Novels by Khollen

Kadarating lang ni Ronel sa Reynolds Corporation ang limampung palapag na malaking company ng kanilang pamilya, na ang impluwensiya’y umaabot sa iba’t ibang bansa.Matatag ang bawat hakbang niya, puno ng utos, habang tinatahak ang magarbong lobby. Naputol ang mga usapan, tumuwid ang mga likod ng empleyado, at ang ingay ay biglang naglaho. Wala pa siyang sinasabi, ngunit ang presensya niya lamang ay sapat na upang mag-utos ng katahimikan.Diretso siyang nagtungo sa executive lift nakalaan lamang para sa pinakamataas na posisyon sa company. Isang swipe ng kanyang card, at agad siyang nakarating sa ika-49 na palapag. Sa harap ng kanyang opisina, tumama ang tingin niya sa mesa ng secretary sa labas, bago siya pumasok at agad na tumawag.“Hello, sir, how can I help?” sagot ni Arya.“Ipalipat ang mesa ng secretary sa loob. Ilagay sa kanan ng mesa ko,” malamig na utos ni Ronel, walang space para sa pagtutol.“Yes, sir.”Umupo si Ronel sa itim na leather chair ang upuan ng kapangyarihan na na

“Rain” halos bulong ang tinig ni Bella habang sinusundan ang asawa papasok sa kanilang kwarto matapos ang dinner.Biglang lumingon si Rain, malamig ang titig na tila tumatagos sa kanya. Ang gilid ng kanyang labi ay kumurba sa isang mapanuyang ngiti.“Ang talino mo din ano Bella. Alam mong si Kuya Ronel ang kinatatakutan ng lahat dito sa pamilya, kaya tumakbo ka sa kanya para humingi ng tulong.”Napakunot ang noo ni Bella, litong-lito.“Anong… ibig mong sabihin, Rain?”“‘Dont play dumb Bella!” Sambit ni rain Habang dinuduro duro nya si Bella sa sobra nyang kainisan sa sarili nyang asawa.“I’m sure nagreklamo ka kay kuya, hindi ba? At sinabi mong sawa ka na sa pagturing sa’yo na parang servant lang dito sa bahay.”Alam ni Rain ang ugali ng kanyang kapatid. Oo, matapang si Ronel, pero hindi siya marunong tumalikod sa taong lumapit na umiiyak. Sa isip ni Rain, sure sya na ginawa iyon ni Bella.“That’s why you begged him for a job para makatakas sa gawaing bahay, tama?” Nanggigil ang pang

“Aray ko, ano ba yan!” matalim na sigaw ni Luwee, nakaturo kay Bella na para bang nakagawa siya ng mabigat na kasalanan kahit maingat naman ang ginawa. “Hindi mo inaayos ang pag gupit ng mga kuko ko!”Biglang natahimik ang buong silid maliban sa malakas na kabog ng dibdib ni Bella.Saglit na tumingin si Ronel, sapat lang para makita si Bella na nakaluhod sa sahig at si Luwee na hawak ang daliri na tila ba sinasadya ang eksena.Nanatiling malamig ang ekspresyon ni Ronel, hindi mabasa.Samantala, nakangisi si Kelly. Malinaw sa kanyang tingin alam niyang hindi aksidente ang nangyari, kundi palabas lang ng biyenan.Tumayo agad si Kendra mula sa carpet, bakas ang pag-aalala sa mukha nang makita si Bella na natumba. Tatakbo sana bata papunta sa tita Bella nya, ngunit mabilis ang malamig na tinig ng ina.“Sit down, Kendra.” Walang nagawa ang bata para tulungan tita Bella nya.Napahinto ang bata, tumingin sandali sa ina, saka muling umupo at nagkunwaring naglalaro ngunit patuloy pa ring palih

“Rain…” mahina ang bulong ni Bella habang tumayo mula sa upuan, nanginginig ang kamay na inaabot ang business card. “Bakit kailangan pa nating pag-usapan ulit ‘to, kelangan ba talaga eto ung maging sulosyon sa problema natin, Rain?”“Bakit?” matalim na tingin ni Rain. “Ah… iniisip mo bang biro lang ang sinabi ko kaninang umaga? Akala mo nag joke lang ako tungkol sa hospital expense ng lolo mo, ha?”Yumuko si Bella, mariing pinisil ang card hanggang halos magusot.“Rain… pero hindi ko kaya ipagamit katawan ko sa hindi ko asawa,” halos pumutol ang boses niya, mahina, halos hindi marinig. “Hindi ko kayang gawin ‘yon please Rain ayoko.”Lumapit si Rain, mabagal ngunit nakakatakot ang bawat hakbang, hanggang wala nang pagitan sa kanilang dalawa.“Just do it Bella,” malamig niyang sabi. “Dahil wala ka ng choice.”Napatingala si Bella, dahil napupuno na ng luha ang mga mata. “Rain… pakiusap. Huwag mo naman akong pilitin ng ganito. “Tumigil ka.”Isang salita lang, ngunit sapat para patahimik

“Hindi mo dapat palaging sundin ang utos ng iba tandaan mo yan.”Napatingala si Bella, nagulat nang magtama ang kanilang mga mata ni Ronel dahil iyon ang unang beses na nagsalita siya ng mga salitang tila pabor sa kanya.Bago pa man niya lubos na maunawaan, lumapit si Ronel, nananatiling malamig ang ekspresyon.“Don’t let yourself be treated like a servant. Ang lugar mo sa bahay na ito ay bilang daughter-in-law ng pamilya Reynolds at hindi isang utusan o katulong.”Mabilis na yumuko si Bella, naglalaro ang mga daliri sa kaba. “O-opo, Kuya,” mahina niyang wika, nanginginig ang tinig.Isang hakbang pa ang inilapit ni Ronel, sapat para mapatalon ang puso ni Bella sa kanyang dibdib. Napigil ang kanyang hininga.Matalim ang titig ng lalaki, para bang binabalatan ang lahat ng pagtatago niya, para bang nababasa ang bawat lihim na pilit niyang itinatago.“Are you alright?” tanong ni Ronel. Walang lambing sa tono, ngunit mas lalong tumama sa puso ni Bella na para bang una beses na may tao nag

Matapos ang tensyon sa almusal, dumiretso si Bella sa kusina upang hugasan ang mga pinggan na iniwan ng buong pamilya.Mariin niyang pinisil ang sponge sa mga plato, na para bang ang bawat kuskos ay kayang burahin ang mga masasakit na salita ng kanyang biyenan.Unti-unting bumagsak ang kanyang mga luha, humalo sa bula ng sabon. Tahimik siyang humikbi, nanginginig ang balikat sa bigat ng ultimatum: tatlong buwan para magdalang-tao.Biglang may marahang haplos sa kanyang likod. Nagulat si Bella at mabilis na pinunasan ang luha gamit ang braso.“Miss Bella…” malumanay na sambit ni Karen, ang kasambahay ng pamilya, habang hinahaplos ang kanyang braso.“Tama na, Miss. Huwag ka nang umiyak. Sobrang mahalaga ng luha mo para sayangin sa mga salita nila, kahit pa kay Ma’am Luwee,” bulong niya, sabay agaw sa plato mula sa kamay ni Bella.“Hayaan mo na ako ang magtapos nito.”Ngunit mabilis na kinuha ni Bella ang plato. “Hindi, Karen. Ako na ang tatapos.”“Pakiusap, Miss. Ako na. Magpahinga ka m