สนามนี้ไม่มีผู้แพ้

ความอยากเอาชนะทำให้หัวใจรุ่มร้อน ความทะเยอทะยานกำลังจะเผาไหม้ทุกสิ่ง

ธามินทร์ ยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงในห้องทำงานมองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่าง มองจากมุมของเขานั้น เมืองนี้เปรียบเหมือนกระดานหมากรุกขนาดยักษ์แบบจำลอง ผู้แพ้ผู้ชนะถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว หรืออย่างน้อย…เขาก็เคยเชื่อเช่นนั้น

“คณะกรรมการจากออโรร่า  (Aurora) จะเริ่มประชุมในอีกสิบห้านาทีครับ”

เสียงผู้ช่วยดังขึ้นจากด้านหลัง ธามินทร์พยักหน้าโดยไม่หันไปมอง มือข้างหนึ่งติดกระดุมสูทเม็ดสุดท้ายอย่างใจเย็นโปรเจกต์ โอไรอัน คราวน์

(Project Orion Crown) ไม่ใช่แค่โปรเจกต์ แต่มันคือการยืนยันอำนาจของเขาในสายตาคนอื่น และเพื่อใครบางคนในความทรงจำ ธามินทร์เดินออกจากห้องด้วยความทะนงตัว

ห้องประชุมชั้นบนสุดของออโรร่า โฮลดิ้งส์ (Aurora Holdings)  ถูกจัดเตรียมอย่างสมบูรณ์แบบ โต๊ะยาวเรียบหรู เอกสารจัดเรียงเป็นระเบียบ มุมห้องเสริมด้วยดอกไม้งามสีชมพูอ่อน ทุกอย่างสะอาดตา เหมาะสมกับบริษัทชั้นนำใจกลางเมืองมูลค่านับพันล้าน

ธามินทร์นั่งลงในตำแหน่งของเวิร์ซเทค คอนซัลติ้ง (Vortech Consulting)  เขารับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา ทั้งชื่นชม ระมัดระวัง และคาดหวัง

กระทั่ง ประตูห้องประชุมเปิดออกอีกครั้ง อลิชา หรือที่ใครต่อใครต่างเรียกเธอแบบสั้น ๆ ว่า คุณลิซ ชื่อที่ธามินทร์เห็นผ่านรายงานมานับครั้งไม่ถ้วน หญิงสาวผู้ก่อตั้งเอ-เรส กรุ๊ป  (Ares Group)  บริษัทที่ปรึกษาอิสระซึ่งเติบโตเร็วผิดปกติ และถูกมองว่าอันตราย ในวงการที่ผู้ชายเป็นใหญ่

ตัวจริงของเธอ…เฉียบคมกว่าที่เขาคาดไว้

อลิชาเดินมานั่งเก้าอี้ประจำตำแหน่ง เธอสบตาธามินทร์ผู้นั่งฝั่งตรงข้ามเพียงชั่วครู่ สายตาท้าทายอย่างโจ่งแจ้ง การประชุมเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ เสียงประธานคณะกรรมการอาวุโสกล่าวเริ่มการประชุม 

ธามินทร์นำเสนอแผนกลยุทธ์รอบแรก 

“โอไรอัน คราวน์  (Orion Crown) ไม่ควรเป็นแค่การรีแบรนด์”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึกเช่นเคย “มันต้องเป็นการเปลี่ยนโฉมของทั้งองค์กร”

คนบนโต๊ะประชุมคิดภาพตาม บางคนพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนบางคนทำได้แค่การจดบันทึก จนกระทั่งอลิชายกมือขึ้น เธอไม่ใช่คนชอบทำตัวโดดเด่นเพื่อดึงดูดความสนใจ แต่ทันทีที่เธอเริ่มพูด บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป

“ถ้าเปลี่ยนแค่ภาพลักษณ์ องค์กรจะได้เพียงหน้ากากใหม่ ไม่ใช่อนาคตใหม่”

คำพูดของอลิชาหนักแน่นอย่างน่าประหลาด เธอเสนอแผนกล้าชนโครงสร้างเดิม ชี้ให้เห็นจุดอ่อนที่ไม่มีใครกล้าพูด และเสนอการเปลี่ยนแปลงที่สุ่มเสี่ยง หากทำได้ อนาคตขององค์กรมีสิทธิ์ไปได้ไกลกว่าเดิม

ธามินทร์ไม่รู้ตัวเลยว่า เขากำลังจับปากกาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ อลิชาไม่ธรรมดาจริง ๆ

ประธานส่งยิ้ม ให้กับคณะกรรมการ

“ดูเหมือนเราจะมีตัวเลือกที่น่าสนใจมากกว่าหนึ่ง”

อลิชานั่งลง แววตาวาววับคมดุของเธอประกาศกร้าว ฉันไม่แพ้ใครแน่…

ธามินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มุมปากเผยรอยยิ้มหยันเล็กน้อย เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขารู้สึกว่าเกมนี้น่าสนุก และอาจไม่จบง่ายอย่างที่เขาคิด และเป็นครั้งแรกเช่นกัน ที่เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาต้องการเอาชนะ คือโปรเจกต์ตรงหน้า หรือผู้หญิงใบหน้าหวานตาคมดุฝั่งตรงข้ามกันแน่

 หลังการประชุมรอบแรกจบลง ห้องประชุมว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงเงาสะท้อนของท้องฟ้าผ่านกระจกใสเงาวับ และความรู้สึกบางอย่าง ที่ไม่ควรถูกพาออกมาด้วย

 ธามินทร์เดินออกมาพร้อมทีม สีหน้าเรียบเฉยดังเดิม แต่สมองกลับไม่ยอมทำงานตามคำสั่ง ภาพ ของหญิงสาวผู้เป็นคู่แข่งนามว่าอลิชา สายตาคมดุเวลามองมาที่เขา น้ำเสียงสุดแสนจะมั่นใจยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

 “คุณธามครับ” ผู้ช่วยเอ่ยอย่างนอบน้อม ระหว่างเดินไปตามทางห้องโถงกว้าง

“คณะกรรมการขอเอกสารเพิ่มเติมเรื่องการจัดการความเสี่ยงครับ โดยเฉพาะประเด็นที่... เอ-เรส  (Ares) เสนอ”

ธามินทร์พยักหน้า อลิชาเลือกจุดโจมตีอย่างชาญฉลาดและอันตรายมาก

“งั้นก็กลับไปเตรียมเอกสารให้ครบ อย่าให้ข้อมูลพลาดแม้แต่เรื่องเดียว”

“รับทราบครับ คุณธาม”

ให้มันรู้ไปสิ ว่าเขาจะพ่ายแพ้โปรเจกต์ใหญ่นี้

อีกฝั่งด้านหนึ่งของอาคารองค์กร อลิชาเดินเข้าลิฟต์พร้อมพิมพ์ลภัส เพื่อนสนิทและมือขวาที่รู้ใจเธอที่สุด

“เขาไม่ธรรมดา” พิมพ์ลภัสพูดขึ้นทันทีที่ประตูลิฟต์ปิด

“สายตาเขา…เหมือนกำลังอ่านใจ ลิซ ยู่ตลอดเวลา”

อลิชาเหยียดยิ้มบาง ๆ

“ก็ดีแล้ว จะได้รู้ว่าเขาไม่ได้แข่งกับผู้หญิงที่อ่อนต่อโลก”

อลิชาพูด ปลายนิ้วบีบแฟ้มเอกสารแน่นขึ้น ความรู้สึกส่วนลึกภายในกลับตรงกันข้ามอย่างน่าขัน

ธามินทร์ ทรัพย์วรดิษฐ์ เขาคือที่ปรึกษามาตรฐานสูงของวงการ และเป็นกำแพงที่เธอต้องพังให้ได้

ค่ำวันเดียวกัน…

ออโรร่า โฮลดิ้งส์ (Aurora Holdings) จัดดินเนอร์ภายในอย่างไม่เป็นทางการ เพื่อกระชับความสัมพันธ์สำหรับที่ปรึกษาทั้งสองฝ่าย หากแต่ทีมงานทุกคนรู้ดีว่า นี่คือเวทีประเมินศักยภาพนอกห้องประชุม ห้องอาหารบนดาดฟ้าถูกจัดอย่างสวยงามหรูหรา แสงไฟอุ่นนวล ดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบา ๆ บรรยากาศเหมาะกับการทำความรู้จักหรือการล่อลวง ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นผู้กำหนด

 อลิชาและทีมงานมาถึงก่อนเวลาเริ่มงานเล็กน้อย วันนี้เธอเลือกปล่อยผมยาวสยาย ริมฝีปากอิ่มแต้มด้วยสีส้มโทนนู้ด เดรสยาวสีดำเรียบปักด้วยคริสตัลเล็ก ๆ สะท้อนแสงไฟค่ำคืนระยิบระยับ งานวันนี้เธอรู้ตัวว่าไม่ควรดื่มมาก ไม่ควรแสดงท่าทีให้ใครอ่านเธอออก ทุกย่างก้าวและคำพูดยิ่งต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

 “พิมพ์ ไปหาอะไรทานรองท้องก่อนเถอะ คืนนี้คงต้องตอบคำถามอีกเยอะ”

 “แล้วลิซล่ะ ไปพร้อมกันไหม หรือยังไง”

 “ลิซอยากคิดอะไรสักพัก ตรงนี้เงียบดี เดี๋ยวตามไปนะ” อลิชายิ้มบาง ๆ

 “ถ้างั้น ไปเจอกันข้างใน พิมพ์จะไปดูน้อง ๆ ด้วย”

 คล้อยหลังพิมพ์ลภัสเพียงไม่นาน เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางด้านหลัง ไม่ต้องหันไปมอง เธอก็รู้ว่าเป็นใคร 

 “วิวสวยดีนะครับ”

 “ก็แค่เมืองที่เต็มไปด้วยการแข่งขันและต้องการอยากจะเป็นผู้ชนะ”

 อลิชาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปสบตาเขา

 ธามินทร์ยืนอยู่ใกล้เพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ท่าทีผ่อนคลาย ดังเช่นผู้ที่ชินกับการควบคุมสถานการณ์

 “คุณพูดเหมือนไม่อยากเป็นคนชนะ” เขาพูดพร้อมจ้องเข้าไปในดวงตาคมดุของเธอ

 “ไม่ค่ะ” เธอสวนทันที “ฉันแค่ไม่เคยยอมแพ้”

 สายตาของธามินทร์วาววับ เหมือนพบคู่สนทนาที่รอคอยมานาน

 “งั้นเราคงเหมือนกัน” เขากล่าวอย่างท้าทาย

 บทสนทนาของทั้งคู่ไหลไปอย่างมีชั้นเชิง ผลัดกันก้าว ผลัดกันถอย ทั้งเรื่องงาน กลยุทธ์ แนวคิด

ทุกคำคือการประเมิน และทุกประโยคคือการทดสอบ คนรอบข้างอาจมองเห็นเป็นเพียงการพูดคุยแลกเปลี่ยนทางธุรกิจ แต่สำหรับทั้งสอง นี่คือการฟาดฟันโดยไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟัง

“คุณกล้าดีนะ” ธามินทร์เอ่ยขึ้นในจังหวะของการสนทนาช่วงหนึ่ง

“เสนอให้รื้อโครงสร้างทั้งองค์กร”

อลิชายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ “ถ้าไม่กล้า คงไม่มาตั้งแต่แรก”

ธามินทร์หัวเราะให้กับความบ้าบิ่นของสาวสวยตรงหน้า

“ระวังนะครับ ความกล้า…บางทีก็พาหลงทางไปไกล”

“ฉันยินดีรับความเสี่ยง” อลิชาจ้องตาเขาไม่หลบ “คุณเองก็คงมองออก”

ช่วงเวลานั้น มีบางอย่างกระทบความรู้สึก มันไม่ใช่ความโกรธ และไม่ใช่การปะทะคารมแบบปกติ

เหมือนสถานที่แห่งนี้ เป็นสนามแม่เหล็กขนาดย่อม พร้อมจะดึงดูดทันทีเมื่อขั้วบวกขั้วลบเจอกัน

เสียงเรียกจากพิมพ์ลภัสทำให้ทั้งคู่แยกจากกัน เหมือนต่างฝ่ายต่างได้สติ ว่านี้คือสนามรบ

ไม่ใช่สนามรัก… ก่อนที่ธามินทร์จะเดินจากไป เขาหยุดกระซิบข้างหูอลิชา

“เกมของเราเพิ่งเริ่มต้น”

อลิชายิ้มมุมปาก “พร้อมเสมอ”

ธามินทร์หันกลับมาเพื่อสบตาเธออีกครั้ง เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่าเขาไม่ต้องการชนะผู้หญิงคนนี้… ในเกมธุรกิจแค่เพียงอย่างเดียว