฟยฉี’ ตวัดตามองพระอนุชา เขาคลายเชือกออกหลังจากพอใจ ปล่อยร่างสูงให้เป็นอิสระ “สิ่งที่น่าส

ฤดูพ้นผ่าน กาลเวลาผันเปลี่ยน สิ้นสุดรัชสมัยจักรพรรดิองค์ก่อน อิงอี้หรานก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดินี ใช้สกุลเดิมของมารดา แคว้น ‘หลิว’ จึงเปลี่ยนเป็นแคว้น ‘หนิง’ สกุลอิงเป็นตระกูลกบฏเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่ถูกกวาดล้าง ทว่าก็ไร้สิ้นซึ่งอำนาจ “อ๊ะ…ข้ากำลังตั้งท้องอยู่นะ” หนิงอี้หรานรู้สึกตัวตื่นยามที่ช่วงล่างถูกบางอย่างค่อยๆสอดใส่เข้ามาในร่าง มันแข็งกร้าวและร้อนผ่าว ทั้งยังมีขนาดไม่ธรรมดา นางนอนตะแคงในอ้อมแขนที่กำลังโอบกอดไว้อย่างทะนุถนอม มือของเขาลูบไปบนหน้าท้องนูนป่องของนางอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าลูกน้อยที่กำลังนอนหลับจะตื่น ทั้งที่เขาเองนั่นแหละที่กำลังรบกวนการพักผ่อนของนาง “กระหม่อมจะทำเบาๆ หากท่านง่วงก็นอนเสียเถิด” น้ำเสียงนุ่มละมุนกระซิบชิดริมหู เขาทำอย่างที่พูดเมื่อลำลึงค์ขยับเข้าออกอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล ถึงกระนั้นใครจะไปหลับลงกันเล่า!! ซือจิ้งประทับริมฝีปากลงบนเส้นไหมหอมกรุ่น สูดดม กลิ่นกายเย้ายวนที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายของจักรพรรดินีเข้าไปเต็มปอด ความเหนื่อยล้าจากการกรำงานหนักในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาถูกความงดงามเบื้องหน้าปัดเป่าไ

“อื้อ…อื้อ” “หม่อมฉันมาหาพระองค์แล้วเพคะ ทรงคิดถึงหม่อมฉันไหมเพคะ” เรียวนิ้วลูบไล้ไปบนกรอบหน้าซีดเซียว ดวงตาหงส์ทอดมองร่างที่เคยสง่างาม ทว่าบัดนี้กลายเป็นเพียงคนพิการ แขนขาด้วนกุดพันไว้ด้วยผ้าสีขาวที่มีเลือดซึมออกมา ร่างถูกมัดไว้บนเตียงในห้องซอมซ่อ ร่างเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยเฆี่ยนตี บางจุดมีแผลพุพองคล้ายถูกเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิง “ทรงคิดถึงหม่อมฉันมากนี่เอง” รอยยิ้มงดงามประดับบนใบหน้า นางพยักหน้าคล้ายเข้าใจภาษาที่อีกฝ่ายพูด ภาษาใบ้ของผู้ที่ไม่มีลิ้น!! “หม่อมฉันมีของมาฝากด้วยนะเพคะ” อิงอี้หรานชูห่วงเหล็กที่อยู่ในมือขึ้นมา อีกข้างถือเข็มซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าปกติไว้ เพียงเท่านั้นร่างที่นอนเปลือยกายอยู่เริ่มดิ้นพล่าน ขณะที่ อิงอี้หรานใช้เข็มลนกับเพลิงจากเปลวเทียน “อยู่นิ่งๆ สิเพคะ ถ้าหม่อมฉันพลาดขึ้นมา พระองค์จะเจ็บเอาได้นะ” เข็มร้อนถูกแทงเข้าไปในเนื้ออ่อนท่ามกลางเสียงร้องอื้ออ้าฟังไม่ได้ศัพท์ ทว่ามันอ่อนนุ่มเกินไป เช่นนั้นนางจึงทำให้มันแข็งตัว มือเรียววางเข็มไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนที่จะกอบกุม ลำลึ

ร่างโชกเลือดแลไร้ลมหายใจของหลิวจิ้นอันนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ท่ามกลางศพของทหารองครักษ์ที่มีสภาพไม่ต่างกัน “พระสนมเจียวเหม่ยเล่า” หลิวหานเฟิงใช้เท้าเขี่ยร่างพี่ชายต่างมารดาที่เขาชังน้ำหน้ามาตั้งแต่ยังเยาว์ พวกเขาสองคนต่างแย่งชิงทุกสิ่งของกันและกันเสมอมา กระทั่งกลัวว่าเลือดจะเปื้อนรองเท้าจึงชักเท้ากลับ เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่มีโอกาสลุกขึ้นมาอีกแล้ว “หลังจากที่รู้ว่าองค์ชายใหญ่สิ้นพระชนม์ พระนางก็แขวนคอตายตามพ่ะย่ะค่ะ” ซือจิ้งรายงานผู้เป็นนายเสียงเรียบ ดวงตาล้ำลึกไม่ปรากฏคลื่นอารมณ์ใดๆ ทว่าเขาบอกไม่หมด พระสนมเจียวเหม่ยไม่ได้แขวนคอตาย ทว่าถูกจับแขวนคอต่างหากเล่า “แล้วขุนนางพวกนั้นเล่า” ขุนนางที่ว่า คือขุนนางที่ร่วมกันก่อกบฏในครั้งนี้ “ถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดินทั้งหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” อวิ้นมู่ซึ่งได้รับหน้าที่จับกุมกบฏรายงานสถานการณ์ ทุกอย่างราบรื่นไปเสียหมด เมื่อมันถูกวางแผนไว้เป็นอย่างดี “ทำได้ดีมาก ข้าจะให้ตำแหน่งที่พวกเจ้าพอใจแน่นอน” รอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลัก วันที่เขาเฝ้ารอในที่สุดก็มาถึงเสียที

“เสร็จแล้วก็ปล่อยนางเสีย” สุรเสียงเรียบนิ่งดังขึ้นเบื้องหลัง ดวงตาหงส์มองผ่านกระจกสบตากับองค์รัชทายาทที่อยู่ในชุดสีดำลายพยัคฆ์ มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ออกขณะที่ยังคงมองใบหน้าเย้ายวนที่เพิ่งสุขสม “ท่านมาเร็วกว่าที่ข้าคิด” หลิวหานตงยอมปล่อยร่างงามออกจากอ้อมแขน ลำกายใหญ่ยาวถูกถอนออกมาจากโพรงนุ่มอย่างแสนเสียดาย ลิ้นแลบเลียริมฝีปากอย่างกระหายเมื่อเห็นน้ำที่ตนปล่อยไว้เมื่อครู่ไหลย้อนออกมาทางเดิม อิงอี้หรานก้าวขาสั่นเทาลงจากเก้าอี้ เดินเข้าไปหาร่างองอาจของทายาทมังกรที่วันนี้จะได้เป็นมังกรเต็มตัว นางคุกเข่าลงกับพื้นใช้มือเรียวกอบกุมกลางกายของพระสวามีรูดขึ้นลง ลิ้นเล็กไล้เลียส่วนปลายหัว ก่อนที่จะนำมันเข้าไปในปาก ดูดเม้มจนลำกายร้อนผ่าวแข็งกร้าวคับโพรงปาก “ท่านคงไม่ว่าอะไรนะถ้าข้าจะเข้าไปในตัวนาง ขณะที่นางกำลังใช้ปากปรนเปรอท่าน” หลิวหานตงเห็นดังนั้นจึงอดใจไม่ไหว แม้ว่าเขาเพิ่งจะเสร็จสมไปเมื่อครู่ก็ตามที “หากข้าต้องการ ต่อให้เจ้ายังไม่เสร็จก็ต้องออกมา” ดวงตาคมปรายมองพระอนุชา เป็นการอนุญาตกลายๆ “ข้ามิยอมรับได้ด้วยหรือ”