Chapter 15

Humugot ng malalim na hininga si Bella, dahan-dahang pinakawalan, pilit itinatago ang panginginig ng dibdib na ayaw niyang makita at mahalata ni Rain.

“Nasa hotel ako kagabi, Rain,” mahina niyang wika, pinilit ang isang maliit na ngiti.

Nanatiling malamig ang titig ni Rain, matalim na parang tumatagos. “Kaya doon ka nagpalipas ng gabi? Matapos mong makipagtagpo sa lalaking pinili ko, pumunta ka pa sa iba, hindi ba? Di ka pa ba nakuntento lalaki pinili ko talagang hindi ka pa nakuntento talagang nag hanap ka pa ng iba”

Nanlaki ang mga mata ni Bella sa pagkagulat. Mabilis siyang umiling. “Hindi, Rain. Hinding-hindi ko gagawin iyon. Lahat ng ginawa ko kagabi ay lahat lang ng inutos mo sa akin wala na ko ibang lalaki tinagpo maniwala ka sa akin.”

“Kung gayon, bakit hindi ka umuwi?” Mariin ang panga ni Rain, bawat salita’y putol-putol, puno ng galit. “Hinintay kita. Nag-alala ako na baka mahuli ka. Kapag may nakaalam, madadamay ako sa’yo.”

Sa sobrang galit ng boses ni Rain, napayuko si Bella, pilit nilulunok ang bigat na bumabara sa kanyang dibdib.

“Hindi, Rain. Sumpa ko. Ginawa ko lang… ang ipinag-utos mo. Sa lalaking pinili mo lang ako nakipag kita kagabi mali ang iniisip mo.” Halos mabasag ang kanyang tinig.

Bahagyang ngumiti si Rain, manipis at mapangutya. “Akala mo ba naniniwala ako, wag ako? Mukhang magaling ka palang maglaro akala ko ba ni hindi ka pa nagagalaw mukang mali pala ako.”

Napatigil si Bella. Mas ligtas ang katahimikan kaysa salita. Alam niyang anumang sagot ay lalo lamang magpapalala.

“Wag mo akong lokohin hindi ka umuwi sadya,” patuloy ni Rain, matalim ang boses. “Para makasama pa ang ibang lalaki. At para hindi ka maglinis ng sahig ngayong araw.”

Bumaba ang kanyang mga mata, sinuyod ang kasuotan ni Bella ang malinis na blusa, ang masikip na pencil skirt, ang maayos na sapatos. Mga damit na sobrang pino para sa kanyang karaniwang buhay.

“Saan galing yang suot mo? Sino ang bumili niyan?” paos at puno ng paratang ang tinig. “Kalaguyo mo ano? Tama ako kc alam ko  hindi mo kayang bilhin iyan.”

“Si Kuya Ronel,” mahinahong sagot ni Bella, ikinagulat niya rin ang tibay ng kanyang tinig.

“Ronel?” Naningkit ang mga mata ni Rain. “Imposible. Bakit ka naman niya bibilhan ng ganyan mamahaling damit para san?”

“Pagkatapos kong makipagkita sa lalaking pinadala mo,” maingat niyang paliwanag, “tumawag si Ronel. Sabi niya may dumating na client na foreigner  kagabi alas-nuwebe. Bumaba ako para tulungan siyang ayusin ang silid.”

Tahimik si Rain, mabigat ang katahimikan.

“At ngayong umaga,” patuloy ni Bella, “nagpadala si Kuya Ronel ng bagong damit para mag almusal kasama ang client. Hindi ko naman puwedeng isuot ang damit kahapon, hindi ba?”

Lalong kumapal ang hangin. Mariin ang panga ni Rain, ngunit malinaw na naipit siya sa paliwanag ni Bella.

“Kung hindi ka naniniwala,” dagdag ni Bella, matatag ang tinig, “tanungin mo si Kuya Ronel mismo.”

Mas lalong naningkit ang mga mata ni Rain, kumikislap ang tensyon sa kanyang katawan. Ngunit hindi siya nakipagtalo.

“Hindi na kailangan,” malamig niyang sagot. “Simula ngayon dalawang linggo, marahil isang buwan. Kung hindi ka mabuntis sa panahong iyon…” Mariin ang panga. “Uulitin mo ulit sa kanya.”

Hindi na siya naghintay ng sagot mula kay Bella bagkos mabilis niyang binuksan ang pinto ng kotse, pumasok, at malakas na isinara. Umandar ang makina, mabilis siyang umalis, iniwan si Bella na nakatayo mag-isa sa harap ng kumpanya.

Sa loob ng kanyang opisina, mag-isa siyang nakaupo. Alas-otso pa nagbukas ang kumpanya, ngunit hindi pa dumarating si Ronel asan kaya sya.

Pagsapit ng alas-nuwebe, mabigat ang katawan ni Bella  dala ng pagod.

“Antok na antok ako,” bulong niya, pinapahid ang mukha at pinipilit gisingin ang sarili.

Hindi pa tapos ang kanyang trabaho, ngunit pinilit niyang idilat ang mga mata. Hindi siya puwedeng mapahiya hindi kay Rain, hindi sa sarili.

“Diyos ko po sobra talaga na ko inaantok…” Hinila niya ang gilid ng kanyang mga mata, pilit na nilalabanan ang antok.

Paano ba siya hindi mapapagod? Hanggang alas-onse kagabi ang gising pa din sya, tapos hindi pa rin siya nakatulog agad. Abala ang kanyang isip sa mga nangyari, sa mga maaaring mangyari. At kahit ganoon, nagising pa rin siya ng alas-kuwatro y medya, gaya ng nakasanayan.

Ngayon, nararamdaman na niya ang pag ka antok nya kulang na kulang sya sa tulog.

Sumulyap siya sa pinto, sinigurong walang tao.

“Siguro  hindi din papasok si Sir Ronel ngayon. Pagod pa din siguro siya,” bulong niya.

“Siguro… naman pwede ko matulog kahit sandali lang. Sobrang antok na talaga ako di na kinakaya talaga ng mga mata ko.”

Ibinaba ang ulo sa nakatiklop na mga braso, nakahilig sa mesa. Bumagal ang kanyang paghinga, hanggang sa tuluyan nang sumuko ang katawan sa pahinga at tuluyan na nga sya nakatulog ng hindi nya namamalayan.

Hindi pa nakaka lipas ang sampung minuto, bumukas ang pinto.

Pumasok si Ronel kasama si Arya, hawak ang iPad, malamig at nakatutok ang ekspresyon.

Ngunit huminto ang kanyang mga hakbang nang makita si Bella naka ubob sa lamesa nya.

Napakunot si Arya. “Sir… natutulog po ba si Bella?” mahina niyang tanong.

Hindi sumagot si Ronel. Tinitigan lamang niya.

Kumilos palapit si Arya para gisingin sana si Bella, ngunit tinaas ni Ronel ang kamay, pinigil siya.

“Lumabas ka na ako na bahala dito,” utos niya, sabay abot ng iPad.

Tahimik na lumabas si Arya, iniwan silang dalawa.

Lumapit si Ronel ng dahan dahan at tinitigan si Bella, napaka amo ng muka nito at napaka ganda sa simple nyang make-up at sa mga damit na binili ni Ronel para sa kanya.

Bahagyang magulo ang buhok ni Bella, banayad ang kanyang paghinga, marahang umaangat-bumababa ang balikat sa pagod. Mukha siyang ng hihina talaga at lupaypay.

Walang salita, inalis ni Ronel ang kanyang itim na coat. Yumuko siya, marahang ipinatong sa likod ni Bella, maingat para hindi gambalain ang kanyang pagtulog.

Tahimik ang bawat galaw, sinadya parang isang lalaking nagbabantay ng bagay na pinakamahalaga at may kung ano saya sya nararamdaman habang tinititigan si Bella matulog. At hinawi nya ang buhok ni Bella para makita ng ayos ang muka nito.