ตอนที่7

ทั้งสามพากันมาโรงพยาบาลอีก ประจวบเหมาะกับตอนที่แพทย์ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อย ธามได้ย้ายแม่ของบิว มาที่ห้องพักผู้ป่วยพิเศษหลังจากที่แม่ของบิวรอพักฝื้น

"หิวมั้ย"

"ไม่ครับ"

"กินอะไรหน่อยเถอะถ้าเราล้มป่วยไปอีกคนจะทำไง"

"พี่..."

"ทำไมพี่ต้องมาทำดีกับผมขนาดนี้"

"ทั้งๆที่เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน"

ธามเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของบิว ยิวที่เห็นทางทีของธามก็เลือกที่จะไม่ถามต่อเพราะกลัวอีกคนอึดอัด

"เอ่อพี่"

"หืออ"

ธามมองหน้าบิวนิ่งๆ

บิวเลือกที่จะหันหน้าหนีธาม ซึ่งธามก็ไม่ได้ว่าอะไร

ความเงียบได้เข้าปกคลุมท้องห้องทันที หลังจากคำถามของบิวจบลง แต่มันก็น้าแปลกจริงๆนั่น ใครเค้าจะมาช่วยอะไรกันง่าย แถมไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ

แม่ของบิวลืมตาขึ้นก็พบกับสถานที่ที่เทอมไม่คุ้นเลย เทอมองไปรอบๆก็เห็นลูกชายตัวเล็กกำลังจ้องมองการกระทำของตัวเองเทอ ก่อนที่จะกดปุ่มเรียกหาพยาบาล

"หิวน้ำมั้ยครับแม่"

"อืม"

หญิงชราตอบอย่างเชื่องช้า

"แม่ครับแม่หายแล้วนะ"

"งั้นหรอ"

น้ำตาแห่งความดีใจ ได้หยดลงมาที่แก้มของหญิงชราท่านนี้ เทอสะอื้นเบาๆ

"แล้วคุณ"

"ธามครับพี่เค้าชื่อธาม"

"ให้เค้าเข้ามาหาแม่หน่อย"

แต่ไม่ทันที่บิวจะได้ไปตามร่างสูงก็อยู่ที่หน้าประตูซะแล้ว

"ขอบคุณคุณธามมากเลยนะคะ"

"ไม่เป็นอะไรครับ"

"ถ้าไม่ได้คุณป่านนี้ฉันคง"

"ไม่หรอกครับ"

"บุญคุณครั้งนี้ดิฉันกลับลูกจะหาตอบแทนอย่างแน่นอนคะ"

"แม่บิวครับ"

"คะ คุณธาม'

"ผมอยากได้ยิงเป็นลูกเลี้ยง"

"...." แม่ของบิวเงียยไประยะหนึ่ง

"คุณธามจะพรากลูกไปจากดิฉันหรือค่ะ"

"ป่าว แค่ลูกเลี้ยงในนามผมจะให้บ้านใหม่รถและค่าเทอมบิว"

"มันมากเกินไปสำหรับ"

"แม่...."

หญิงชรามองหน้าลูกชายตนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

"ฉันยอมรับข้อตกลงค่ะ"

"คุณเลขาไปเอาสัญญามาซะ"

"คะท่าน"

เลขาของธามที่อยู่ข้างนอกตอบรับโดยทันทีที่ได้ยินคำสั่ง

ไม่นานนักเลขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับ เอกสาร1ฉบับ

"นี่ค่ะ"

"ขอบใจ"

"ผมให้คุณตัดสินใจ เดี๋ยวผมจะไปรอข้างนอก"

หญิงชรานั่งอ่านสัญญาไปเรื่อย ในสัญญาฉบับนันไม่มีอะที่เป็นผลเสียต่อตัวเทอและลูกเลย มันน่าแปลกจนเกินไป แม่ของบิวกังวลเล็กน้อย เพราะตัวเธอเองนั้ยไม่เคยรู้จักกันแถมเทอเพิ่งได้รู้จักธามได้ไม่นานพอ แต่เมื่อย้อนคืนถึงจำนวนเงินของธามที่ให้เทอมาผ่าตัดนั้นหญิงชราก็รู้ตัวดีว่าเขาไม่สามารถหาเงินก้อนนั้นมาชดใช้ให้ธามได้

หญิงชราทั้งที่รู้ว่าตัวเองนั้นมีทางเลือกมากมาย แต่เมื่อนึกถึงลูกชายอย่างบิวก็อยากให้ลูกชายของตนนั่นมีชีวิตทีาดีกว่าในตอนนี้

หญิงชราหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา น้ำตาค่อยล่วงหล่นลงบนเตียงของโรงพยาบาล เสียงสะอื้นเบาๆ ดังขึ้นไม่นานนักร่างสูงก็เดินเข้ามาพร้อมกับผลไม้แบะเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ

บิวพุ่งตัวมาผู้เป็นมารดา

"แม่เป็นอะไรครับร้องไห้ทำไม เจ็บแผลหรอ"

เด็กน้อยที่ไม่สามารถมองเห็นน้ำแม่ของตนได้เลยเขาทั้งปวดใจและเป็นห่วงมารดา

ธามที่ยืนอยู่ก็พยักหน้าให้เลขาที่อยู่ข้างหลัง เลขาที่เห็นก็รู้ทันที่ว่าต้องทำอะไรต่อ เทอเดินเข้ามาข้างเตียงผู้ป่วย มือสั่นเทาค่อยๆยื่นเอกสารไปให้ เลขาของธามช้าๆ

"บิวลูก"

"จากนี้พี่ธามของลูกจะกลายเป็นพ่อของหนูแล้วนะ"

"ไม่เอาแม่"

"เพื่อตัวลูกเองถือว่าแม่ขอนะ"

"อะแฮ่ม ใครบอกว่าผมจะแยกพวกคุณออกจากกัน"

"ก็คุณ-"

"ผมรับบิวเป็นลูกเลี้ยงก็จริงแต่ผมก็ให้คุณอยู่กับบิวได้ดังเดิม"

"แต่ว่า"

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น"

"คุณธาม"

มือทั้งสองของหญิงชราพนมมือกราบก้มได้ท่งที่ธามกำลังยืนอยู่ จนตัวธามเองต้องมารับไหว้ของมารดาเด็กน้อยพร้อมกับพยุงตัวของหญิงชราขึ้น

"บิวจากนี้ไปเรียกฉันว่าป๊า"

"หมายความว่าไงพี่"

"จากนี้ไปฉันเป็นพ่อนายเดี๋ยวฉันจะพาแม่ใหม่นายมารู้จัก"

เด็กน้อยเงียบไป ไม่รู้ว่ากำลังงงงวยกับสถานการณ์ของตนหรือ เป็นเพราะกำลังตกใจเรื่องที่กระทันหันแบบนี้

"ฉันรู้บิว เทอกำลังสับสน"

"ผมขออยู่คนเดียวก่อนนะครับ"

"อืม"

พูดจบบิววิ่งออกไปจากห้องทันที เขาขึ้นไปที่ชั้นด่านฟ้าของโรงพยาบาล เพื่อสงบสติอารมณ์ของเขาที่กำลังสับสนกับสถานการณ์นี้ ตัวของบิวไม่รู้จะทำยังไงต่อ เพราะมันไม่ใช่การตัดสินใจของตัวเขาเอง

เขามองบรรยากาศรอบๆไปเรื่อยๆ ปล่อยเวลาไหลผ่านไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานเท่าไหร่เนินนานเพียงใด เขาปล่อยตัวเองให้ไปตามใจดั่งสายลมที่พัดผ่าน ปล่อยร่างกายให้ล้มลงไปนอนบนม้านั่งที่ตัวยิงนั่งอยู่ จ้องมองท้องฟ้าที่มีนกสีขาวนวลบินผ่าน ก้อนเมฆค่อยเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ อิสระ คำที่เข้ามาในหัวของบิวในตอนนี้ เสียงรถดังขึ้นตลอดเวลาแต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคอะไร เมืองที่เขาอยู่ก็เหมือนความคิดของเขาเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

หลังจากที่ตัวบิวค่อยปรับความเข้าใจของสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้เรียบร้อยแล้ว หัวบิวเย็นลงมากเขาพอทำใจได้แล้วที่จะมีแม่กับพ่อคนที่สอง บิวลงไปที่ชั้นที่แม่ตัวเองนอนพักอยู่ ถึงจะใจเย็นแล้วแต่พอถึงหน้าห้องบิวก็มีอาการประหม่าเล็กน้อย บิวถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปข้างใน ตามที่คาดธามก็ยังคุยรายละเอียดกับแม่เขาอยู่

"บิวกลับมาแล้วหรอ" ธามเป็นคนแรกที่เอ่ยท้วงหลังจากที่บิวเข้ามา

"ครับ"

"ป่ะเดี๋ยวป๊าจะพาไปดูบ้านใหม่ของบิว"

บิวหันมองหน้าผู้เป็นมารดาที่นอนบนเตียง หญิงชราพยักหน้าให้ลูกชายเล็กน้อย

"ครับป๊า"

"หือ"

ธามตกใจเล็กน้อยที่เด็กน้อยเรียกตัวเองว่าพ่อเพราะเขาไม่คิดว่าตัวบิวจะเข้าใจสถานการณ์เร็วขนาดนี้ แถมยังในเวลาสั้นๆ มันทำให้ธามรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็ปล่อยมันไปเพราะไม่ได้ติดใจอะไร

"มีอะไรรึป่าว"

"พี่แค่แปลกใจนิดหน่อยหนะ"

"อ๋อ"

"โอเคเราไปกันเถอะ"

"ครับ"

"เดี๋ยวเราก็จะได้เจอกับม๊าแล้วด้วย"

"..."

บิวเงียบไป นั้นและเนอะวัยรุ่นเข้าถึงยาก เดาอารมณ์ไม่ได้

รถของธามได้พาบิวจนมาถึงบ้านโมเดิร์นหลังหนึ่ง สวยมากเลยที่เดียวไม่สิมันสวยมาก บิวไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าวันหนึ่งชีวิตเขาจะดีได้เพียงเพราะได้รู้จักกับพี่คนๆหนึ่ง มันน่าเหลือเชื่อจนเกินไป

"เอาละ ถึงแล้ว"

ธามไปมองคนข้างหลังที่ตอนมามองออกไปนอกกระจกตลอดทาง ไม่มีการพูดคุยของสองคนนี้จนเรียกได้ว่าอึดอัด

บิวลงมาจากภายรถ เขามองหน้าบ้านที่ธามเพิ่งไปหามาให้ตัวเขากับแม่ของตน และจะเป็นที่อยู่ของเขานับจากนี้

"ชอบมั้ย"

"ชอบมากครับ"

"ดีแล้วละ"

"เราเข้าไปกันเถอะ ตรงนี้มันร้อน"

"โอเคครับป๊า"

ธามนำทางบิวเข้าไปในตัวบ้าน บิวตามธามไปอย่างง่ายดาย ก็ไม่แปลกเพราะตอนนี้ธามมีศักดิ์เป็นพ่อของเขาเขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเชื่อฟังคำสั่งธาม

"ลูกอยากได้อะเพิ่มเติมมั้ย"

"ไม่เป็นไรครับป๊า"

"พ่อจะให้เราสำรวจบ้านไปก่อนนะ"

"ครับ"

"เดี๋ยวป๊าจะเอาคนขับรถไว้ให้ อยากไปที่ไหนก็บอกคนขับ"

ก่อนที่ธามจะออกไป เขาก็ม้วนตัวกลับคืนมาพร้อมบอกบิวว่า

"ตอนเย็นพ่อจะแนะนำม๊าให้แกรู้จักนะ"

"ครับป๊า"

ธามตรงไปที่รถเพื่อจะไปบริษัทของตนต่อ วันนี้เป็นวันที่ธามเข้ามาทำงานสายจึงกลายเป็นที่จับจ้องของพนักงานโดยปริยาย เพราะปกติแล้วถ้าธามมาทำงานเขาจะมาเช้า หรือถ้าสายธามจะไม่เข้ามาเลย แต่วันนี้แปลกตรงที่ว่า ธามเข้ามาตอนช่วงบ่ายบางคนก็คิดว่าอาจจะมีเอกสารสำคัญแต่เลขาคนสนิทธามก็ว่าไม่มีเอกสารอะไรตกค้าง พนักงานของบริษัทธามต่างพากันงง

ธามตรงไปที่ห้องทำงาน บนโต๊ะมีข้าวกล่องวางอยู่บนโต๊ะ ธามมองก่อนจะเปิดดู ถึงจะเป็นกล่องสีชมพูที่ไม่เข้ากับตัวสุดๆ ไหนจะของกินที่ดูน่ารักนี้อีก แต่ธามเลือกที่จะกินมันไปอย่างเพลิดเพลิน และข้าวกล่องนี้และเป็นสาเหตุที่ทำให้ธามต้องกลับมาที่บริษัท เนี่ยจากนทีส่งข้อความมาบอกว่าตัวของเขาฝากข้างกล่องไว้กับแคชเชียร์บริษัทเค้า แค่เพียงมองธามก็รับรู้ว่าทั้งหมดนทีทำมันเองจากหัวใจมั้ง

เมื่อกินเสร็จธามก็ถือข้าวกล่องลงมาด้วย บางคนที่เห็นก็แอบอมยิ้มเล็กน้อย บางคนก็ส่งสายตาแปลกๆ แต่ก็ชั่งมันธามเขาไม่ได้สนใจอยู่แล้ว เขาแค่อยากรู้ว่าตัวตอนนี้นทีกำลังทำไรอยู่แค่นั้น ในหัวเต็มไปด้วยภรรยาสุดที่รักตามข้อตกลง หรือปล่าว

หลังจากมารดาของยิงได้พักฟื้นจนสามารถกลับบ้านแล้ว บิวพาแม่ตนไปดูบ้านใหม่ที่เขาเพิ่งได้รับมา ทั้งสองย้ายมาอยู่ด้วยกัน บิวกับแม่ช่วยกันจักของต่างๆจนตกเย็น ไม่นานเสียงรถที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา ธามได้มาเรียกลองไปกินข้าวกับภรรยาของตนในวันนี้ ยิงที่ได้ยินก็สะดุ้งเล็กน้อย

"มาไวจัง"

"รีบขึ้นมาบิว"

"ครับป๊า"

ธามขับรถออกไปด้วยความเร็วสูงเพราะกลัวนทีรอนาน ทางด้านคนที่นั้นเบาะข้างๆ มีหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เพราะความเร็วที่ธามขับมานั่น สามารถทำให้ตัวบิวหัวใจวายได้เลย

"เราเข้าไปกันเถอะ"

ถึงร้านอาหารจะไม่หรูมากแต่ก็เหมาะสำหรับการคุยอะไรแบบเป็นทางการพอสมควร

หลังเดินเข้ามาในร้านธามก็สังเกตเห็นนทีอย่างรวดเร็วเพราะสีผมอันเป็นเอกลักษณ์ของนที ถึงสีสว่างไปหน่อยแต่เห็นทุกคน

ธามย่องไปข้างหลังเพื่อปิดจานทีแต่กลับโดนคนที่โดนสวนกลับด้วยการจ้องตา

"นี้หรอลูก"

"ครับ"

"ก็น่ารักดี"

"คุณชอบมั้ย"

"งั้นเอาไปแล้วนะ"

"เชิญ"

บิวงงๆนิดๆว่ทั้งสองคุยไรกัน

ธามพาบิวมานั่งตรงตรงข้ามที่นั่งของนที ไม่นานนทีก็กลับเข้ามาพร้อมกับอาหารที่เต็มมือ บิวที่เห็นก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วย โดยมีสายตาพ่อบุญธรรมมองตาเขียวใส่อยู่

"น้องชื่อไร"

"บิวครับ"

"สนิทกันไว้เถอะจากนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว"

"ครับม๊า"

"ดีมาก"

"ทำไมบิวน่ารักไม่เหมือนมึงเลยว่ะธาม"

"เอ้าเมีย~"

ทั้งสองต่างพากันกินไปคุยไปเรื่อยๆ จนแยกย้ายพากันกลับบ้าน บิวได้กลับไปเรียนดังเดิม หลังจากนั้นธามก็ไม่ค่อยได้แวะไปเยี่ยม และบิวซึ่งไม่นานบิวก็สอบเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนติด ธามไม่คิดมากแถมเพื่ออนาคตก็ยอมปล่อยบิวไปทำสิ่งที่ตัวเองชอบ พอจวบเหมาะกับที่นทีนั้นติดงานหนักมากจนแทบไม่เป็นอันกินอันนอนเลยทีเดียว

จบไปอีกตอน~

ตอนหน้าก็จะได้รู้แล้วว่าทำไมธามถึงทำแบบนี้

มาอัพแล้วเด้อออ

ยังไม่แก้คำผิด

#ดวงดาวของนที