Chapter 16

Alas-onse nang magising si Bella mula sa dalawang oras na mahimbing na tulog.

Pag-angat ng kanyang ulo, agad na sumakit ang batok dahil sa pagkakatulog nang nakaupo. Namamanhid ang kanyang braso, ayaw gumalaw nang maayos nangalay sya sa kanyang pwesto sa pag kaka ubob sa lamesa

“Aray…” mahina niyang daing, sabay banat ng mga kalamnan.

“Teka… anong oras na ba? Lagot napahaba pala tulog ko” bulong niya, sabay tingin sa relo sa pulso. Nanlaki ang kanyang mga mata. Hala alas onse na pala. “nakatulog pala ako ng mahaba.”

Mabilis na lumingon ang kanyang paningin sa mesa ni Ronel walang tao. Gumaan ang kanyang dibdib sa pag aakala wala pa si sir Ronel nya.

“Salamat naman wala pa sya, hindi talaga pumasok si Sir Ronel sa op…” Naputol ang kanyang tinig.

Naroon si Ronel. Tahimik na nakaupo sa isang sofa, nakapulupot ang mga braso sa dibdib, nakataas ang manggas na naglantad sa matitigas na bisig. Nakakrus ang mga binti, ang tindig ay puno ng awtoridad. Malamig at matalim ang mga mata, nakapako sa kanya.

“Mag wash ka mo ang mukha mo mukang nakatulog ka ng mahimbing. Pagkatapos, kumain ka na ng tanghalian,” mababa at mariin ang kanyang tinig.

“O-opo, Kuya este… Sir,” pautal na sagot ni Bella, agad na tumayo. Dumulas mula sa kanyang balikat ang coat na nakabalot sa kanya at bumagsak sa upuan.

Napatigil siya, nakilala ang mamahaling amoy ng pabango ni Ronel. Coat iyon ni Ronel.

Muli siyang tumingin sa lalaki nakasuot ng navy vest, asul na kamisa, hawak ang iPad sa kandungan. Ni hindi siya nilingon bc bc sa ginagawa sa kanyang iPad. Naisip nya di sya nagkakamali kay Ronel nga ang coat.

Mabilis niyang isinabit ang coat sa upuan at nagmamadaling tumungo sa restroom ng mga empleyado.

Ngunit bago pa siya makalabas, tinawag sya ni Ronel, malalim at walang puwang sa pagtutol.

“ Saan ka pupunta? Gamitin mo ang akin restroom wag kana lumabas para madali kana.”

Hindi iyon pakiusap isa yung utos. Ni hindi siya tumingin.

Mabilis na tumango si Bella. “O-opo, Sir.”

Pumasok siya sa pribadong restroom ni Ronel. Makalipas ang tatlong minuto, nakapag hilamos na sya ng kanyang mukha, maayos na ang buhok. Ngunit lalo lamang lumala ang pagkailang nang lumabas sya ng restroom.

Nandoon pa rin si Ronel, nakaupo, nakapako ang mga mata sa iPad, nakapuwesto nang may katahimikan at kapangyarihan.

Nakatayo si Bella sa harap niya, magkahawak ang mga kamay, nanginginig. “Sorry po, Sir. Sa pagtulog dito… sa oras ng trabaho. Hindi ko napigilan ang sarili ko makatulog dala na din siguro ng pagod hindi na po mauulit”

Yumuko siya ng tingin, handa sa anumang sermon.

“Umupo ka,” utos ni Ronel, mariin at tiyak.

Sumunod siya, naupo sya na halos naninigas ang kanyang katawan sa sofa sa tapat ni Ronel, wari’y inaasahan ang sermon dahil sa pagtulog nya sa oras ng trabaho.

“Alam mong mali ang matulog sa oras ng trabaho db ano oras ka dumating dito sa oofice at ano oras ka naka tulog?,” malamig na tinig ni Ronel, mabigat.

“O-opo alam ko. Mga before 8 dito na ko office pero mga 9 nakaramdam na ko ng antok, balak ko lang po talaga ipikit mga mata ko saglit pero  hindi ko na namalayan nakatulog na pala po ako, Sir,” mahina niyang sagot. “Handa po akong tumanggap ng parusa. Ngunit pakiusap… huwag nyo po ipapaalam sa asawa ko o kay mommy.”

Bahagyang kumurba ang labi ni Ronel, isang ngiti na hindi mabasa. “Ok sige. Basta maayos mong gagawin ang parusa ko sayo.”

Mabilis ang tibok ng puso ni Bella. “Tatanggapin ko po, Sir. Kahit ano.”

Matagal siyang tinitigan ni Ronel, parang binabasa ang kanyang takot. Pagkatapos, bumaba ang kanyang tinig.

“Kita mo ba ang pagkain sa harap mo.”

Tumalikod si Bella. “O-opo, Sir.”

“Ubosin mo yan. Ngayon. Sa harap ko. Kumain kana”

Nagkunot ang kanyang noo sa pagtataka. “Ito… ang parusa ko?”

Tumaas ang kilay ni Bella. “ Bakit hindi mo ba kaya?”

“Kaya ko!” mabilis niyang sagot. “Kakainin ko.”

Dinampot niya ang kutsara, kumain nang dahan-dahan, alanganin. Mabigat ang bawat subo sa ilalim ng hindi nakikitang titig ni Ronel na natutuwa sa nakikita nya masiglang kumakain si Bella.

Bagaman nakatutok ang mga mata nito sa iPad, alam niyang pinagmamasdan siya ni Ronel. Bawat galaw, bawat pag subo ng pagkain.

Namula ang kanyang pisngi. Lalo siyang yumuko, maingat na ngumunguya, na para bang bawat subo ay isang pagsusulit na dapat niyang ipasa.

Anong klaseng parusa ito? Ako na yung nakatulog sa oras ng trabaho bakit pa nya ko pinapakain. Tanong sa isip ni Bella naguguluhan. Dahil ba ito sa mga ngyari kagabi kaya nag babago na pakikitungo nya sa akin. Ayoko ng alalahanin mga bagay na yun sana kaso na guguluhan na talaga ako kay Sir Ronel. Gagawin ko na lang ito kakaiba nyang utos kesa malaman pa nina mommy at Rain ang ngyari.

Pagsapit ng hapon, natapos ang trabaho. Bumalik si Bella sa bahay ng Reynolds isang lugar na higit na kulungan kaysa tahanan. Hindi man nya gustuhin makabalik sa bahay wala naman iba sya pamimilian kelangan nya magtiis.

Ang bahay na ito ay sang kulungan kung saan hindi siya itinuring na manugang, kundi isang utusan.

Dalawang daang metro pa mula sa gate ng bahay, nanikip na ang kanyang dibdib. May babala sa hangin na hindi magiging payapa ang gabing iyon tulad ng dati. Alam nya hindi dahil naging secretary na sya sa company ng Reynolds ay mababago ang pakikitungo sa kanya ng mga tao sa bahay.

Ngunit nilunok na lang niya ang katotohanan, gaya ng nakasanayan.

Pagpasok niya, agad na sumalubong ang mga tinig.

Nakaupo sina Veronica at Kelly sa living room, nakapatong ang mga paa sa mesa, nakangisi nang makita siya.

Walang pag-aalinlangan, itinapon ni Veronica ang walis sa kanyang paanan. Sumunod si Kelly, sabay abot ng dustpan at basahan.

“Tamáng-tama ang dating mo Bella,” ngisi ni Veronica, nakapulupot ang mga braso.

“Linisin mo ang bahay. Marumi ang sahig mula living room hanggang kitchen. Huwag kang tamad,” Akala mo ba makakaligtas kana sa mga gawain dito sa bahay “in your dreams haha. Patawang dagdag ni Kelly.