Chapter 18

“Nakalimutan mo ba ang sinabi ko sayo?”

Mabilis na lumingon si Ronel, ang malamig at matalim na titig ay nakapako kay Bella sapat upang numipis ang hangin sa pagitan nila.

Nanuyo ang lalamunan ni Bella. “Alin… alin po, Kuya?”

“Hindi mo kailangang sundin ang lahat ng inuutos ng iba,” bumaba ang tinig ni Ronel, ngunit bawat salita’y mabigat, nakapapako. “Kasama na ang gawaing bahay.”

Dahan-dahang huminga si Bella. “Pero… tungkulin ko po iyon, Kuya. Kahit nagtatrabaho ako sa office, bilang secretary o ano pa man… nananatili pa rin ang mga gawaing bahay ko.”

Mariin ang panga ni Ronel, kumislap ang galit sa kanyang mga mata.

“Hindi wag ka na matigas ang ulo Bella,” mariin niyang sagot. “Hindi mo iyon ang tungkulin.”

Nakatigil si Bella, hindi makagalaw.

“Hindi ka utusan sa bahay na ito tandaan mo yan,” patuloy ni Ronel, mas malamig pa. “Ikaw ay manugang. Tagapamahala ng tahanang ito. Asawa ng bunsong anak ng Reynolds at hindi isang utusan.”

Bawat salita’y bumagsak na parang batas, walang puwang para sa pagtanggi.

“At kung kailangan mong gumawa ng gawaing bahay,” dagdag ni Ronel, mabigat ang titig, “dapat gawin din ng iba pang manugang. Hindi ung ikaw lang.”

Bahagyang bumuka ang labi ni Bella, ngunit tinaas ni Ronel ang kamay, agad siyang pinatahimik.

“Simula ngayon,” matalim at tiyak ang tono, “hihinto ka na sa gawaing bahay.”

“May trabaho ka na sa office. May responsibilidad ka ng iba. Hindi ko hahayaang maubos ang oras mo sa tungkuling hindi naman iyo.”

“Huwag mong gawing dahilan ang gawaing bahay para hindi ka makapag perform ng ayos sa papel mo bilang secretary ko. Hindi ko tatanggapin iyon.”

Napakapit si Bella sa laylayan ng kanyang blusa, hindi pantay ang hininga.

“Kuya..  pero mamaya..”

“Narinig mo ba ako?” Lumapit si Ronel, matatag ang tinig, hindi matinag ang mga mata. “Sabi ko, tumigil kana sa mga gawaing bahay ok wag kana matigas ang ulo.”

Mabilis ang tibok ng puso ni Bella, ngunit hindi siya makakilos. Ang mga salita ni Ronel ay katotohanang hindi niya kayang suwayin.

Kinagabihan, muling napuno ang mahabang hapag ng pamilya. Nakaupo si Bella sa gitna nila, ang kanyang presensya’y tahimik na tinitingnan ng lahat matapos ang pagkawala kagabi.

Naglalagablab ang mga mata ni Veronica, puno ng galit at pagkainis. Sigurado siyang nagsumbong si Bella kay Ronel tungkol sa paglilinis kanina.

Sa dinner table sa wakas, binasag na ni  Luwee ang katahimikan. “Kumusta ang trabaho ni Bella mula kagabi hanggang ngayong hapon? Maayos ba, Bella? Sobra ba talagang bc at di mo na nagawang makauwi?”

Napalunok si Bella hindi alam ang isasagot kay Luwee. Kung kanina, tanging kalansing ng kubyertos ang tunog, ngunit ngayon, biglang siya ang nasa sentro.

Pero bago pa siya makapagsalita, sumingit ang tinig ni Ronel. “Ok naman si Bella mag trabaho lalo na at wala pa sya experience hindi mo nga aakalain baguhan pa lng sya,” malamig niyang tugon. “Tama ang naging decision ko na siya ang piliin bilang secretary ko mas napadali ang trabaho sa office simula ng dumating sya.”

Tumango si Luwee, ngunit nanatiling yelo ang ekspresyon. “Mabuti naman. Natutuwa akong marinig iyon. Sa wakas, ang manugang ko na dati’y minamaliit, napatunayang may silbi naman pala. Siguraduhin mo lang tuloy tuloy lang yan”

Yumuko si Bella. Napabuntong-hininga si Rain sa kabilang panig, nakaligtas sa panibagong pangungutya ng ina.

Mariin ang panga ni Veronica. Ngayon, malinaw na kay Ronel nakakuha ng pabor si Bella, isang bagay na halos imposibleng mangyari. Si Ronel ay hindi lalaking nakikinig sa walang saysay na salita.

Pagkatapos ng hapunan, muling nagsalita si Ronel bihira lang ito kaya gulat ang lahat, dahil madalas ay si Luwee lamang ang pinakikinggan ng lahat sa harap ng dinner table.

“Ngayong gabi, si Kelly ang maghuhugas ng pinggan.”

Napalingon ang lahat. Nanlaki ang mga mata ni Kelly. “Ronel, ikaw”

“Kelly….,” putol ni Ronel, matalim ang tono. “Ni minsan hindi kita nakitang gumawa ng gawaing bahay. Bilang pinakamatandang manugang, dapat ikaw ang nagbibigay ng halimbawa.”

Inilingon niya ang titig kay Bella. “Tingnan mo si Bella. Isang taon na siyang tagahugas at tagalinis sa bahay na ito.”

Yumuko si Bella, hindi makatingin kanino man.

“At ikaw, limang taon nang kasal ano na ang naitulong mo dito sa bahay?” Mabigat ang bawat salita, parang bakal.

Napakagat si Kelly sa labi, kumukulo ang galit.

Sumingit si Luwee. “Ronel, may iba pang responsibilidad ang asawa mo. Hindi siya walang ginagawa nagtatrabaho rin siya alam mo yan.”

“Si Bella at si Veronica ay nagtatrabaho rin,” mabilis na tugon ni Ronel, walang puwang para sa pagtutol.

Muling tumahimik ang mesa. Mariin ang labi ni Veronica, kabado sa ilalim ng mga mata ng lahat.

“May anak siya dapat asikasuhin pa” muling tangka ni Sekar.

“Ako ang bahala kay Kelcy kaya ko naman,” putol ni Ronel, mariin. “Gawin mo ang sinabi ko. Dapat kang mahiya sa mga hipag mo. Kaya nila magawa ang gawaing bahay kaya dapat ikaw din. Dapat kang maging isang maganda halimbawa sa kanila”

Napatingin si Kelly kay Veronica, nakataas ang kilay. Tila my gusto iparating kay Veronica. Mabilis na umiwas si Veronica, mariin ang panga, ayaw makipagtitigan.

Tumindig si Ronel, ipinatong ang kamay sa gilid ng mesa, tanda ng pagtatapos ng kanyang utos.

“Magandang gabi sa lahat.”

Tumayo siya, ang bawat hakbang ay nag iiwan sa tensyon, ang kanyang presensya’y sapat upang magbigay-daan ang silid.

Isa-isa ring tumayo ang pamilya, kasama si Bella na bitbit ang utos ni Ronel sa kanyang dibdib, parang lihim na panata. Pero nag aalala din dahil alam nya na lahat ay magagalit sa kanya dahil sa utos ni Ronel. Ngunit pag hindi din sya sumunod kay Ronel magagalit din ito sa kanya.

Habang gulong gulo isip nya pagdaan niya sa hallway, biglang hinila siya ni Veronica, mariin ang pagkakakapit sa kanyang braso, patungo sa garden sa gilid ng pool. Hindi nya malaman kung ano binabalak sa kanya. 

“Veronica, aray ko ano ba bitiwan mo ako nasasaktan ako!” sigaw ni Bella, napapangiwi sa sakit ng pagkakahawak. 

“Ah!” napa aray si Bella nang mariing hilahin ni Veronica ang kanyang braso, halos tumilapon siya sa gilid ng pool. Mabilis niyang naituwid ang sarili, humahabol ang hininga.