ตอนที่5

รุ่งเช้าของอีกวัน

ร่างบางได้ขยับเล็กน้อย แสงแดดที่ส่องผ่านผ้าม่านในยามเช้า ทำให้นทีต้องตื่นขึ้นมาจากห้วงความฝัน ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก่อนที่จะควานหาโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียง เขาก็ได้พบว่าขณะเวลา9:00 ซึ่งมันแปลว่าตัวนทีเองกำลังจะไปทำงานสาย ถึงตัวนทีจะเป็นถึงรองประธาน แต่เขาก็ไม่สามารถไปสายได้ตลอดเพราะต้องเป็นตัวอย่างให้พนักงานคนอื่น

"เชี่ยสายละ"

ไม่นานนักเขาก็สังเกตเหตุสายที่ไม่ได้รับนับร้อยสายได้ คนที่โทรมานั่นไม่ใช่ใครที่ไหนนั้นก็คือผู้ช่วยของเขาทีนั้นเอง ทำไมถึงไม่แจ้งเตือนนะหรอ นทีเปิดโหมดพระจันทร์เวลานอนหลับเสมอ

เขามองทั้งข้อความที่ถูกส่งมาเป็นร้อยๆ นั้นก่อนจะโยนโทรศัพท์ไว้ที่เตียงอละลุกเดินเข้าห้องน้ำปล่อยให้ข้อความนั้นแจ้งเตือนต่อไป

"คุณนทีครับ"

"ถึงเวลาแล้วนะครับ"

"เมื่อไหร่คุณจะมา"

"โฮลโหลตอบด้วย"

"โอเค ผมจะรอ"

8:30

"ท่านค้าบบ"

"สายแล้วนะ"

"เมื่อไหร่ท่านจะมา"

"ตอบผมด้วย"

"เจ้าอยู่ไส"

"ท่านรองงง"

"สวยละเด้อ"

"เห็นข้อความแล้วรีบมาได้แล้วนะครับ"

ร่างบางเดินออกมาห้องน้ำด้้วยร่างกายที่เปลื่อยเปล่าแต่ก็ยังมีผ้าขนหนูผืนหนึ่งพันรอบเอวเอาไว้

นทีเห็นข้อความก็นั่งลงบนเตียงเพื่อตอบข้อความนับร้อยที่ถูกส่งมาจากเลขาของตนเพียงสั้นๆ

"อืม"

เลขาที่กำลังร้อนลนอยู่ที่หน้าห้องทำงานถึงกับต้องร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

"ในที่สุดท่านก็ตื่น"

"อย่าเวอร์หน้า"

"ท่านไม่ต้องเข้าบริษัทแล้วละครับ"

"ทำไม"

"ท่านมีนัดคุยงานกับลูกค้าเที่ยงไง"

"หรอ"

"หรือว่าท่านลืม"

"ถ้าใช่แล้วนายจะทำไม"

"ชั่งเถอะครับยังไงคุณก็เป็นเจ้านายผมนะครับเพื่อลืม"

"อืม"

ก่อนที่นทีจะตัดสายไป พร้อมกับลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเตรียมตัวที่จะไปคุยงานกับลูกค้า ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ทันที

"ชุดไรดี"

นทีฮัมเพลงเบาๆพลางเลือกชุดไปด้วย จนตัวเขามาสดุดอยู่ที่ชุดๆหนึ่ง

"อืมชุดนี้ละ"

ทันทีที่เลือกได้นทีก็เริ่มสวมมันพร้อมกับเลือกเครื่องประดับไปในตัว

หลังจากเตรียมตัวเรียบร้อยนทีไม่รอที่จะรีบจึ้นรถคันที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วขับออกไปหาที่ร้านอาหารสุดหรูแห่งหนึ่งทันที

รถได้เคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่ชั้น2ของลานจอดรถ พลันมองเห็นแผ่นหลังอันคุ้นเคยกำลังเดินลงจากรถเพื่อไปแห่งไหนสักแห่งภายในตึกนี้

ตอนนี้ในหัวผมที่คิดเพียงเรื่องงานกลับแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยที่เกี่ยวกับธามเต็มไปหมด เขามาทำไรที่นี้ มาทำอะไร ในร้านอาหารแบบนี้ เขามีตังค์มากินด้วยหรอ คำถามผุดขึ้นมาในหัวของนทีเต็มไปหมด แต่ก็ต้องหยุดไว้เพียงเท่านั้นเพราะเค้ามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องไปทำ การนัดคุยโปรเจ็กต์ครั้งนี้เขาต้องให้สำเร็จเพื่ออนาคตของบริษัท เมื่อคิดได้แบบนั้น นทีก็เดินเข้าลิฟท์และไปยังที่หมายตรงจุดที่นักลูกค้าไว้

เมื่อลิฟท์เปิดขึ้นสิ่งแรกที่ตัวเขาเห็นคือทีที่แต่งกายด้วยสูทสีดำ กำลังมองนาฬิกาพร้อมกับเดินไปเดินมาอย่างร้อนลน พร้อมสายตาที่มองหาใครบางคน จนกระทั่งมาหยุดที่ตัวของเขา

ทีไม่รอช้ารีบเดินเข้ามาหานทีพร้อมกับจัดเน็คไทให้ตัวนทีเล็กน้อย

"นทีคุณเกือบมาสายนะครับ"

"ฉันรู้ แล้วตอนนี้ลูกค้ามาแล้วหรอ"

"ยังเลยครับ"

"ดี"

"รีบไปที่โต๊ะเถอะครับ"

"นำไป"

"เชิญครับท่าน"

"อืม"

ทีเดินนำนทีไปที่โต๊ะที่เขาจองไว้ทันที ภายในร้านว่างปล่าวมีเพียงแค่เขากับเลขาส่วนตัวที่อยู่ในชั้นแห่งนี้ เพราะตัวนทีเป็นคนสั่งจองชั้นนี้ทั้งชั้นเพื่อรองรับลูกค้าระดับvipคนนี้

นทีมองเวลาก็รับรู้ว่ายังคงมีเวลาคุยกับผู้เป็นสามีอยู่ นทีรอช้าที่จะทักไปถามว่าตัวเขาเองได้เจอธามจริงๆหรือแค่ตาฝาด เมื่อคิดได้แบบนั้นนทีก็ไม่รอช้าที่จะทักไปหาผู้เป็นสามี

(แชทสามี)

"ธามคุณอยู่ไหน"

"ทำไม เป็นห่วงผมรึไง"

"อย่าเพ้อหน้าธาม"

ธามหน้ามุ้ยเล็กน้อยเมื่อเห็นแชทจากนที แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก เพราะตัวเขาก็ทำเพียงแค่ผลประโยชน์ไม่มีสิทธิ์โกรธ หรืองอน

แต่ผิดคาดธามตรงที่นทีอยากรู้ว่าตัวเขาอยู่ๆนทีก็มาถามเขา ตอนแรกเขานึกว่าจากการจดทะเบียนจะไม่ได้คุยกันอีก

"สรุปคุณอยู่ไหน"

ด้านนทีที่เห็นธามเงียบหายไปก็เกิดการกังวลใจเล็กน้อย เพราะกลัวว่าตนนั้นจะเผลอไปกวนเวลาที่ธามนั้นทำงาน

"คุณโกรธหรอ"

"ผมกวนรึป่าว"

นทีส่งพร้อมกับอิโมจิน่ารักเล็กน้อย

ธามที่เห็นข้อความถูกส่งมาอีกครั้งรอบนี้เขาไม่รอช้าที่จะเข้าไปดู

"ป่าวๆ"

"แค่เมื่อกี้ผมกำลังไปเข้าห้องน้ำมา"

"ตอนนี้ผมอยู่ร้านอาหารมาคุยงานกับลูกค้า"

นที่เห็นว่าคนะที่ตัวเองเห็นที่โรงจอดรถคือธามจริงๆ ตัวเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

ก่อนที่ตอบกลับธามด้วยคำว่า

"อ๋ออ"

แต่เมื่อธามเห็นอิโมจิน่ารักๆที่ถูกส่งมาก็ทำให้ใจของเค้าย้วยไปพอสมควร ธามเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยแต่ก็ทำให้เลขาของเขาต้อง  กระแฮ่มขึ้นมาเบาๆ

"ท่านประธานครับ"

ธามที่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก็ตกใจเล็กน้อย เพราะตอนนี้เขากำลังคุยธุรกิจอยู่

"ขออภัยครับ พอดีเมื่อกี้ภรรยาทักมา"

"ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ"

ธามเกาหัวเล็กน้อยก่อนก่อนที่จะเริ่มคุยธุรกิจกับคนตรงข้ามอีกครั้ง เมื่อปิดดีลเซ็นสัญญาเรียบร้อย ธามก็ลุกขึ้นพร้อมยื่นมือไปจับมือกับอีกคนเพื่อแสดงถึงมิตรภาพ ก่อนจะลุกออกไป

วันนี้มาสั้นๆ

เจอกันใหม่ตอนหน้านะครับ

รักนักอ่าน♡

ยังไม่ได้แก้คำผิด

#ดวงดาวของนที