Chapter 17

“Ang tanging tunay mong trabaho ay ito. Kahit pa maging secretary ka ngayon o kahit maging CEO ka balang araw ang gawaing bahay ang mananatiling pangunahing tungkulin mo, Bella!” Puno ng pangungutya ang tinig ni Kelly.

Yumuko si Bella.

Nasa paanan niya ang walis at dustpan, muling ibinabalik siya sa katotohanan na hindi niya matakasan hindi bilang asawa ni Rain, hindi bilang secretary ni Ronel, kundi bilang utusan ng bahay na ito.

Tahimik siyang huminga, malamlam ang mga mata, sabay dampot sa walis. Walang salita. Walang pagtutol. Walang depensa.

Sapagkat sa bahay na ito, katahimikan lamang ang kanyang kalasag. Kung pipiliin pa nyang sumagot lalo lang syang pag iinitan ng dalawa nyang hipag.

Bahagya niyang itinaas ang ulo, nakipagtagpo sa mga mata ng kanyang mga hipag, sabay alay ng isang maliit, banayad na ngiti. Ngiting mas parang sampal kaysa paggalang.

“Oo. Salamat tatandaan ko.”

Nanatili ang ngiti habang bahagya siyang yumuko, saka naglakad palayo nang walang reklamo dala ang dust pan, walis at basahan.

Nagkatinginan sina Veronica at Kelly, sinusundan ng kanilang mga mata si Bella hanggang sa mawala ito sa likod ng mga furniture.

“Tch. Nakakainis!” singhal ni Veronica, mariin ang pagkakakrus ng mga braso. “Paano pa siya nakakayang ngumiti kahit na pilit natin sya pinapahirapan?”

“Mas mabuti na iyon,” sagot ni Kelly, patuloy sa pagkain ng meryenda. “At least hindi siya lumalaban. Mas kaunting gulo.”

“Diyan nga ako nabubuwisit!” Yumuko si Veronica, matalim ang tinig. “Nagpapakabanal siya. Nagpapasensya. Nagpapanggap na biktima pero sumusunod pa rin. Ginagawa niya tayong kontrabida.”

“O baka ipinapakita lang niya na wala bisa sa kanya mga pang bubully natin sa kanya,” sagot ni Inggrit, nagkibit-balikat.

Naningkit ang mga mata ni Veronica. “Ayan! Iyan ang ikinagagalit ko. Ni hindi siya nakikipagtalo. Walang galit, walang pagtutol. Ngiti lang na para bang wala tayo, parang hangin.”

Umikot ang mga mata ni Kelly. “Huwag mong sayangin ang lakas mo. Ang mga tulad niyang walang kwenta, kapalaran na mismo ang dumudurog. Hindi na natin kailangang dagdagan pa.”

Umirap si Veronica. “Pero pakiramdam ko, hinahamon pa rin tayo ng katahimikan niya.”

Sa hallway, naririnig pa rin ni Bella ang kanilang mga tinig. Ngunit patuloy siyang naglakad, hawak ang walis, hindi lumilingon.

Sa labas, pumarada ang kotse ni Ronel sa driveway ng bahay.

Binuksan ng guard ang pinto nang may sanay na galaw, at bumaba si Ronel, matatag ang hakbang, nangingibabaw ang presensya.

Bitbit niya ang mamahaling coat sa isang kamay, saka unti-unting tinanggal ang butones ng manggas, itinupi pataas upang ipakita ang matitigas na bisig.

Patungo na siya sa elevator nang marinig ang mga tinig mula sa hallway.

“Bella, kararating mo lang galing trabaho tapos naglilinis ka na agad? Hindi ka ba pagod?” Malinaw ang tinig ni Karen.

Bahagyang lumingon si Ronel.

Naroon si Bella, nagwawalis ng sahig sa kanyang maayos na damit bilang secretary, ni hindi man lang nakapag pahinga.

“Hindi, Karen. Ayos lang.” Mahina ang kanyang ngiti. “Sa opisina nakaupo lang ako buong araw. Paano ako mapapagod?”

Napakunot ang noo ni Karen. “Ang maghapon na nakaupo, nakakahilo rin. Kalahating araw sa opisina, tapos paglilinis dito. Bukas ng umaga, gigising ka ulit para maglinis.”

Napatingin siya sa walis at dustpan.

“Pero… kinuha ko ito sa likod. Hiningi nina ma’am Kelly at Veronica.” Napahinto siya, huli na ang kanyang sinabi.

“Huwag mong sabihing… sila ang nag-utos sa’yo? Akala ko sila mismo ang maglilinis kaya pinakuha nila sa akin ang dustpan walis at basahan. Ang labo naman. Pero lumalabas…”

Mabilis na ngumiti si Bella, pilit na hindi pinapahalata ang pang yayari at pilit na pinag tatakluban ang mga hipag nyang totoo nag utos sa kanya. “Hindi, Karen. Nakita ko lang ito sa sala kaya kinuha ko na. Parang naghihintay sa akin. Kaya kinuha ko na at nag linis na ko hindi ako sanay ng wala talaga ginagawa sa bahay. Pamaya pag katapos ko dito wag ka mag alala mag papahinga na ko.”

Napakamot si Karen, hindi kumbinsido ngunit hindi na rin sya nangulit kay Bella alam nya ang ugali ni Bella mas gugustuhin nya na lang sundin ang mga utos ng hipag nya kesa mag paliwanag at manglaban pa sa mga ito. 

Mula sa hallway, nagbago ang isip ni Ronel na umakyat sa mga nakita nya. Nanigas ang kanyang titig, saka lumihis ng direksyon patungo sa kabilang hallway.

“Bella.”

Umalingawngaw ang kanyang tinig, malalim at mabigat.

Nagulat si Bella at si Karen. Nang pumasok si Ronel, mabilis na yumuko si Karen at nagpaalam. Aalis na po ko maiwan ko na po kayo muna dalawa at umalis na nga si Karen.

“Kuya Ronel?” Nanlaki ang mga mata ni Bella, kabado ngunit pilit na kalmado.

Hindi agad sumagot si Ronel. Matindi ang kanyang titig, sinusukat ang bawat galaw. Pagkatapos, nang gumalaw ang anino sa gilid ng hallway, nagsalita siya.

“Veronica.”

Napatigil ang hipag. Mabilis niyang nilagay ang cellphone sa bulsa at lumapit, pilit na ngiti.

“Oh kuya bakit?” tumingin sya sa mga mata ni Bella, puno ng lantad na paghamak.

Mabigat ang titig ni Ronel. “Kunin mo kay Bella ang mga pang linis. Ikaw ang maglinis dito. Kailangan kong kausapin si Bella. Tungkol sa trabaho sa office.”

Nanigas si Veronica, napahinto ang hininga. Umakyat ang galit sa kanyang labi nang makita si Bella pa rin ang nakahawak sa walis.

“Kuya, seryoso ka ba? Ako.. ako talaga pag lilinisin mo? O.M.G are you serious huh? Sabay hawak sa bewang”

“Oo seryoso ako Do I look na nakikipag biruan?” Bumaba ang tinig ni Ronel, malamig at matalim. “You know na hindi ako pumapayag sa mga ganitong delay Veronica alam mo yan.”

Napalunok si Veronica, mariin ang kamao hanggang mamuti ang mga daliri. Sa isip nya na ang inutos nila kay Bella ay bandang huli malulusutan pa din ni Bella at ang masaklap sa akin pa talaga ipapagawa.

Samantala, naramdaman ni Bella ang malamig na gumapang sa kanyang likod hindi lamang mula sa nagbabagang titig ni Veronica, kundi mula sa susunod na salita ni Ronel, mababa, para lamang sa kanya.

“Bella.”

Bahagyang bumuka ang kanyang labi, kabado. “Kuya… bakit?”

Lumapit si Ronel, matatag ang tinig, hindi mabasa.

“Pumunta ka sa office ko,” wika niya. “May kailangan tayong pag-usapan. Ngayon.”