เรื่องของเราในคืนนั้น

ยามวิกาล ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาวคล้ายกำลังโอบล้อมโลกทั้งใบไว้ด้วยความหวงแหน ช่างสวยงามและเหมือนภาพมายาในเวลาเดียวกัน

อลิชานั่งทอดอารมณ์อยู่ในบาร์ชั้นใต้ดินของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง แก้วค็อกเทลในมือเย็นเฉียบ มันไม่สามารถคลายความร้อนในอกเธอได้เลย เธอดื่มมันหลายแก้ว ใบหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยฤทธิ์แอลกฮอร์ อลิชาไม่ควรมาอยู่ที่นี่ และไม่น่าปล่อยให้ความรู้สึกจากดาดฟ้าเมื่อหัวค่ำ ติดตามเธอมาจนถึงตอนนี้ เธอโทษว่าเป็นความเหนื่อยล้าจากการประชุม แรงกดดันจากคณะกรรมการ และชื่อของธามินทร์ที่ไม่ยอมหลุดออกจากความคิดเธอเสียที

“เปลี่ยนใจยังทันนะ” เสียงทุ้มต่ำตามมาหลอกหลอน

ธามินทร์ส่งยิ้มให้อลิชา ก่อนจะนั่งลงเคียงข้าง

“คุณตามฉันมาเหรอ” อลิชาถามห้วน แววตาแข็งกร้าว

“บังเอิญครับ” เขาตอบแบบขอไปที

“หรือคุณคิดว่าผมสะกดรอยตามคุณ”

อลิชาแค่นหัวเราะอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง

“คุณควรกลับไปวางแผนงานกับทีมของคุณ” เธอว่า “พรุ่งนี้ยังต้องสู้กันอีก”

“ผมรู้” ธามินทร์ขยับเข้าใกล้ ใกล้จนเธอได้กลิ่นกายของเขาชัดเจน

“นั่นแหละ ที่ทำให้คืนนี้…น่าสนใจ”

อลิชาชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ 

“คุณกำลังเทน้ำมันราดกองไฟ” เธอเตือนเขาจริงจัง

“คุณเองก็เหมือนกัน”

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตาคมลึกจับจ้องอลิชาไว้เหมือนราชสีห์รอตะครุบเหยื่อ

“ต่างกันแค่…ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร”

คำพูดนั้นคล้ายยั่วยุ และคนอย่างอลิชา…ไม่เคยถอยเมื่อถูกท้าทาย

“ถ้าคุณคิดว่าฉันจะเสียสมาธิเพราะคุณ คุณคิดผิด” เธอเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ

“ผมไม่ได้อยากให้คุณเสียสมาธิ” เขาพูดเบา ๆ “ผมอยากรู้ว่า…คุณจะควบคุมตัวเองได้ดีแค่ไหน”

ประโยคนั้นเหมือนประกายไฟตกลงบนเชื้อเพลิงที่ถุกจุดรอไว้อยู่แล้วอลิชาวางแก้วลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะหันไปสบตาเขาอย่างเอาเรื่อง

“งั้นก็อย่ามาโทษฉัน เพราะคุณเป็นคนเริ่ม”

ประตูห้องพัก VIP ชั้นบนสุดของโรงแรม ถูกปิดลงอย่างเบามือ ขณะเดียวกันเสื้อสูทถูกถอดออกอย่างเร่งรีบ เวลาต่อจากนี้ไม่มีคำพูดอ่อนหวาน ไม่มีถ้อยคำสัญญาอื่นใด มีเพียงสัมผัสจากร่างกายและสายตาที่เป็นอันรู้กันว่า คืนนี้…ไม่มีใครยอมเป็นฝ่ายแพ้

อลิชาผลักเขาไปชิดติดผนัง ก่อนจะรุกจูบเขาอย่างไม่ปรานี ธามินทร์ตอบกลับทันที รุนแรงกว่า ล้ำลึกกว่า ราวกับจะสอนเธอว่าเขาไม่เคยเป็นผู้ตาม

ค่ำคืนอิสระ ที่เต็มไปด้วยไฟราคะตามธรรมชาติของชายหญิง มีแค่เขาและเธอรับรู้เพียงเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของวันพรุ่งนี้น่าจะมากเกินพอ

แสงพระอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีขาวโปร่งบาง อลิชาลืมตาขึ้น เธอแทบกลั้นหายใจเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่นอนเคียงข้างเธอตลอดทั้งคืน อลิชาพยุงร่างเปลือยเปล่าลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ จัดการสัมภาระของตัวเองด้วยความเร่งรีบ หากเหตุการณ์นี้เรียกว่าความผิดพลาด เธอจะไม่ปล่อยให้มันมีความหมายอื่น ก่อนที่เธอจะเปิดประตูออกไป เสียงของธามินทร์ดังขึ้นในขณะที่เขายังอยู่บนเตียง

“คุณคิดจริง ๆ เหรอ…ว่าเรื่องเมื่อคืนจะไม่เปลี่ยนอะไรเลย”

“มันแค่เรื่องบังเอิญ” อลิชาตอบไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าคนถามสักนิด “และมันจะไม่เกิดขึ้นอีก” 

เธอเดินออกไปโดยไม่เห็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าของธามินทร์ รอยยิ้มของคนที่แน่ใจว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มจริง ๆ

อลิชานั่งอยู่บนรถโดยมีพิมพ์ลภัสเป็นคนขับ เช้าตรู่ของวันทำงานควรเริ่มต้นด้วยกาแฟหรืออาหารมื้อเช้าแสนอร่อย วันนี้กลับเริ่มวันใหม่ด้วยข่าวดังของคนวงการธุรกิจ ระหว่างที่อลิชาเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือขึ้นอย่างคนใจลอย เรื่องของตัวเองกลับเด้งขึ้นมาใหญ่เกินกว่าจะมองข้าม

“ที่ปรึกษาสาวสวยถูกตั้งคำถามเรื่องจริยธรรม

หลังมีรายงานพบความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับประธานที่ปรึกษาทีมคู่แข่ง”

อลิชาใบหน้าร้อนผ่าวหัวใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะโกรธ ภาพประกอบข่าวเบลอไม่ชัด

เป็นเพียงเงาคนสองคนในลิฟต์โรงแรม หากใครก็ตามที่ตั้งใจมอง ย่อมเดาออกว่าเป็นใคร

 “ใครมันปล่อยข่าวนี้” อลิชาถามเสียงต่ำ เมื่อพิมพ์ลภัสเห็นข้อความข่าวหน้าจอมือถือ

 “ปล่อยพร้อมกันทั้งสามสำนัก มืออาชีพมาก มันไม่ใช่ข่าวซุบซิบธรรมดา นี่คือการโจมตีชัด ๆ”

 อลิชาหลับตา สูดลมหายใจลึกเต็มปอด พยายามข่มอารมณ์ไว้มากที่สุด ใครบางคน…กำลังต้องการให้เธอเสียหลัก

 ในเวลาเดียวกัน ห้องทำงานของเวิร์ซเทค คอนซัลติ้ง (Vortech Consulting) เงียบผิดปกติ ธามินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ ข่าวเดียวกัน พาดหัวเดียวกัน ผลกระทบย่อมรุนแรงไม่แพ้กัน

“เราควรแถลงข่าวปฏิเสธทันทีครับ” ฝ่ายกฎหมายเสนอ

“ยัง” ธามินทร์ตอบสั้น สายตานิ่งเกินจะคาดเดา

“แต่ถ้าปล่อยไว้ จะยิ่งบานปลายนะครับ คุณธาม” 

“รีบแก้ตัว มันจะเหมือนเป็นการยอมรับ” ธามินทร์หันกลับมาถามคนในทีม “ใครได้ประโยชน์จากข่าวนี้?”

ทุกคนเงียบ เพราะคำตอบชัดเจน

การประชุมคณะกรรมการออโรร่า โฮลดิ้งส์ (Aurora Holdings) บ่ายวันนั้นตึงเครียดกว่าทุกครั้ง อลิชาสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะเดือดพล่าน

“ทางบริษัทกังวลเรื่องความเป็นกลาง” ประธานเอ่ยได้ตรงประเด็น “คุณอลิชา มีอะไรจะชี้แจงไหมครับ”

อลิชาเชิดหน้าขึ้น ไม่หลบสายตาใคร ไม่ลังเลกับคำตอบ

“ฉันไม่เคยใช้ข้อมูลของคู่แข่ง และไม่เคยทำการใด ๆ ที่ขัดต่อจริยธรรมวิชาชีพ” 

เธอพูดชัดเจน “ข่าวนั้นไม่มีหลักฐาน และเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เหมาะเจาะเกินไป”

“คุณหมายความว่ายังไง”

“ฉันหมายความว่า” อลิชาเว้นจังหวะการตอบเล็กน้อย “นี่คือการปั่นเกมเพื่อดิสเครดิตฉัน ไม่ใช่เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท”

เสียงฮือฮาของคนในที่ประชุมดังขึ้น เธอกล้ามากพอ และฉลาดพลิกเกม บางสายตา…เริ่มไม่ไว้ใจ

 หลังการประชุมสิ้นสุด อลิชาเดินออกมารับลมริมระเบียง อากาศร้อนอบอ้าวเกินทน

“คุณควรระวังคำพูดมากกว่านี้”

เธอรู้อยู่แล้วว่าธามินทร์ต้องมา

“คุณก็ควรระวังตัวเหมือนกัน” เธอสวนน้ำเสียงกร้าว “หรือคุณจะบอกว่า…ไม่รู้เรื่องข่าวนี้เลย”

ธามินทร์เดินมายืนอยู่ข้างเธอ ใกล้พอจะรู้สึกถึงแรงกดดันที่ไม่ใช่แค่เรื่องงาน

“ผมไม่เคยใช้วิธีสกปรกแบบนี้” เขาพูดหนักแน่น “และถ้าผมจะโจมตีคุณ คุณน่าจะรู้ตัวตั้งแต่แรก”

อลิชาหันไปสบตาเขา พยายามอ่านความจริงจากแววตานั้น

“แล้วใคร” เธอถาม “ใครได้ประโยชน์จากการทำลายฉันและคุณพร้อมกัน”

ธามินทร์นิ่งไปแค่เสี้ยววินาทีเดียว พอจะทำให้อลิชารู้ว่าคำตอบมีอยู่ในใจเขาแล้ว

“นรินทร์” เขาเอ่ยชื่อช้า ๆ “อดีตพาร์ตเนอร์ของผม คนที่ต้องการโปรเจกต์นี้ไม่แพ้เรา”

อลิชากำมือแน่น เกมสกปรกเริ่มเปิดฉาก

ภายในคืนนั้น อลิชานั่งทำงานอยู่คนเดียว หน้าจอคอมพิวเตอร์เปิดเอกสารวิเคราะห์ แต่สมาธิกลับไม่อยู่กับตัวอักษร เธอรู้ดีว่า ตั้งแต่วินาทีที่ข่าวนั้นถูกปล่อย ความสั่นคลอนในอาชีพของเธอเริ่มต้นแล้ว สิ่งเลวร้ายที่สุดเธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ธามินทร์เป็นอีกคนที่ตกอยู่สถานการณ์เดียวกัน

โทรศัพท์สั่นแจ้งเตือนข้อความ

ธามินทร์: “ถ้าคุณอยากหาวิธีต่อกร เราต้องคุยกันจริงจัง”

อลิชามองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจตอบกลับ

อลิชา: “แค่เรื่องงานเท่านั้น”

ธามินทร์: “ไว้ใจผมได้”

ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า ตั้งแต่คืนนั้นไม่มีอะไรสำคัญมากไปกว่าเรื่องงานได้อีก