ตอนที่6

ธามที่กลับมาที่คอนโดของตนก็ทันทีที่ถึงห้องร่างหนาก็ทิ้งตัวลงไปบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้าที่ถูกสะสม พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทักหาใครบางคน

"เลขา"

"ว่าไงครับท่าน"

"เอาพาราขึ้นมาให้ฉัน"

"ท่านจะรับอะไรเพิ่มเติมรึป่าว"

"ข้าวมาด้วยก็ดี"

"โอเคครับ"

หลังจบบทสนทนาจาก เลขาเค้าก็รีบโทรหาเบอร์คนๆหนึ่ง

นที่กำลังนั่งคุยกับลูกค้ารายใหญ่ อยู่จู่ๆก็มีสายเข้ามา จนทำให้ทั้งลูกค้าของนทีและตัวเขาเองต้องหันมองเป็นตาเดียวกัน

"คุณนทีจะไม่รับสายหรอคะ"

นทีนิ่งไปสักพัก ก่อนทีจะลุกขึ้น

"ขออนุญาตไปคุยธุระสักครู่นะครับ"

ลูกค้าของคนทีพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะปล่อยนทีไปคุยโทรศัพท์

"ฮัลโหล" นทีเอ่ยกับปลายสาย

"ทำไมภรรยาผมถึงรับสายผมช้าจัง ผลงอนได้มั้ยเนี่ย"

"อย่างี่เง่าหน้าธาม"

"คุณภรรยา"

"แค่ในนาม" นทีตอบสวน

"แต่ก็มีทะเบียนสมรส"

"คุณไม่คิดจะยอมผมจริงๆสินะ"

"ใช่"

"แล้วสรุปทำไมคุณถึงรับสายผมช้า"

"ผมคุยกับลูกค้าอยู่"

"งี้ผมก็กวนอะดิ"

"ไม่ๆ"

"คุณออกมาคุยกับผมนานละนะ"

"อ่า"

"ขอกำลังใจหน่อย" นทีพูดเสียงเบา

"ห๊ะเมื่อกี้คุณพูดอะไรนะผมไม่ได้ยิน"

"ป่าวๆ"

"อืม งั้นไปทำงานเถอะ"

"สู้ๆนะครับคุณภรรยา"

ธามพร้อมตัดสายของของนทีไป นทีที่ได้ฟังใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้น แก้มขาวของนทีเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ทางด้านธามเองก็ไม่แพ้กัน หัวใจของเขานั้นสั่นไหวแรงมากจนตัวของธามเองยังรับรู้ได้

นทีได้เดินกลับมาที่โต๊ะของตนเอง พร้อมกับเลขาที่ขยับโต๊ะของนทีให้ ท่าทางของนที่เเปลกไปของนทีทำให้คนที่พบเห็นนั้นสงสัยเล็กน้อย ทางด้านลูกของนทีเองก็ไม่เบาถึงกลับต้องเอ่ยปากแซวนที ที่กำลังจะนั่งลงบนเก้าอี้

"ทำไมคุณนทีหน้าแดงอย่างงั้นละครับ"

"สงสัยว่าข้างนอกมันร้อนหนะครับ"

"หรอครับ"

ลูกค้าของนทีมองหน้าเลขาตัวเองก่อนที่จะหันกลับมาหานที

"ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คงไม่ใช่เพราะแดดหรอกนะครับ"

"อะแฮ่ม ท่านคะ"

ทางด้านลูกค้าที่ถูกเลขาขัดจังหวะ ก็รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ การคุยธุรกิจของนทีผ่านไปอย่างง่ายดายเพราะไม่มีใครเข้ามาขัดขวางอีกแล้ว

ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น การคุยธุรกิจของนทีผ่านไปอย่างเรียบร้อย ตัวนทีกับคู่ค้าได้ทานข้าวกันเล็กน้อยก่อนที่จะขอตัวออกไปทำงานทั้งคู่

นทีที่เดินลงมาจากชั้นที่เขาคุยกับลูกค้าขนากอยู่ในลิฟท์นั้น ธีด้วยความสงสัยมาตั้งแต่เมื่อกี้ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านาย

"คุณนทีครับ"

"ว่าไงที"

"ผมสงสัยมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"

"สงสัยว่า?"

"คุณนทีออกไปคุยกับใครกันแน่ ทำไมกลับมาถึงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนั้น"

"นที เรียกฉันว่านทีพอ"

"แต่ว่า"

"ไม่มีแต่ นายเป็นลูกน้องฉันนะ"

"ครับ นที"

"ดีมาก"

"สรุปคุณคุยกับใคร"

"สามีฉันหนะ"

"ห๊ะ"

"คุณว่าไงนะ"

"สามีผมโทรมา"

ทีหน้าซีดเล็กน้อย ตัวเขาทั้งตกใจและตื่นตระหนกในเวลาเดียวกัน สมองของที่กำลังประมวลผลอย่างหนัก

"นทีมีสามีตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องรู้"

"เรื่องนี้นายท่านทราบมั้ยครับ"

"พ่อฉันไม่รู้และนายอย่างริอาจคาบข่าวไปบอกเชียว"

ทีกลืนน้ำลายเล็กน้อย แต่ก็ตอบรับคำของนทีอย่างจุใจ

"ครับ"

"นายมายังไง"

"นั่งแท็กซี่มาครับ"

"งั้นก็กลับด้วยกัน"

"ไม่เป็นไรครับผมเกรงใจ"

"เกรงใจอะไรกัน นายเป็นลูกน้องฉันนะ"

ทีที่เห็นว่าตัวเองไม่มีทางเลือก จำใจที่ต้องไปเป็นคนขับรถชั่วคราวของนทีอย่างงง ซะงั้น

นทีนำทีไปรถของตัวเอง พร้อมกับยื่นกุญแจให้ทีเป็นคนขับ ทีรับมาพร้อมเดินไปที่ฝั่งคนขับ ส่วนนทีนั้นไปนั่งข้างหลังรถ

รถได้เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถสู่ท้องถนน

ทางด้านของ ธามได้เปลี่ยนจากชุดสูทสุดเนี้ยบ กลายเป็นพ่อหนุ่มตัดอ้อย ธามสวมเสื้อแขนยาวลายสก๊อตสีแดง กับกางเกงขาสั้นสีดำ เขากดลิฟท์ลงมาชั้นล่างที่เขาแต่งตัวแบบนี้เป็นเพราะวันนี้เขาไม่มีงานแล้วบวกกับตอนนี้เขาหิวมากๆ

จนต้องออกมาหาซื้อไรกินที่เซเว่น หน้าคอนโดของตัวเขาแต่ระหว่างกำลังเดินอยู่นั้น ตัวธามก็ได้สังเกตเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังหอบพวงมาลัย ตะเวนเลาะขายคนที่กำลังติดไฟแดงอยู่ บางคนก็ซื้อไป บางคนก็ไม่ซื้อ ธามที่เห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ ที่จะเดินเข้าไปทัก

"นี้เด็กน้อย"

"หือว่าไงครับพี่ชาย"

"เดี๋ยวพี่ช่วยขายเอามั้ย"

"จะดีหรอพี่"

"อืม"

"พี่ชื่ออะไร"

"ธาม น้องละ"

"ผมบิวนะฮะ"

"โอเค บิว"

บิวนำทางธาม ไปที่กล่องโฟมสีขาว ที่ตั้งอยู่ริมทางโดยมีต้นไม้บังอยู่ เด็กน้อยได้เปิดกล่องโฟม ภายในบรรจุด้วยพวงมาลัยสีขาวครึ่งกล่อง เพราะที่เหลือเด็กน้อยได้ขายไปหมดแล้ว ธามที่เห็นบิวมาขายคนเดียวด้วยความอยากรู้ก็เอ่ยถามทันที

"บิว"

"ว่าไงพี่"

"ทำไมมาขายคนเดียว"

บิวที่ถูกถามก็ทำหน้าเศร้าเล็กน้อย แต่ก็กลับมายิ้มให้ธามเหมือนดังเดิม

"พ่อผมเสียแล้วหนะ"

"อาา"

"พี่ถามมากไปรึป่าว"

"ไม่ครับๆ"

"แล้วแม่บิวละ"

"แม่ผมป่วยครับพี่ผมออกมาขายเพื่อเอาตังค์ไปรักษาแม่"

"แล้วเราได้เรียนรึป่าว"

"ไม่ครับ"

"ชั่งเถอะ"

"ไหนพวงมาลัยที่จะให้พี่ขาย"

"อันนี้ครับพี่"

เด็กน้อยยื่นพวงมาลัยมาให้ช่อหนึ่งนทีรับมา พอดีกลับช่วงเวลานั้น ก็มีไฟแดงพอดิบพอดี

"ปะพี่ไฟแดงพอดี"

นทีเดินตามเด็กน้อยไปขายพวงมาลัย ตามท้องถนน พอดีกับช่วงที่นทีมาติดไฟแดงที่ตรงนั้นพอดี นทีที่เห็นธามกำลังเร่งขายก็สั่งให้ทีเปิดกระจกเพื่อซื้อพวงมาลัยพวกนั้นมา

"ที เหมาพวงมาลัยมาให้หมด"

"ห๊ะ อะไรนะครับ"

"เหมามา"

"นทีซื้อไปถมที่หรอครับ"

"ชั้นบอกให้ซื้อก็ซื้อมาเถอะ"

"ครับๆ"

ทีลดกระจกลงพร้อมกับกวักมือเรียกชายร่างสูงที่กำลังยืนขายมาลัยให้ท่านอื่นอยู่ ธามที่มองเห็นคนเรียกเขา ก็เดินไปที่รถของนทีพร้อมกับสอบถามว่าจะเอาพวงมาลัยกี่พวง

"เอากี่พวงดีครับ"

"เหมา"

"ลูกค้าเอาจริงหรอครับ"

"มีเท่าไหร่เอามาให้หมด"

"ครับ"

หลังจากไฟเขียว รถนทีได้เข้าไปจอดบริเวณนั้น พร้อมกับเปิดกระจกพร้อมกับรับพวงมาลัยทั้งกล่องมาจากธาม เด็กน้อยที่วันพวงมาลัยหมดเร็วก็เผยรอยยิ้มอันสดใสออกมาอย่างไม่ปิดบัง

หลังจากรับเงินมาแล้ว นทีก็ยื่นเงินทั้งหมดให้กับเด็กชายที่ยื่นอยู่ บิวทำหน้างงเล็กน้อยเพราะตัวเขาไม่คิดว่าธามจะให้เงินทั้งหมดแก่เขา

"อะไรของพี่เนี่ย"

"เงินไง"

"แล้วทำไมพี่ให้ผมหมด"

"ก็บิวต้องใช้มัน"

"ปกติน้องรับพวงมาลัยมาจากไหน"

"ผมทำเอง"

"ห๊ะ"

"ผมไม่มีเงินทุนหรอกนะพี่ ที่ได้มาก็จากการไปเก็บมะลิจากคนที่รู้จักทั้งนั้น"

"แล้วร้อยเองทั้งหมดอ่ะนะ"

"ใช่ครับ"

ธามทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย พร้อมกับมองหน้าเด็กน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความที่เกรงใจในตัวของธาม ทั้งที่ธามช่วยขายมาลัยแต่กับไม่เอาเงินกับเขาสักบาท

"พาพี่ไปบ้านเราได้มั้ย"

บิวตกใจเล็กน้อยเพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้ไว้ใจธามขนาดนั้นอีกอย่างพวกเขาเพิ่งรู้จักกันไม่นานเอง แต่เนื่องจากเห็นว่าธามเข้ามาช่วยก็ยอมพาไปที่บ้านของเขา

"ก็ได้พี่"

บิวนำทางธามไปหลังเล็ก พื้นมีแค่ปูน หลังคาก็พุพัง ธามถึงกับตกใจกับสภาพความเป็นอยู่ของเด็กน้อย

"แม่บิวละ"

"อยู่ข้างในครับ"

"แม่ผมกลับมาแล้ว"

ภายในมีหญิงชรากำลังนอนอยู่ ขาทั้งบวมและเขียว เล็บเต็มไปด้วยหนอง

"ทำไมแม่บิวอยู่สภาพนี้"

"ก็ผมไม่มีเงินครับ"

"อ่า"

"ลูกพาใครมาหรอ"

"พี่ที่มาช่วยผมขายพวงมาลัยวันนี้นะครับ"

หญิงชรายกมือไหว้ธามที่มาช่วยลูกชายขายพวงมาลัย

"ขอบคุณนะคะ ที่มาช่วยลูกชายของฉัน"

"วันนี้ผมได้เงินมาเยอะแยะเลยแม่"

"แม่ต้องหายนะ"

"แม่บอกว่าให้ลูกเอาไปจ่ายค่าเทอมเพื่อเรียนต่อไงลูก"

ธามนั่งมองสองแม่ลูกคุยกัน ก็อดไม่ได้ที่อยากจะช่วยเหลือสองแม่ลูกคู่นี้

"บิว"

"ว่าไงครับพี่"

"พี่จะช่วยรักษาแม่"

"จริงหรอพี่ ผ่าตัดมันแพงนะพี่"

"ไม่ใช่ปัญหา"

บิวพยักหน้าเล็กน้อย หญิงชราที่ได้ยินบทสนทนาก็เอ่ยปากปรามธามทันที

"ไม่ต้องรักษาดิฉันหรอกค่ะ แต่ได้โปรดส่งลูกชายให้จบด้วยเถอะ"

หญิงชราก้มกราบธามเพราะต้องการให้ลูกชายของตนมีอนาคตที่ดี

"รอสักครู่นะครับ ผมเรียกรถพยาบาลมารับแล้ว"

"แต่ว่าอิฉันไม่มีเงินจ่ายค่ารักษานะคะ"

"ไม่เป็นปัญหาครับผมจะออกเองทั้งหมด"

ไม่นานนักรถพยาบาลก็มาถึงบ้านสองแม่ลูก หญิงชราได้ถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลในเครือของธามทันที

"พี่ครับ"

"ไม่เป็นไร"

"ส่วนบ้าน ไปอยู่กับพี่ก่อนก็ได้"

"ผมเกรงใจ"

"ไม่เป็นไร"

แม่ของบิวถูกส่งเข้าห้องตรวจ และต้องรีบผ่าตัด ธามเป็นคนจัดการเรื่องพวกนี้เองทั้งหมด

"ไม่เป็นไร แม่นายต้องปลอดภัย"

"ครับพี่"

"มีโทรศัพท์มั้ย"

เด็กน้อยเงียบไป ธามก็รู้คำตอบก็เลยต้องพาบิวมาที่รถของตนที่ถูกเลขาของเขามาจอดไว้ให้

"ขึ้นมาสิ"

"เอ่อพี่ รถพี่จะไม่สกปรกหรอ"

"ไม่เป็นไร ขึ้นมาเถอะ"

"ครับ"

เด็กน้อยตื่นเต้นเป็นอย่างมากเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้ขึ้นรถแบบนี้ จึงเกิดอาการประหม่าเล็กน้อย เขาดูตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นไปซะหมด

เมื่อถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งบิวลงรถด้วยความตื่นเต้น บิวกวดตาไปรอบไปอย่างตื่นตาตื่นใจ

ธามพาบิวมาถึงศูนย์ของไอx บิวไม่กล้าเดินเข้าไปในร้านแต่พอได้เข้าไปเขาก็ตื่นเต้นกับโทรศัพท์ที่เรียงรายกันอยู่อย่างมาก ก่อนที่จะไปหยุดอยู่ที่รุ่นล่าสุด แต่พอเห็นราคาเขาก็ถอดใจ

"อยากได้หรอ"

"ป่าวครับ" บิวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเกรงๆ

"น้องๆ รุ่นนี้มีอยู่ในศูนย์มั้ย"

พนักงานชายคนหนึ่งได้เดินมาทางธาม พร้อมกับสายตาที่มองเหยียดการแต่งตัวของทั้งคู่ซึ่งต่างจากพนักงานหญิงที่มาต้อนรับเขาทั้งสองอย่างนอบน้อมพร้อมกับสงสายตาที่เป็นมิตรให้กับเด็กน้อยที่กำมือธามไว้แน่น

"มีค่ะ แต่ลูกค้าไม่ลองหารุ่นอื่นหรอคะ"

"ผมเอารุ่นนี้แหละ"

"อ่าโอเคค่ะ"

พนักงานสาวได้เดินไปหยิบตัวเครื่องออกมาโชว์ พร้อมกับถามธามว่า

"เงิดสดหรือบัตรคะ"

"บัตรครับ"

"พี่"

"ไปเป็นไร"

เด็กน้อยพยักหัวเล็กน้อย

การจ่ายเงินได้เสร็จสิ้นทำให้หลายคนต้องหันมองคู่นี้ ขนาดพนักงานสาวยังอึ้งเพราะไม่คิดว่าบัตรจะผ่าน

หลังจากแพ็คเครื่องเสร็จธามก็ออกมาจากห้างพร้อมกับบอกว่า

"เดี๋ยวพี่จะไปส่งหน้าบ้าน แล้วเก็บของซะ"

"ครับพี่"

บิวว่าง่ายขึ้นเพราะตอนนี้ธนามีบุญคุณต่อครอบครัวเค้าอย่างมาก

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะพี่"

ธามเมมเบอร์ของตัวเองไว้ในเครื่องที่เข้าเพิ่งซื้อให้กับเด็กน้อย

"ใช้เป็นอยู่ใช่มั้ย"

"เป็นครับ"

"อืม"

"เราจะว่าไรมั้ยถ้าพี่จะรับเราเป็นลูกเลี้ยง"

"เรื่องนี้คงต้องถามแม่ผม"

"เค"

หลังเสร็จเรียบร้อยทั้งสองก็มาที่โรงพยาบาล ธามขอตัวลงไปทำธุระที่ชั้นล่าง ธามไปชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดซึ่งตามจริงแล้วเขาไม่จำเป็นต้องจ่ายก็ได้เพราะยังไงที่นี้ก็โรงพยาบาลของตัวเขาเอง

ผ่านไป9ชั่วโมง

ธามได้โทรไปหานที เนื่องจากกำลังเตรียมเอกสารอยู่จึงทำให้นทียังสามารถรับโทรศัพท์ได้

"ว่าไง"

"ผมจะรับลูกเลี้ยงได้มั้ย"

นทีคิดหนักนิดหน่อย

"ทำไมจะไม่ได้ละ"

"งั้นพรุ่งนี้คุณว่างมั้ย ผมจะแนะนำลูกของเราให้คุณรู้จัก"

ธามเน้นคำว่าลูกของเรานทีแอบสั่นไหวเล็กน้อยเพราะตัวเขาเองก็อยากมีลูกอยู่เหมือนกัน

ตอนนี้ตัดจบแค่นี้น้า

น่าสงสารบิวสุด ฮือออ

กลับมาแล้วไปเที่ยวเลยไม่ได้มาอัพ

🥺🥺🥺

รักนักอ่านนะครับ

ยังไม่ได้แก้คำผิด

#ดวงดาวของนที